ന്യൂഡൽഹി, 2026 നവംബർ 01 –

പാകിസ്താനിലെ ഹിന്ദുക്കൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ നേരിടുന്ന വിവേചനം, പെൺകുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ, നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനം തുടങ്ങിയ ആരോപണങ്ങളിൽ അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധ വേണമെന്ന് എഴുത്തുകാരൻ ആദിത് കോത്താരി. നവംബർ ഒന്നിന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അഭിപ്രായലേഖനത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിഷയങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നത്. ലണ്ടനിൽ താമസിക്കുന്ന കൊൽക്കത്ത സ്വദേശിയായ കോത്താരിയുടെ വ്യക്തിപരമായ വിലയിരുത്തലുകളാണ് ലേഖനത്തിലുള്ളത്.

സിന്ധിലെ ഘോട്ട്കി ജില്ലയിൽപ്പെട്ട മിർപുർ മത്തേലോ സ്വദേശിനി റിങ്കിൾ കുമാരിയുടെ കേസാണ് ലേഖനം ആദ്യം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. പത്തൊമ്പതുകാരിയായ റിങ്കിൾ 2012 ഫെബ്രുവരി 23–24 രാത്രിയിൽ വീട്ടിൽനിന്ന് കാണാതായി. പിറ്റേന്ന് ഇസ്‌ലാം മതം സ്വീകരിച്ച് ഫര്യാൽ ബീബി എന്ന പേരിൽ അയൽവാസിയായ നവീദ് ഷായെ വിവാഹംചെയ്തു. പാകിസ്താൻ പീപ്പിൾസ് പാർട്ടി ദേശീയ അസംബ്ലി അംഗമായിരുന്ന മിയാൻ അബ്ദുൽ ഹഖ് എന്ന മിയാൻ മിത്തുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വസതിയിലായിരുന്നു ചടങ്ങുകൾ. തോക്കുചൂണ്ടി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയെന്നാണ് കുടുംബത്തിന്റെ ആരോപണം. രാഷ്ട്രീയസംരക്ഷണത്തോടെ നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനവും വിവാഹവും നടന്നെന്ന് ഹിന്ദു സമുദായനേതാക്കൾ ആരോപിച്ചു. എന്നാൽ രഹസ്യപ്രണയത്തിനുശേഷം സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം പോയതാണെന്നായിരുന്നു പ്രാദേശിക മുസ്‌ലിം പ്രമുഖരുടെ വാദം.

കോടതിനടപടികളും നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തന ആരോപണങ്ങളും

കീഴ്‌ക്കോടതികളിൽ ഹാജരാക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് മതംമാറിയതെന്ന് റിങ്കിൾ മൊഴിനൽകി. ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ഇഫ്തിഖാർ മുഹമ്മദ് ചൗധരിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സുപ്രീം കോടതിയിലെത്തിയപ്പോൾ റിങ്കിളും ബന്ധപ്പെട്ട കേസുകളിലെ മറ്റ് രണ്ട് ഹിന്ദു സ്ത്രീകളും ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെയും പരിഭ്രമത്തോടെയുമാണ് കാണപ്പെട്ടതെന്ന് സമകാലിക റിപ്പോർട്ടുകളെ ഉദ്ധരിച്ച് ലേഖനം പറയുന്നു. സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് തീരുമാനമെടുത്തതെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും മാതാപിതാക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്കൊപ്പം പോകണമെന്ന ആഗ്രഹവും റിങ്കിൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഒരുഘട്ടത്തിൽ പ്രസ്താവനയിൽ ഒപ്പിടാതിരുന്നതായും ലേഖനത്തിലുണ്ട്. ഇത്തരം വിവാഹങ്ങൾ സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളിലല്ല നടക്കുന്നതെന്നും ക്രിമിനൽ ഇടപെടൽ തള്ളാനാകില്ലെന്നും ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് നിരീക്ഷിച്ചു. സ്ത്രീകളെ കോടതി താൽക്കാലികമായി സംരക്ഷണകേന്ദ്രത്തിലാക്കി.

ഹിന്ദു, ക്രിസ്ത്യൻ പെൺകുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ, അതിവേഗ മതപരിവർത്തന സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ, നിർബന്ധിത വിവാഹം എന്നിവ ആവർത്തിക്കുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമായാണ് കോത്താരി ഈ കേസിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വിവിധ മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളുടെയും പഠനങ്ങളുടെയും കണക്കുകൾ പ്രകാരം വർഷത്തിൽ ഏകദേശം ആയിരം കേസുകളുണ്ടെന്നാണ് ലേഖനം പറയുന്നത്. 2024-ലെയും 2026-ലെയും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭാ വിദഗ്ധപ്രസ്താവനകളെ ഉദ്ധരിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയ ഇരകളിൽ ഏകദേശം 75 ശതമാനം ഹിന്ദുക്കളാണെന്നും സംഭവങ്ങളിൽ 80 ശതമാനത്തോളം സിന്ധിലാണെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. പതിനാലുമുതൽ പതിനെട്ടുവരെ പ്രായമുള്ളവരും അതിലും ചെറിയ കുട്ടികളും ഇരകളാകുന്നതായാണ് ആരോപണം. ചില കേസുകളിൽ മതനിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവാഹവും മതപരിവർത്തനവും കോടതികൾ അംഗീകരിക്കുന്നതായും ശൈശവവിവാഹ നിയമങ്ങൾ ഒരേവിധം നടപ്പാകുന്നില്ലെന്നും ലേഖനം പറയുന്നു. നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനം കുറ്റകരമാക്കാനുള്ള ബില്ലുകൾ ആവർത്തിച്ച് തടയപ്പെട്ടതായും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

നിയമത്തിലും ഭരണത്തിലും വിവേചനമുണ്ടെന്ന വിമർശനം

പ്രശ്നം സാമൂഹിക മുൻവിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്നും നിയമങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനവും വിവേചനത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നുവെന്നും കോത്താരി വാദിക്കുന്നു. പാകിസ്താൻ ഭരണഘടനയുടെ 41, 91 അനുച്ഛേദങ്ങൾ പ്രസിഡന്റ്, പ്രധാനമന്ത്രി പദവികൾ മുസ്‌ലിംകൾക്കായി പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നും ഇത് മാറ്റാനുള്ള 2019-ലെ ശ്രമം പാർലമെന്റിൽ തടയപ്പെട്ടെന്നും ലേഖനത്തിലുണ്ട്. പാസ്‌പോർട്ടിൽ മതം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതും വിഭജനകാലത്തും അതിനുശേഷവും പലായനംചെയ്ത ഹിന്ദുകുടുംബങ്ങളുടെ ഭൂമിയും കൃഷിയിടങ്ങളും ശത്രുസ്വത്ത് നിയമങ്ങളിലൂടെ ഏറ്റെടുത്തതും ലേഖകൻ വിമർശിക്കുന്നു. ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടത് കുടുംബങ്ങളുടെ ഉപജീവനത്തെ ബാധിച്ചെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ.

ഇസ്‌ലാമാബാദിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഹിന്ദുക്ഷേത്രമില്ലെന്നും അനുമതിലഭിച്ച ക്ഷേത്രനിർമാണം 2020-ൽ ഇസ്‌ലാമിക സംഘടനകളുടെ പ്രതിഷേധത്തെത്തുടർന്ന് നിർത്തിയെന്നും ലേഖനം പറയുന്നു. ആരാധനയ്ക്കായി തലസ്ഥാനത്തെ ഹിന്ദുക്കൾ നാൽപ്പത് കിലോമീറ്ററിലേറെ അകലെയുള്ള റാവൽപിണ്ടിയിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരുന്നതായും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. മതനിന്ദാനിയമങ്ങൾ ഭീതിവളർത്തുന്നുവെന്നും പൊലീസ്, പ്രാദേശിക കോടതികൾ, സ്വാധീനമുള്ള രാഷ്ട്രീയ–മതനേതാക്കൾ എന്നിവർ ന്യൂനപക്ഷ പെൺകുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ ആവർത്തിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടെന്നും കോത്താരി ആരോപിക്കുന്നു. തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലും നിർബന്ധവും ക്രിമിനൽ പ്രവൃത്തികളായി പരിഗണിക്കുന്നതിനുപകരം മതപരമായ തീരുമാനങ്ങളായി കാണുന്നുവെന്നാണ് വിമർശനം.

ജനസംഖ്യാകണക്കുകളും ഇന്ത്യയുമായുള്ള താരതമ്യവും

1941-ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം പിന്നീട് പശ്ചിമ പാകിസ്താനായ പ്രദേശത്തെ ജനസംഖ്യയിൽ ഏകദേശം 14.6 ശതമാനം ഹിന്ദുക്കളായിരുന്നെന്ന് ലേഖനം പറയുന്നു. 2023-ലെ പാകിസ്താൻ സെൻസസിൽ ‘ഹിന്ദു ജാതി’ വിഭാഗം ഏകദേശം 38.7 ലക്ഷം പേരും ജനസംഖ്യയുടെ 1.61 ശതമാനവുമാണ്. പ്രധാനമായും ഹിന്ദുക്കൾ ഉൾപ്പെടുന്ന പട്ടികജാതി വിഭാഗത്തിന്റെ 0.56 ശതമാനംകൂടി ചേർത്താൽ വിഹിതം ഏകദേശം 2.17 ശതമാനമാകും. ആകെ ജനസംഖ്യാവളർച്ചയ്ക്കൊപ്പം ഹിന്ദുക്കളുടെ എണ്ണവും വർധിച്ചെങ്കിലും ജനസംഖ്യയിലെ അനുപാതം കുറഞ്ഞെന്നാണ് ലേഖനത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ. 2026 ഒക്ടോബറിലെ ഇൻസൈറ്റ് യുകെയുടെ ‘ദ കോസ്റ്റ് ഓഫ് സൈലൻസ്’ റിപ്പോർട്ട് വിഭജനാനന്തര അക്രമം, ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ, ഭൂമിനഷ്ടം, നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനം എന്നിവയുമായി ഈ മാറ്റത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതായും പറയുന്നു.

പാകിസ്താനിലെ ന്യൂനപക്ഷപ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധ അപര്യാപ്തമാണെന്നാണ് കോത്താരിയുടെ അഭിപ്രായം. ഇന്ത്യയിലെ സാമുദായിക സംഭവങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കുറഞ്ഞ വാർത്താപ്രാധാന്യമാണ് ഇവയ്ക്കെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ സാമ്പത്തിക ഉപദേശകസമിതിയുടെ വിശകലനത്തെ ഉദ്ധരിച്ച് ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‌ലിം ജനസംഖ്യാവിഹിതം 1950-ലെ ഏകദേശം 9.8 ശതമാനത്തിൽനിന്ന് 2015-ഓടെ 14 ശതമാനമായെന്ന് ലേഖനത്തിലുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ ഹിന്ദുക്കളല്ലാത്തവർക്ക് പരമോന്നത പദവികൾ വഹിക്കുന്നതിന് സമാനമായ ഭരണഘടനാവിലക്കില്ലെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഇരുരാജ്യങ്ങളിലും കുറ്റകൃത്യങ്ങളും സാമുദായികസംഘർഷങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിലും അവയുടെ ഭരണഘടനാപരവും സ്ഥാപനപരവുമായ സാഹചര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണെന്നാണ് ലേഖകന്റെ വാദം.

സഹായത്തിനും അഭയത്തിനും വ്യക്തമായ നടപടികൾ വേണമെന്ന് ആവശ്യം

വിഭജനത്തിൽ ഇരുവശത്തും കൂട്ടഅക്രമവും കുടിയേറ്റവും ഉണ്ടായെന്ന് ലേഖനം അംഗീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനുശേഷവും പാകിസ്താനിൽ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കുമേലുള്ള സ്ഥാപനപരമായ സമ്മർദം തുടർന്നെന്നാണ് കോത്താരിയുടെ വിലയിരുത്തൽ. ബ്രിട്ടീഷ് ഹിന്ദുക്കൾക്കായുള്ള സർവകക്ഷി പാർലമെന്ററി ഗ്രൂപ്പിന് സമർപ്പിച്ച ഇൻസൈറ്റ് യുകെ റിപ്പോർട്ട്, ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ സാഹചര്യത്തിൽ അളക്കാനാകുന്ന പുരോഗതിയുമായി ബ്രിട്ടന്റെ സഹായം ബന്ധിപ്പിക്കണമെന്ന് ശുപാർശചെയ്യുന്നു. ന്യൂനപക്ഷാവകാശ സംഘടനകൾക്കുള്ള സഹായം പ്രത്യേകം സംരക്ഷിക്കുക, പതിവായി സ്ഥിതിവിവര റിപ്പോർട്ടുകൾ ആവശ്യപ്പെടുക, മതപീഡനത്തിനും നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനത്തിനും ഇരയായവർക്ക് അഭയംതേടാനുള്ള വഴികൾ ഒരുക്കുക എന്നിവയും നിർദേശങ്ങളിലുണ്ട്.

ഈ ശുപാർശകൾ നടപ്പാകുമോയെന്ന് വ്യക്തമല്ലെന്ന് ലേഖനം പറയുന്നു. ജനസംഖ്യയിലെ അനുപാതമാറ്റം, നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, ഭൂമിനഷ്ടം, ക്ഷേത്രനിർമാണത്തിലെ തടസ്സം, കോടതിവിധികൾ, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ പരാതികൾ എന്നിവ ഒരുമിച്ച് പരിശോധിക്കണമെന്നാണ് ആവശ്യം. ഹിന്ദുക്കളുടെ ജീവിതം അരക്ഷിതമാക്കുന്നതിൽ പാകിസ്താനിലെ ഔദ്യോഗികവും അനൗദ്യോഗികവുമായ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് പങ്കുണ്ടെന്നാണ് കോത്താരിയുടെ ആരോപണം. ലോകം വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കാത്ത പ്രതിസന്ധിയായി അദ്ദേഹം ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.