ആസാം ത്രിപുര മണിപ്പൂർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ വരവോടെ മാറിമറിഞ്ഞ സാമൂഹിക ശക്തി ബന്ധങ്ങളുടെ ചരിത്രം പറയുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ ആണ്.കലാപകലുഷിതമാണ് മൂന്ന് ഇടത്തും കാര്യങ്ങൾ.ജനസംഖ്യ വച്ചു നോക്കിയാൽ കലാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും നിരക്ക് വളരെ കൂടുതൽ മണിപ്പൂരിലാണ്.

കുടിയേറ്റക്കാരുടെ വരവാണ് മണിപ്പൂരിലെയും പ്രശ്നം.

മണിപ്പൂരിന്റെ ചരിത്രം ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളതാണ്. ഇംഫാൽ താഴ്വരയിൽ മെയ്തെയ് ജനവിഭാഗം ദീർഘകാലമായി അധിവസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകളിൽ വിവിധ നാഗ, കുക്കി ഗോത്രവിഭാഗങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നു. ഇവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ടിബറ്റോ-ബർമൻ ഭാഷാകുടുംബത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ്. കാലക്രമേണ മ്യാൻമറിലൂടെയും ഇന്നത്തെ നാഗാലാൻഡ്, മിസോറം, അസം തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലൂടെയും വിവിധ ഗോത്രവിഭാഗങ്ങൾ കുടിയേറി. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബംഗാൾ, കാച്ചാർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് എത്തിയ മുസ്ലിം സൈനികരും കരകൗശല വിദഗ്ധരുമാണ് പിന്നീട് പാങ്കൽ അഥവാ മണിപ്പൂരി മുസ്ലിം സമൂഹമായി രൂപപ്പെട്ടത്. അതിനാൽ മണിപ്പൂരിലെ ഭൂരിഭാഗം പ്രധാന സമൂഹങ്ങളും നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവിടെ വേരൂന്നിയ തദ്ദേശീയ സമൂഹങ്ങളായാണ് പൊതുവെ ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നത്.

ആരാണ് കുടിയേറ്റക്കാർ?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ലളിതമായ ഒരൊറ്റ ഉത്തരമില്ല. ചരിത്രപരമായി പല ഘട്ടങ്ങളിലായി വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങൾ മണിപ്പൂരിലെത്തിയിട്ടുണ്ട്. സമീപകാല രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിവാദമാകുന്നത് മ്യാൻമറിലെ ചിൻ സംസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സൈനിക അട്ടിമറിക്ക് ശേഷമെത്തിയ ചില കുക്കി-സോ ബന്ധമുള്ള അഭയാർഥികളെയും അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെയും കുറിച്ചാണ്. എന്നാൽ ഇവരുടെ കൃത്യമായ എണ്ണം, ജനസംഖ്യയിലെ സ്വാധീനം, അവർ എത്രമാത്രം അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരാണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും വിവിധ സമൂഹങ്ങളും ഗവേഷകരും തമ്മിൽ വലിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, മുഴുവൻ കുക്കി-സോ സമൂഹത്തെയും “കുടിയേറ്റക്കാർ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായും വസ്തുതാപരമായും ശരിയല്ല. അതേസമയം, അതിർത്തി കടന്നുള്ള സമീപകാല കുടിയേറ്റം നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നതും പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ്

2011-ലെ ഇന്ത്യയുടെ സെൻസസ് പ്രകാരം മണിപ്പൂരിന്റെ ജനസംഖ്യ 28,55,794 (ഏകദേശം 28.6 ലക്ഷം) ആണ്. ഔദ്യോഗിക സെൻസസ് ജനങ്ങളെ വംശീയ വിഭാഗം (ethnicity) അനുസരിച്ച് വേർതിരിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ താഴെ പറയുന്ന ശതമാനങ്ങൾ വിവിധ സർക്കാർ പഠനങ്ങളും അക്കാദമിക് ഗവേഷണങ്ങളും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏകദേശ കണക്കുകളാണ്. അതനുസരിച്ച് മെയ്തെയ് വിഭാഗം ഏകദേശം 53%, നാഗ വിഭാഗങ്ങൾ ഏകദേശം 20%, കുക്കി-സോ വിഭാഗങ്ങൾ ഏകദേശം 16%, പാങ്കൽ (മണിപ്പൂരി മുസ്ലിം) ഏകദേശം 8 മുതൽ 9%, മറ്റ് ചെറിയ വിഭാഗങ്ങൾ 2 മുതൽ 3% വരെയുമാണ്. മതപരമായി നോക്കുമ്പോൾ ഹിന്ദുക്കൾ 41.4%, ക്രൈസ്തവർ 41.3%, മുസ്ലിംകൾ 8.4% എന്നിങ്ങനെയാണ് 2011-ലെ കണക്ക്.

14 സംഘടനകൾ സമർപ്പിച്ച മെമ്മോറാണ്ടത്തിൽ, മെയ്തെയ്, താങ്ഖുൽ (നാഗ ഗോത്രവിഭാഗം), കബുയി, ലിയാങ്മെയ്, ഇൻപുയി, സെമെ, റോങ്മെയ്, മാവോ, മറാം, പൗമൈ നാഗ എന്നീ സമൂഹങ്ങളെയാണ് മണിപ്പൂരിന്റെ യഥാർഥ തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങൾ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. അതേസമയം, ഇന്നത്തെ ബംഗ്ലാദേശിലെ സില്ഹറ്റ് പ്രദേശത്ത് നിന്ന് 1606 മുതൽ ചില വിഭാഗങ്ങൾ മണിപ്പൂരിലേക്ക് കുടിയേറിയതായും, പിന്നീട് മ്യാൻമറിലും മറ്റ് അയൽപ്രദേശങ്ങളിലും നിന്ന് വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി കുടിയേറ്റം നടന്നതായും സംഘടനകൾ അവകാശപ്പെടുന്നു. ഈ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെ തിരിച്ചറിയാൻ ദേശീയ പൗരത്വ രജിസ്റ്റർ (എൻആർസി) നടപ്പാക്കണമെന്ന ആവശ്യം സംഘടനകൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

2027-ലെ സെൻസസിന് മുമ്പ് എൻആർസി പൂർത്തിയാക്കി, യഥാർഥ പൗരന്മാരെയും അനധികൃത കുടിയേറ്റക്കാരെയും വ്യക്തമായി വേർതിരിക്കണമെന്നാണ് അവരുടെ ആവശ്യം.

കലാപത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് മണിപ്പൂരിനെ വിടുവിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിനിടയിൽ 14 സംഘടനകൾ ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്ന പൗരത്വ രേഖ തയ്യാറാക്കൽ കൂടി മുഖ്യ പ്രശ്നമായി വളരുന്നതോടെ പരിഹാരം ‘അകലെ ആയിരിക്കും.