ചില ചിത്രങ്ങൾ ഫുട്ബോളിനെ അതിജീവിക്കും.

അവ ചരിത്രമാകും.

1994 ജൂലൈ 17-ന് പസഡീനയിലെ റോസ് ബൗൾ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ പകർത്തപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രം അങ്ങനെയായിരുന്നു.

നീല ജേഴ്സി.

കുനിഞ്ഞ തല.

ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ.

റോബർട്ടോ ബാജിയോ.

ലോകം അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുന്നത് ഒരു പെനാൽറ്റി നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യനായിട്ടാണ്.

പക്ഷേ ആ ചിത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥ അതിനേക്കാൾ വലുതാണ്.

ആ ലോകകപ്പിൽ ഇറ്റലി ഫൈനലിലെത്തിയത് ബാജിയോയുടെ കാലുകളിലൂടെയായിരുന്നു.

ഗ്രൂപ്പ് ഘട്ടത്തിൽ ഇറ്റലി തളർന്നു.

ടീം വഴിതെറ്റിയിരുന്നു.

വിമർശനങ്ങൾ ഉയർന്നു.

രാജ്യം നിരാശയിലായിരുന്നു.

അപ്പോൾ ബാജിയോ മുന്നോട്ട് വന്നു.

നൈജീരിയക്കെതിരെ.

88-ാം മിനിറ്റ്.

ഇറ്റലി പുറത്താകാൻ സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം ബാക്കി.

ബാജിയോ ഗോൾ നേടി.

സമനില.

എക്സ്ട്രാ ടൈമിൽ വീണ്ടും ഗോൾ.

ഇറ്റലി രക്ഷപ്പെട്ടു.

സ്പെയിനിനെതിരെ.

വീണ്ടും ബാജിയോ.

വിജയഗോൾ.

ബൾഗേറിയക്കെതിരെ സെമിഫൈനൽ.

രണ്ട് ഗോൾ.

വീണ്ടും ബാജിയോ.

ഓരോ മത്സരവും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇറ്റലി ഒരേ കാര്യം പറയുകയായിരുന്നു.

“ഞങ്ങൾക്ക് ബാജിയോ ഉണ്ട്.”

പക്ഷേ അതിനൊരു വിലയുണ്ടായിരുന്നു.

ശരീരം തകരുകയായിരുന്നു.

പരിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നു.

കാലുകൾ വേദനിച്ചു.

ഓരോ ഓട്ടവും ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം കളിച്ചു.

കാരണം രാജ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിലായിരുന്നു.

ഫൈനൽ.

ബ്രസീൽ.

ഇറ്റലി.

ലോകം കാത്തിരുന്ന രാത്രി.

120 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു.

ഗോളില്ല.

ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ ഗോൾരഹിത ലോകകപ്പ് ഫൈനൽ.

ആരെയും തോൽപ്പിക്കാൻ ഫുട്ബോളിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ഇനി വിധി നിർണയിക്കാൻ പോകുന്നത് പന്ത്രണ്ട് യാർഡായിരുന്നു.

പെനാൽറ്റി ഷൂട്ടൗട്ട് തുടങ്ങി.

ഓരോ കിക്കും ഒരു ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു.

ഓരോ ചുവടും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ.

സ്കോർ.

ബ്രസീൽ 3.

ഇറ്റലി 2.

ഇപ്പോൾ ബാജിയോ നടക്കുകയാണ്.

പന്തിനരികിലേക്ക്.

പതുക്കെ.

ശാന്തമായി.

ലോകം ശ്വാസം പിടിച്ചു.

അദ്ദേഹം മുമ്പും ആയിരം തവണ പന്ത് അടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഗോളുകൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്.

സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ കീഴടക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പ്രതിരോധങ്ങളെ തകർത്തിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഇതുപോലൊരു നിമിഷം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

പന്ത് വെച്ചു.

പിന്നോട്ട് നടന്നു.

നോക്കി.

ഓടി.

അടിച്ചു.

പന്ത് ഉയർന്നു.

ഉയരത്തിലേക്ക്.

കൂടുതൽ ഉയരത്തിലേക്ക്.

ക്രോസ്ബാറിന് മുകളിലൂടെ.

ആകാശത്തിലേക്ക്.

അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

ലോകകപ്പ് അവസാനിച്ചു.

ബ്രസീൽ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.

മഞ്ഞ ജേഴ്സികൾ ഓടുകയായിരുന്നു.

കണ്ണീരും സന്തോഷവും ഒരുമിച്ച് ഒഴുകുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ലോകത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.

അവിടെ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രം നിന്നു.

തലകുനിച്ച്.

അനങ്ങാതെ.

നിശ്ശബ്ദമായി.

ഫുട്ബോളിന്റെ ഏറ്റവും ഏകാന്തമായ നിമിഷം അതായിരിക്കാം.

കാരണം ഗോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു കളിക്കാരനാണ്.

പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ തോൽവിയുടെ മുഴുവൻ ഭാരം ഒരാളുടെ മേൽ വീഴും.

അടുത്ത ദിവസം ലോകം ആ ചിത്രം കണ്ടു.

പത്രങ്ങൾ കണ്ടു.

ആരാധകർ കണ്ടു.

ചരിത്രം കണ്ടു.

പക്ഷേ പലരും മറന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ആ പെനാൽറ്റി എടുക്കാൻ ബാജിയോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല.

ഇറ്റലിയെ അവിടെ എത്തിച്ചതും അദ്ദേഹമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ഒളിച്ചില്ല.

കാരണം വലിയ കളിക്കാർ ഒളിക്കാറില്ല.

അവർ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാറില്ല.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ബാജിയോ ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

ശാന്തമായി.

വേദനയോടെ.

പക്ഷേ അഭിമാനത്തോടെ.

കാരണം അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നു.

പെനാൽറ്റി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ധൈര്യമില്ലാത്തവരല്ല.

പെനാൽറ്റി എടുക്കാൻ മുന്നോട്ട് വരുന്നവരാണ്.

ഇന്നും ലോകകപ്പ് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് അത്.

ആകാശത്തിലേക്ക് പറക്കുന്ന ഒരു പന്ത്.

താഴേക്ക് കുനിയുന്ന ഒരു തല.

പക്ഷേ ആ ചിത്രം യഥാർത്ഥത്തിൽ പറയുന്നത് ഒരു നഷ്ടപ്പെട്ട പെനാൽറ്റിയുടെ കഥയല്ല.

ഒരു മനുഷ്യൻ ഒരു രാജ്യം മുഴുവൻ ചുമന്ന് ഫൈനൽ വരെ നടന്നെത്തിയ കഥയാണ്.

ബ്രസീൽ അന്ന് ലോകകപ്പ് നേടി.

പക്ഷേ ചരിത്രം മറ്റൊന്നും സൂക്ഷിച്ചു.

ഒരു കിരീടത്തിന്റെ ചിത്രം അല്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിശ്ശബ്ദത.

കാരണം ചിലപ്പോൾ ഫുട്ബോളിൽ വിജയികൾ ട്രോഫി ഉയർത്തും.

പക്ഷേ തോറ്റവർ ചരിത്രമാകും.

റോബർട്ടോ ബാജിയോ അങ്ങനെയൊരു ചരിത്രമാണ്.