കേരളത്തിൽ സ്ത്രീയുടെ പഴയ സാമൂഹിക അവസ്ഥ: നവോത്ഥാനം എന്തിനെതിരെയായിരുന്നു?

കേരളം ഇന്ന് സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസത്തിലും സ്ത്രീകളുടെ പൊതുപങ്കാളിത്തത്തിലും മുന്നിലെത്തിയ സമൂഹമായി അറിയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ സ്ഥിതി സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടായതല്ല. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം കുടുംബം, ജാതി, മതം, ആചാരം എന്നിവയുടെ കർശന നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കുള്ളിലായിരുന്നുവെന്ന് കാണാം. പെൺകുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസം അനാവശ്യമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ട ഇടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നേരത്തെയുള്ള വിവാഹം, സ്ത്രീകളുടെ സഞ്ചാരത്തിനും പൊതുജീവിതത്തിനുമുള്ള നിയന്ത്രണം, ജാതിവ്യത്യാസങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ആശ്രിതത്വം തുടങ്ങിയവ സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതസാധ്യതകളെ ചുരുക്കി. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളത്തിൽ പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കുന്നതിന് നേരിട്ടുള്ള തടസ്സങ്ങളായി നേരത്തെയുള്ള വിവാഹം, വിദ്യാഭ്യാസത്തോടുള്ള എതിർപ്പ്, ഫീസ്, ആൺകുട്ടികളോട് ചേർന്നുള്ള സഹവിദ്യാഭ്യാസത്തോടുള്ള മുൻവിധി, സ്കൂളുകളുടെ കുറവ്, ജാതിവിവേചനം എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രപഠനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

പക്ഷേ പഴയ കേരളത്തെ ഒരേ നിറത്തിലുള്ള ചിത്രമായി കാണുന്നത് ചരിത്രത്തോട് നീതി ചെയ്യില്ല. നായർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചില സമൂഹങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന മരുമക്കത്തായം പോലുള്ള മാതൃവംശീയ കുടുംബരീതികൾ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വത്ത് അവകാശത്തിലും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലും ചില പ്രത്യേക സ്ഥാനങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. മലബാറിലെ മുസ്ലിം സമൂഹത്തിലെ ഒരു വിഭാഗത്തിലും മാതൃവംശീയ പാരമ്പര്യം നിലനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ മാതൃവംശീയത ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സ്ത്രീകൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം, പൊതുഅധികാരം, സാമൂഹിക സമത്വം എന്നിവ ലഭിച്ചിരുന്നു എന്ന് പറയാനാകില്ല. ഗവേഷണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത് മാതൃവംശീയതയും സ്ത്രീയുടെ സമ്പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരേ കാര്യമല്ലെന്നാണ്.

മറ്റൊരു വശത്ത്, ജാതിവ്യവസ്ഥ സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കി. ഉയർന്ന ജാതിയിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് പോലും പുരുഷാധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയായ സ്ത്രീക്ക് അതിനൊപ്പം ജാതിയടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള അധിക്ഷേപവും തൊഴിൽ ചൂഷണവും സാമൂഹിക വിലക്കുകളും നേരിടേണ്ടിവന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേരളത്തിലെ സ്ത്രീമോചനത്തിന്റെ ചരിത്രം ഒരു മതത്തിന്റെയോ ഒരു ജാതിയുടെയോ മാത്രം ചരിത്രമല്ല. സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലും ജാതിയുടെയും വർഗത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും പേരിലും സ്ത്രീകൾ അനുഭവിച്ച നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ് അത്.

ഇത്തരം സാഹചര്യത്തിലാണ് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസം സാമൂഹിക പരിഷ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന വിഷയമായി മാറുന്നത്. സ്കൂളുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. പെൺകുട്ടികൾ ആദ്യമായി സംഘടിതമായ ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. 1864ൽ തിരുവനന്തപുരത്ത് സെനാന മിഷൻ സ്കൂൾ ആരംഭിച്ചതും കേരളത്തിലെ സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ നിർണായകമായ ആദ്യഘട്ടങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം പിന്നീട് സ്ത്രീയുടെ കുടുംബജീവിതത്തെ മാത്രമല്ല, തൊഴിൽ, ആരോഗ്യം, പൊതുജീവിതം, സാമൂഹിക ആത്മവിശ്വാസം എന്നിവയെയും മാറ്റിത്തുടങ്ങി.

അവിടെ നിന്നാണ് കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥ തുടങ്ങുന്നത്.

ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് സ്ത്രീക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചില്ല. ആദ്യം ആരോ പറഞ്ഞു, “അവൾ പഠിക്കട്ടെ.” മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു, “അവൾക്കും പൊതുജീവിതത്തിൽ ഇടമുണ്ട്.” മറ്റൊരാൾ ആ ആശയം സ്കൂളാക്കി. മറ്റൊരാൾ സംഘടനയാക്കി. പിന്നീടുവന്ന സ്ത്രീകൾ ആ അവസരം ഉപയോഗിച്ച് അധ്യാപകരും ഡോക്ടർമാരും എഴുത്തുകാരും ഉദ്യോഗസ്ഥരും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരുമായി.

അതുകൊണ്ട് കേരള നവോത്ഥാനം ഒരു മഹാന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട നേട്ടമല്ല. തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിയ മുന്നേറ്റമാണ്.

ഇന്ന് സ്ത്രീക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഓരോ അവകാശത്തിന്റെയും പിന്നിൽ അങ്ങനെ പലരുടെയും ചെറിയ ചെറിയ പോരാട്ടങ്ങളുണ്ട്. ഒരാൾ പത്ത് മീറ്റർ ഓടിയിടത്ത് മറ്റൊരാൾ അമ്പത് മീറ്റർ ഓടി. പിന്നീട് വന്നവർ അതിനെ നൂറാക്കി.

അതാണ് നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ ഓട്ടം എവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയതെന്ന് ഓർക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. കാരണം, നേടിയെടുത്ത അവകാശങ്ങളെ സ്വാഭാവികമായി കിട്ടിയതാണെന്ന് കരുതുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവയെ പിന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്ന ആശയങ്ങൾ വീണ്ടും ശക്തിയാർജിക്കാം.

നവോത്ഥാനം അവസാനിച്ച ഒരു കാലഘട്ടമല്ല. ഓരോ തലമുറയും സംരക്ഷിക്കുകയും മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യേണ്ട സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

Sources

1. Teena Antony, “Women’s Education: A Reading of Early Malayalam Magazines,” Artha Journal of Social Sciences.
2. Kerala Museum, “History of Women’s Education in Colonial Era.”
3. Kerala Museum, “Women’s Education in Colonial Kerala.”
4. Alcira Forero-Pena, “To Stand on Their Own: Women’s Higher Education in Contemporary Kerala, India,” CUNY Academic Works.
5. A. V. N. Aiya, Travancore State Manual.