കേരളത്തിൽ വീണ്ടും മണ്ണ് പരിശോധനാ ലാബുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടാനുള്ള പ്രഖ്യാപനം വന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷിഭവനുകൾ കേന്ദ്രീകരിച്ച് പുതിയ ലാബുകൾ തുടങ്ങുമെന്ന് സർക്കാർ പറയുന്നു. കേൾക്കുമ്പോൾ ശരിയായ തീരുമാനമാണ്. പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം ഒഴിവാക്കാനാവില്ല.

പുതിയ ലാബുകൾ ഉണ്ടാക്കിയാൽ കർഷകന്റെ കൃഷി കൂടുതൽ ലാഭകരമാകുമോ?

ഉത്തരം ഉറപ്പായും “അതെ” ആകണമെങ്കിൽ ലാബ് മാത്രം പോരാ.

മണ്ണ് പരിശോധിക്കുന്നത് കൃഷിക്ക് എന്ത് വളം വേണമെന്ന് അറിയാനാണ്. മണ്ണിൽ നൈട്രജൻ കുറവാണോ, ഫോസ്ഫറസ് കൂടുതലാണോ, പൊട്ടാഷ് കുറവാണോ, അമ്ലത എത്രയാണോ, സൂക്ഷ്മപോഷകങ്ങളുടെ കുറവുണ്ടോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാതെ വളം ഇടുന്നത് ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാതെ മരുന്ന് കഴിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. കേരളത്തിൽ ഈ പ്രശ്നം ചെറുതല്ല. സംസ്ഥാന വികസന റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം കേരളത്തിലെ ഏകദേശം 91 ശതമാനം മണ്ണും അമ്ലസ്വഭാവമുള്ളതാണ്. പല പ്രധാന പോഷകങ്ങളുടെയും കുറവും വ്യാപകമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മണ്ണുപരിശോധനയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

കേരളത്തിന് മണ്ണുപരിശോധനാ സംവിധാനം ഇല്ല എന്നതും ശരിയല്ല. മണ്ണുസർവേ വകുപ്പിന് ഏഴ് മണ്ണ് വിശകലന ലാബുകളുണ്ട്. കൃഷിവകുപ്പിനും ജില്ലാ, സഞ്ചരിക്കുന്ന ലാബുകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന സംവിധാനമുണ്ട്. മണ്ണ് പരിശോധന, സോയിൽ ഹെൽത്ത് കാർഡ്, വിളയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള വളപ്രയോഗ നിർദേശം എന്നിവയ്ക്കുള്ള സംവിധാനവും വർഷങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്നു. കൃഷിവകുപ്പിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം കൃഷിഭവനുകൾ സാമ്പിളുകൾ ശേഖരിച്ച് ലാബുകളിലേക്ക് അയയ്ക്കുകയും റിപ്പോർട്ട് വൈകാതിരിക്കാൻ നടപടി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

അപ്പോൾ പ്രശ്നം എവിടെയാണ്?

കർഷകന്റെ വയലിൽ മണ്ണുപരിശോധനയുടെ അറിവ് എത്തുന്നിടത്താണ് പ്രശ്നം.

കേരള സർക്കാരിന്റെ തന്നെ പഠനങ്ങൾ ഈ ദുർബലത കാണിക്കുന്നു. 2021-22ൽ 2,554 ജൈവകർഷകരെ ഉൾപ്പെടുത്തി നടത്തിയ സർവേയിൽ കൃഷി ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മണ്ണ് പരിശോധിച്ചവർ വെറും 3.60 ശതമാനം. ജൈവകൃഷിയിലേക്ക് മാറിയശേഷം പരിശോധന നടത്തിയവരും 8.65 ശതമാനം മാത്രം. പരിശോധന നടത്തിയ 92 പേരിൽ 40 പേർ മാത്രമാണ് പരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടിന്റെ പൂർണമോ ഭാഗികമോ ആയ രേഖ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്.

ഇതിന്റെ അർഥം കർഷകർക്ക് മണ്ണുപരിശോധനയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ല എന്നല്ല.

പ്രശ്നം അതിലും ആഴത്തിലാണ്.

മണ്ണ് പരിശോധന നടത്തിയ കർഷകരിൽ പോലും പകുതിയോളം പേർ മാത്രമാണ് പരിശോധനാഫലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വളപ്രയോഗം നടത്തിയതെന്ന് കേരള സംസ്ഥാന ആസൂത്രണ ബോർഡിന്റെ പുതിയ വിശകലനം പറയുന്നു. വളത്തിന്റെ വില, തൊഴിലാളികളുടെ ക്ഷാമം, ആവശ്യമായ പ്രോത്സാഹനങ്ങളുടെ കുറവ് തുടങ്ങിയവ ശാസ്ത്രീയ പോഷക പരിപാലനം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് തടസ്സമാകുന്നു. സൂക്ഷ്മപോഷകങ്ങളുടെ കുറവും പല പ്രദേശങ്ങളിലും പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ തുടരുന്നു.

ഇവിടെയാണ് കേരളത്തിലെ കൃഷി ഭരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യം കാണുന്നത്.

പരിശോധന നടക്കുന്നു. റിപ്പോർട്ട് ഉണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ റിപ്പോർട്ട് കൃഷി തീരുമാനമായി മാറുന്നില്ല.

ഒരു കർഷകന് മണ്ണ് പരിശോധനാ റിപ്പോർട്ട് കിട്ടിയെന്ന് കരുതുക. അതിൽ പി.എച്ച് 5.2 എന്നാണ്. ഫോസ്ഫറസ് കുറവാണ്. പൊട്ടാഷ് മിതമാണ്. ബോറോൺ കുറവുണ്ട്.

ഇനി എന്ത്?

കർഷകന് വേണ്ടത് ഒരു പട്ടികയല്ല. “ഇനി ഇത് ചെയ്യൂ” എന്ന മറുപടിയാണ്.

എത്ര കുമ്മായം ഇടണം?
ഏത് വളം എത്ര അളവിൽ വേണം?
എപ്പോൾ നൽകണം?
ഒരു ഏക്കറിന് എത്ര ചെലവാകും?
വിളവിൽ എത്ര വർധന പ്രതീക്ഷിക്കാം?
ആ സാധനം എവിടെ ലഭിക്കും?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ മണ്ണുപരിശോധന ഒരു സർക്കാർ രേഖയായി മാത്രം മാറും.

കേരളത്തിന്റെ മണ്ണുസർവേ വകുപ്പ് തന്നെ സോയിൽ ഹെൽത്ത് കാർഡ് സ്ഥലവിശിഷ്ടമായ വളപ്രയോഗ നിർദേശം നൽകാനാണെന്ന് പറയുന്നു. “മണ്ണ്” എന്ന മൊബൈൽ സംവിധാനത്തിലൂടെ വിളയ്ക്കനുസരിച്ച് വളപ്രയോഗ ശുപാർശ നൽകാനും സംവിധാനം വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതായത് സാങ്കേതികവിദ്യ കേരളത്തിന് ഇല്ല എന്ന പ്രശ്നമല്ല.

പ്രശ്നം അത് കർഷകന്റെ തീരുമാനമായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.

ഇതുകൊണ്ടാണ് പുതിയ ലാബുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനം മാത്രം മതിയാകാത്തത്.

കൃഷിഭവനിൽ സാമ്പിൾ കൊടുത്താൽ കർഷകന് ദിവസങ്ങൾക്കകം ഫലം കിട്ടണം. റിപ്പോർട്ട് കർഷകന്റെ മൊബൈലിൽ എത്തണം. പക്ഷേ അവിടെ അവസാനിക്കരുത്. അതേ സന്ദേശത്തിൽ തന്നെ:

“നിങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ, ഈ വിളയ്ക്ക്, ഇത്ര അളവിൽ, ഈ സമയത്ത് വളം നൽകുക”

എന്ന ലളിതമായ നിർദേശം വേണം.

അതിലും പ്രധാനമായി, അടുത്ത ഘട്ടം സർക്കാർ തന്നെ പരിശോധിക്കണം.

കർഷകൻ നിർദേശം അനുസരിച്ചോ?

വളം വാങ്ങിയോ?

വളച്ചെലവ് എത്ര കുറഞ്ഞു?

വിളവ് എത്ര കൂടി?

അവസാനം കർഷകന്റെ ശുദ്ധലാഭം എത്രയായി?

ഇതൊന്നും അളക്കാതെ മണ്ണുപരിശോധനയുടെ വിജയം അളക്കാനാവില്ല.

കേരളത്തിന്റെ പഴയ അനുഭവവും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. 2015ലെ സംസ്ഥാന സാമ്പത്തിക അവലോകനത്തിൽ 1.75 ലക്ഷത്തിലധികം മണ്ണുസാമ്പിളുകൾ പരിശോധിച്ചതായും 900 പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് പോഷക പരിപാലന പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കിയതായും രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും വീണ്ടും “കർഷകന്റെ അടുത്തേക്ക് മണ്ണുപരിശോധന എത്തിക്കണം” എന്ന് പറയേണ്ടിവരുന്നുവെങ്കിൽ ചോദിക്കേണ്ടത് ലാബുകളുടെ എണ്ണം മാത്രമല്ല.

മുമ്പ് ചെയ്തതിന്റെ ഫലം എന്തായിരുന്നു?

എത്ര കർഷകർ പരിശോധന നടത്തി?

എത്ര പേർ നിർദേശം പാലിച്ചു?

എത്ര പേർക്ക് വിളവ് കൂടി?

എത്ര പേർക്ക് ചെലവ് കുറഞ്ഞു?

എത്ര പേർ കൂടുതൽ ലാഭം നേടി?

ഈ കണക്കുകൾ ഇല്ലെങ്കിൽ പുതിയ ലാബുകൾ എത്ര വേണമെങ്കിലും തുറക്കാം. പക്ഷേ കർഷകന്റെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാകുമെന്ന് ഉറപ്പില്ല.

ഇവിടെയാണ് ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ സമീപനം മാറേണ്ടത്.

കർഷകൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ സമീപിക്കുന്ന സംവിധാനം അല്ല വേണ്ടത്. സേവനം കർഷകന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്ന സംവിധാനമാണ് വേണ്ടത്.

ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഒരു ഫയൽ പൂർത്തിയാക്കിയോ എന്നതല്ല വിജയം. കർഷകന്റെ വയലിൽ ഒരു സീസൺ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നതാണ് വിജയം.

അതുകൊണ്ട് പുതിയ മണ്ണുപരിശോധനാ ലാബുകളുടെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം ലാബിന്റെ ഉദ്ഘാടനം നടക്കുന്ന ദിവസമല്ല.

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് കർഷകന്റെ വരുമാനം എത്ര ഉയർന്നു എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ദിവസമാണ്.

മണ്ണ് പരിശോധിക്കാൻ ലാബ് വേണം.
മണ്ണ് മനസ്സിലാക്കാൻ ശാസ്ത്രം വേണം.
ഫലം മനസ്സിലാക്കാൻ കർഷകന് ലളിതമായ ഉപദേശം വേണം.
ഉപദേശം നടപ്പാക്കാൻ സർക്കാർ പിന്തുണ വേണം.
അവസാനം ഫലം അളക്കാൻ ഉത്തരവാദിത്തവും വേണം.

ലാബുകൾ കൂട്ടുന്നത് തുടക്കമാണ്. കർഷകന്റെ ലാഭത്തിൽ അത് എത്തുമ്പോഴാണ് പരിഷ്കാരം പൂർത്തിയാകുന്നത്.