കാര്യങ്ങൾ അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളതും നയതന്ത്ര പരവും ആണ് എന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും പെരുമാറ്റം മനശാസ്ത്രത്തിന്റെ തത്വം ഉപയോഗിച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾകാര്യങ്ങൾ ഒരു തനി നാടൻ കോംപ്ലക്സ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.
കാര്യ സാദ്ധ്യത്തിനായ ഒരുപാട് ആളുകൾ തന്നെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് നടക്കുന്നതിന് നാടൻ കാരണവന്മാരെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര പെരുമാറ്റം ഇപ്പോൾ ലോകമാധ്യമങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ നേടിയിരിക്കുകയാണ്.സംഭവം ഇതാണ്.

ഫോട്ടോയ്ക്ക് വേണ്ടി ആരാണ് യാചിച്ചത്? അറ്റ്‌ലാന്റിക്കിന് ഇരുകരകളിലുമായി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട അഹങ്കാരയുദ്ധം

ജി7 ഉച്ചകോടിയിൽ ലോകസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, യുദ്ധം, വ്യാപാരം തുടങ്ങിയ ഗൗരവ വിഷയങ്ങൾ ചർച്ചയായെങ്കിലും പിന്നീട് അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയത് ഒരു ഫോട്ടോയുടെ കഥയാണ്. ഇറ്റാലിയൻ ടെലിവിഷന് നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ്, ഇറ്റാലിയൻ പ്രധാനമന്ത്രി ജോർജിയ മെലോണി തന്നോട് ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ “യാചിച്ചുവെന്ന്” അവകാശപ്പെട്ടു. തനിക്ക് അവരോട് സഹതാപം തോന്നിയതിനാലാണ് ഫോട്ടോയ്ക്ക് സമ്മതിച്ചതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഉച്ചകോടിയിൽ നിന്നുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ മറ്റൊരു കഥയാണ് പറയുന്നത്. സോഫയിൽ അടുത്തിരുന്ന് ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും സമയം ചെലവഴിക്കുന്ന രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ സഖ്യകക്ഷികളെയാണ് ലോകം കണ്ടത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയം ചിലപ്പോൾ ആണവനയങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, ഫോട്ടോ ആൽബങ്ങളിലെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുമാണ് വഴിതെറ്റുന്നതെന്ന് പരിഹാസത്തോടെ നിരീക്ഷകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

“ഇറ്റലി യാചിക്കില്ല”: ഫോട്ടോ വിവാദത്തിൽ ദേശീയ അഭിമാനത്തിന്റെ മറുപടി

ട്രംപിന്റെ വാക്കുകൾ മെലോണിയെ പ്രകോപിപ്പിച്ചതിൽ അത്ഭുതമില്ല. “ഞാനോ ഇറ്റലിയോ ഒരിക്കലും യാചിക്കില്ല” എന്ന ശക്തമായ സന്ദേശവുമായി അവർ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ തിരിച്ചടിച്ചു. ട്രംപിന്റെ പരാമർശങ്ങൾ പൂർണമായും കെട്ടിച്ചമച്ചതാണെന്നും അവർ ആരോപിച്ചു. അതിലുപരി, അമേരിക്കയുടെ സഖ്യരാജ്യങ്ങളോട് കാണിക്കുന്ന ഈ കടുപ്പം പാശ്ചാത്യലോകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ എതിരാളികളോടും കാണിക്കാമായിരുന്നുവെന്ന് മെലോണി പരിഹാസം കലർന്ന വിമർശനം ഉന്നയിച്ചു. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആശയപരമായ സഖ്യങ്ങൾ എത്ര വേഗം വ്യക്തിപരമായ അഹങ്കാരപ്പോരുകളായി മാറാമെന്നതിന്റെ പുതിയ ഉദാഹരണമായി ഈ സംഭവം മാറുകയാണ്. ഒടുവിൽ ചോദ്യം ഫോട്ടോ എടുത്തോ ഇല്ലയോ എന്നതല്ല; ലോകനേതാക്കളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ചിലപ്പോൾ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിലെ പുഞ്ചിരിയേക്കാൾ ക്യാമറയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള പ്രസ്താവനകളാണ് കൂടുതൽ അപകടകാരികളാകുന്നത് എന്നതാണ്.

സഖ്യകക്ഷിയെ അപമാനിക്കുന്നത് എന്തിന്? അധികാര മനഃശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു വായന

രാഷ്ട്രീയത്തിലും പൊതുജീവിതത്തിലും ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും കടുത്ത വിമർശനങ്ങൾ എതിരാളികളിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് അടുത്ത സഖ്യകക്ഷികളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ പറയുന്നത്, ഇത്തരം പെരുമാറ്റത്തിന് പിന്നിൽ പലപ്പോഴും വ്യക്തിത്വത്തിലെ അസുരക്ഷാബോധവും നിരന്തരമായ അംഗീകാര ആവശ്യമുമാണെന്നാണ്. സ്വന്തം പ്രാധാന്യം എല്ലായ്പ്പോഴും മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഉയർന്നതാണെന്ന് തെളിയിക്കേണ്ടതിന്റെ സമ്മർദം ചിലരെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും ഒരു അധികാര മത്സരമായി കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരു സഖ്യകക്ഷിയെ പോലും തുല്യപങ്കാളിയായി കാണുന്നതിനുപകരം തങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്ന വ്യക്തിയായി ചിത്രീകരിക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കും. പൊതുവേദിയിൽ “അവർ എന്നെ തേടിയെത്തി”, “അവർ എന്നോട് യാചിച്ചു” തുടങ്ങിയ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉയരുന്നതിന് പിന്നിൽ ഈ മേൽക്കോയ്മ പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള മനോഭാവം പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

കഥയുടെ നിയന്ത്രണവും പരസ്യ അപമാനവും: ശക്തിയുടെ പ്രകടനമോ?

മറ്റൊരു പ്രധാന മനഃശാസ്ത്ര ഘടകം കഥയുടെ നിയന്ത്രണം സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർഥ സ്വഭാവം എന്താണെന്നതിലുപരി, അത് പൊതുജനങ്ങൾ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതാണ് ഇവിടെ നിർണായകം. അതിനായി മറ്റൊരാളെ ദുർബലനോ ആശ്രിതനോ ആയി ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രസ്താവനകൾ ചിലർ മനഃപൂർവം നടത്തും. മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ “ഡിവാലുവേഷൻ” എന്ന പ്രതിരോധ സംവിധാനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഒരു സഖ്യകക്ഷി കൂടുതൽ ജനപ്രീതിയോ സ്വതന്ത്ര സ്വാധീനമോ നേടിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, അതിനെ സ്വന്തം സ്ഥാനത്തിന് ഭീഷണിയായി കാണുന്ന വ്യക്തികൾ പരസ്യമായി അവരെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കാം. ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രസ്താവനകൾ സ്വകാര്യമായി പറയുന്നതിന് പകരം പൊതുവേദിയിൽ പറയുന്നതും യാദൃശ്ചികമല്ല. കാരണം പ്രേക്ഷകരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നടക്കുന്ന അപമാനിക്കൽ അധികാരപ്രകടനത്തിന്റെ ഭാഗമായും തങ്ങൾക്കാണ് മേൽക്കൈയെന്ന സന്ദേശം ഉറപ്പിക്കുന്ന ഉപാധിയായും മാറുന്നു.

വളരെ ലളിതമായി ഇങ്ങനെ പറയാം: “താനാണ് വലിയ ആളെന്ന് ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ, കൂടെയുള്ള ആളെ പരസ്യമായി ചെറുതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.” ട്രംപ് പറഞ്ഞത്, “അവൾ എന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു, എനിക്ക് അവളോട് സഹതാപം തോന്നി” എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു. അതിലൂടെ ഒരു തുല്യനേതാവിനെ ആശ്രിതയായി ചിത്രീകരിക്കാനായിരുന്നു ശ്രമം. എന്നാൽ മെലോണി “ഞാനോ ഇറ്റലിയോ ആരുടെയും മുന്നിൽ യാചിക്കില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞതോടെ ആ കളി തിരിച്ചടിയായി. നാട്ടുഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, “ആളെ ഒന്ന് നാറ്റിക്കാമെന്ന് കരുതി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, സ്വന്തം മുഖത്താണ് കരി വീണത്” എന്ന അവസ്ഥ. ഇത്തരക്കാർക്ക് സൗഹൃദവും സഖ്യവും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും, പക്ഷേ അതൊക്കെ തങ്ങൾക്കാണ് മേൽക്കൈ എന്ന തോന്നൽ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം മാത്രം. ഒരിക്കൽ മറ്റേയാൾ സ്വന്തം നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിന്ന് തിരിച്ചടിച്ചാൽ, കഥ മുഴുവൻ മാറും. കാരണം പരസ്യമായി ആളെ ചെറുതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും സ്വന്തം വിശ്വാസ്യതയാണ് ആദ്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്.