22- ആഗസ്ത് -2026
കേരളത്തിന്റെ തെക്കൻ ജില്ലകളിൽ ഓണം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമയിലെത്തുക തൃക്കാക്കരയപ്പനും പൂക്കളവും ഓണസദ്യയുമാണ്. എന്നാൽ കാസർകോട്ടെത്തുമ്പോൾ ഓണത്തിന് മറ്റൊരു മുഖംകൂടി തെളിയുന്നു. ഇവിടെ മാവേലി ഒരു കഥയിലെ രാജാവായി മാത്രം നിൽക്കുന്നില്ല; ഓണത്താറായും ഓണപ്പൊട്ടനായും വേഷമണിഞ്ഞ് വീടുകളുടെ മുറ്റത്തെത്തുന്നു. തെയ്യത്തിന്റെ ചുവടും മാവേലിപ്പാട്ടിന്റെ ഈണവും തുളു–മലയാള സംസ്കാരങ്ങളുടെ കൂടിച്ചേരലും ചേർന്നതാണ് കാസർകോടിന്റെ ഓണം.
തുളുനാടും കോലത്തുനാടും സംഗമിക്കുന്ന അതിർത്തി
ഇന്നത്തെ കാസർകോട് ജില്ല ഒരുകാലത്ത് തുളുനാടിന്റെയും കോലത്തുനാടിന്റെയും സാംസ്കാരിക സ്വാധീനമേഖലയായിരുന്നു. കുമ്പള രാജവംശം, നീലേശ്വരം രാജവംശം, ഇക്കേരി നായകർ, വിജയനഗര സാമ്രാജ്യം തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയാധികാരങ്ങൾ ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ട്. തുളു, മലയാളം, കന്നഡ, കൊങ്കണി, മറാഠി, ബ്യാരി തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾ ഇവിടെ അടുത്തടുത്തായി ജീവിച്ചു.
ഈ വൈവിധ്യം കാസർകോടിന്റെ ഓണാചാരങ്ങളിലും കാണാം. കേരളത്തിന്റെ പൊതുവായ മാവേലി സങ്കല്പത്തിനൊപ്പം തുളുനാടൻ ഭൂതാരാധനയുടെയും വടക്കൻ മലബാറിന്റെ തെയ്യപ്പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും കാർഷികജീവിതത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങൾ ഓണത്തിൽ കലർന്നിരിക്കുന്നു. കാസർകോടിന്റെ സാംസ്കാരികചരിത്രം അതിർത്തിപ്രദേശത്തിന്റെ വിവിധ മത–ഭാഷാ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ സംഗമമാണെന്ന് പഠനങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
അത്തം മുതൽ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഓണത്താർ
കാഞ്ഞങ്ങാട്, നീലേശ്വരം, ചെറുവത്തൂർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സാന്നിധ്യമാണ് ഓണത്താർ. വണ്ണാൻ സമുദായത്തിലെ ആൺകുട്ടികളാണ് സാധാരണയായി ഓണത്താറിന്റെ വേഷം കെട്ടുന്നത്. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ അത്തം മുതൽ തിരുവോണംവരെ ഓണത്താർ വീടുകളിലെത്തുന്നു. മറ്റിടങ്ങളിൽ ഉത്രാടം–തിരുവോണം ദിവസങ്ങളിലാണ് വരവ്.
ഓണത്താറിന്റെ സങ്കല്പവും സ്ഥലത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്നു. കാഞ്ഞങ്ങാട്–നീലേശ്വരം ഭാഗങ്ങളിൽ വിഷ്ണുവിനെയോ ബാലകൃഷ്ണനെയോ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രൂപമായാണ് ഓണത്താറിനെ കാണുന്നത്. മറ്റു ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ മാവേലിയുടെ പ്രതിരൂപമാണ്. നിറമുള്ള വേഷം, അലങ്കരിച്ച മുഖം, ശിരോവസ്ത്രം എന്നിവയണിഞ്ഞെത്തുന്ന ഓണത്താർ പൂക്കളത്തിനു ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്യും. ഓണവില്ലിന്റെയും ഒറ്റച്ചെണ്ടയുടെയും താളത്തിൽ മാവേലിപ്പാട്ടുകളും ഓണപ്പാട്ടുകളും ആലപിക്കും.
ഇവിടെ പൂക്കളം വെറുമൊരു അലങ്കാരമല്ല. അതിനു ചുറ്റും ദൈവിക കഥാപാത്രം നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഒരു അനുഷ്ഠാനവേദിയായി അത് മാറുന്നു. ഓണത്താറിന് അരി, തേങ്ങ, പച്ചക്കറി, പണം തുടങ്ങിയവ ദക്ഷിണയായി നൽകുന്ന പതിവുമുണ്ട്.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന ഓണപ്പൊട്ടൻ
കാസർകോട്–കണ്ണൂർ ജില്ലകളിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ കാണുന്ന മറ്റൊരു ഓണകാല തെയ്യരൂപമാണ് ഓണപ്പൊട്ടൻ അഥവാ ഓണേശ്വരൻ. മാവേലി തന്നെയാണ് ഓണപ്പൊട്ടന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രജകളെ കാണാനെത്തുന്നതെന്നാണ് ജനവിശ്വാസം.
ഓണപ്പൊട്ടൻ സംസാരിക്കാറില്ല. വേഷക്കാരന്റെ മൗനമാണ് ‘ഓണപ്പൊട്ടൻ’ എന്ന പേരിനു പിന്നിലെന്ന് ഒരു വ്യാഖ്യാനമുണ്ട്. ഉത്രാടം, തിരുവോണം ദിവസങ്ങളിൽ വീടുകളിലെത്തുന്ന ഓണപ്പൊട്ടൻ മണി മുഴക്കിയും പ്രത്യേക ചുവടുകൾവച്ചും അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. അവന്റെ വരവ് ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും വിളവുസമൃദ്ധിയുടെയും അടയാളമായാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്.
വേഷമണിയുന്ന കലാകാരൻ നിശ്ചിതകാലം വ്രതവും ജീവിതചിട്ടയും പാലിക്കുന്ന പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ഉത്രാടം പുലർച്ചെ കുളിച്ച് പൂർവികരെ സ്മരിക്കുകയും പൂജകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തശേഷമാണ് വേഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഓണപ്പൊട്ടൻ ഒരു വിനോദവേഷമല്ല; തെയ്യത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാനഗൗരവമുള്ള ജനകീയ ദൈവരൂപമാണ്.
ഓണത്താറും ഓണപ്പൊട്ടനും ഒരേ പേരിലുള്ള ഒരൊറ്റ ആചാരമല്ല. വേഷം കെട്ടുന്നവർ, സങ്കല്പം, എത്തുന്ന ദിവസങ്ങൾ, അവതരണരീതി എന്നിവയിൽ പ്രാദേശിക വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
കർക്കടകത്തിൽനിന്ന് ചിങ്ങത്തിലേക്കുള്ള അനുഷ്ഠാനയാത്ര
കാസർകോട്ടും അത്തം മുതൽ പൂക്കളമിടൽ, വീടുകൾ വൃത്തിയാക്കൽ, ഓണക്കോടി വാങ്ങൽ, ഊഞ്ഞാലിടൽ, ഓണപ്പാട്ടുകൾ, കുടുംബസംഗമം എന്നിവ നടക്കുന്നു. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ നാട്ടുകൂട്ടങ്ങളും വായനശാലകളും ക്ലബ്ബുകളും സംഘടിപ്പിക്കുന്ന വടംവലി, ഉറിയടി, കസേരകളി, ചാക്കിലോട്ടം തുടങ്ങിയ മത്സരങ്ങളും ഓണത്തിന്റെ പൊതുമുഖമാണ്.
എന്നാൽ ഇവയ്ക്കൊപ്പം തെയ്യം, മാവേലിപ്പാട്ട്, ഒറ്റച്ചെണ്ട, ഓണവില്ല് എന്നിവ ചേരുന്നതാണ് കാസർകോടിന്റെ പ്രത്യേകത. ക്ഷേത്രങ്ങൾ, കാവുകൾ, ക്ലബ്ബുകൾ, സ്കൂളുകൾ, മുസ്ലിം–ക്രൈസ്തവ സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലും ഓണാഘോഷവും സമൂഹസദ്യയും നടക്കുന്നു. അങ്ങനെ മതാതിർത്തികളെ മറികടക്കുന്ന പൊതുസാംസ്കാരിക ആഘോഷമായും ഓണം വളർന്നു.
കാസർകോടിന്റെ ഓണസദ്യ
കാസർകോടിന്റെ പരമ്പരാഗത ഓണസദ്യയും പൊതുവിൽ വാഴയിലയിൽ വിളമ്പുന്ന സസ്യാഹാരവിരുന്നാണ്. ചോറ്, പരിപ്പ്, നെയ്യ്, സാമ്പാർ, അവിയൽ, കൂട്ടുകറി, തോരൻ, ഓലൻ, കാളൻ അല്ലെങ്കിൽ പുളിശ്ശേരി, പച്ചടി, കിച്ചടി, പുളിയിഞ്ചി, അച്ചാർ, പപ്പടം, കായവറുത്തത്, ശർക്കരവരട്ടി, രസം, മോര്, പഴം, പായസം തുടങ്ങിയവയാണ് ഇന്നത്തെ സമ്പൂർണ സദ്യയുടെ പരിചിതഘടകങ്ങൾ.
എന്നാൽ കാസർകോട് ഒരേ ഭക്ഷണശൈലിയുള്ള പ്രദേശമല്ല. തെക്കൻ കാസർകോട്ടിലെ മലബാർ–മലയാളി പാചകരീതിയും വടക്കൻ ഭാഗങ്ങളിലെ തുളു–കന്നഡ സ്വാധീനവും തീരദേശ വിഭവങ്ങളും മലയോര കാർഷികരീതികളും കുടുംബഭക്ഷണത്തിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. തേങ്ങ, വെള്ളരി, ചേന, കുമ്പളങ്ങ, പയർ, പച്ചക്കായ തുടങ്ങിയ കാലാവസ്ഥാനുസൃത വിളകൾ പഴയകാല സദ്യയിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു. വീടിന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ ലഭ്യമായ വിഭവങ്ങൾകൊണ്ടാണ് കറികൾ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നത്.
ഇന്ന് 20-ലധികം വിഭവങ്ങളുള്ള ഏകീകൃത ‘കേരളസദ്യ’ വ്യാപകമായെങ്കിലും പഴയ ഗ്രാമീണ വീടുകളിൽ വിഭവങ്ങളുടെ എണ്ണം കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികശേഷിയും ലഭ്യമായ വിളകളും അനുസരിച്ച് മാറിയിരുന്നു. സമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം എല്ലാവർക്കും പങ്കുവയ്ക്കുക എന്നതായിരുന്നു എണ്ണത്തേക്കാൾ പ്രധാനം. 2026-ൽ കാസർകോട് കുടുംബശ്രീ ഒരുക്കിയ 19 വിഭവങ്ങളുള്ള സദ്യയിൽ ചോറ്, സാമ്പാർ, അവിയൽ, കൂട്ടുകറി, തോരൻ, ഓലൻ, കാളൻ, പച്ചടി, കിച്ചടി, പുളിയിഞ്ചി, രസം, മോര്, അച്ചാർ, പപ്പടം, പഴം, ശർക്കരവരട്ടി, കായവറുത്തത്, പായസം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത് ഇന്ന് ജില്ലയിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള സദ്യയുടെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.
കാസർകോടിന്റെ പൊതുപാചകത്തിൽ പത്രോട, നീർദോശ, കടമ്പ്, അരിക്കടുക്ക തുടങ്ങിയ തുളുനാടൻ–മലബാർ വിഭവങ്ങൾ പ്രശസ്തമാണെങ്കിലും അവയെല്ലാം നിർബന്ധമായും പരമ്പരാഗത ഓണസദ്യയിലെ വിഭവങ്ങളാണെന്ന് പറയാൻ ചരിത്രപരമായ തെളിവില്ല. ചില കുടുംബങ്ങളുടെ ഓണക്കാല ഭക്ഷണത്തിൽ പ്രാദേശിക വിഭവങ്ങൾ കടന്നുവരാം; എന്നാൽ ആ കുടുംബരീതിയെ മുഴുവൻ ജില്ലയുടെയും പഴയ സദ്യയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയാകില്ല.
ഓണം ഓരോ ദേശത്തിന്റെയും ഓർമ
കാസർകോടിന്റെ ഓണം കേരളത്തിന്റെ പൊതുവായ മാവേലിക്കഥയുടെ ആവർത്തനം മാത്രമല്ല. തുളുനാടും കോലത്തുനാടും, തെയ്യവും കാർഷികജീവിതവും, ബാലകൃഷ്ണനും മഹാബലിയും, വിവിധ ഭാഷകളും സമൂഹങ്ങളും ചേർന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ രൂപപ്പെടുത്തിയ പ്രാദേശിക ആഘോഷമാണത്.
തെക്കൻ കേരളത്തിൽ മാവേലിയെ പൂക്കളത്തിലൂടെയും തൃക്കാക്കരയപ്പനിലൂടെയും വരവേൽക്കുമ്പോൾ കാസർകോട്ടെ ചില ഗ്രാമങ്ങളിൽ മാവേലി തെയ്യവേഷത്തിൽ മുറ്റത്തേക്കു നടന്നെത്തുന്നു. ഒറ്റച്ചെണ്ട മുഴങ്ങുന്നു, ഓണവില്ല് താളമിടുന്നു, മാവേലിപ്പാട്ടുയരുന്നു. വാഴയിലയിൽ സദ്യ നിറയുമ്പോൾ അവിടെ വിളമ്പപ്പെടുന്നത് ഭക്ഷണം മാത്രമല്ല—അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം സഞ്ചരിച്ച ഒരു നാടിന്റെ ചരിത്രവും സാംസ്കാരികസ്മൃതിയുമാണ്.
