കെന്നഡി സ്പേസ് സെന്ററിലെ മനുഷ്യക്കടൽ

1969 ജൂലൈ 16. ഫ്ലോറിഡയിലെ കെന്നഡി സ്പേസ് സെന്ററിനു ചുറ്റും മനുഷ്യക്കടൽ. തീരങ്ങളിലും റോഡരികുകളിലും വാഹനങ്ങളുടെ മുകളിലുമെല്ലാം ആളുകൾ നിറഞ്ഞു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് പേർ ടെലിവിഷനും റേഡിയോയും തുറന്നുവച്ചു.

110 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ മൂന്ന് മനുഷ്യർ

ലോഞ്ച് പാഡ് 39A-യിൽ 110 മീറ്ററിലധികം ഉയരമുള്ള സാറ്റേൺ V റോക്കറ്റ് നിന്നു. അതിന്റെ മുകളിലെ കൊളംബിയയിൽ ആംസ്ട്രോങും ആൽഡ്രിനും കോളിൻസും ഇരുന്നു. റോക്കറ്റിന്റെ ഭാരം ഏകദേശം 30 ലക്ഷം കിലോഗ്രാം. മൂവരുടെയും താഴെ നിറച്ചിരുന്നത് വൻതോതിലുള്ള ഇന്ധനം.

തീയും പുകയും കീറിയുയർന്ന സാറ്റേൺ V

അമേരിക്കൻ കിഴക്കൻ സമയം രാവിലെ 9.32-ന് കൗണ്ട്ഡൗൺ പൂജ്യത്തിലെത്തി. സാറ്റേൺ V-യുടെ അഞ്ച് എൻജിനുകൾ പ്രവർത്തിച്ചു. തീയും പുകയും ഭൂമിയെ കുലുക്കുന്ന ശബ്ദവും ഉയർന്നു. പതുക്കെ ചലിച്ച റോക്കറ്റ് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വേഗം കൂട്ടി ആകാശത്തേക്കു കുതിച്ചു.

ഏകദേശം 12 മിനിറ്റിനുശേഷം അപ്പോളോ 11 ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥത്തിലെത്തി.

ഇനി യാത്ര ചന്ദ്രനിലേക്ക്

ഒന്നര തവണ ഭൂമിയെ വലംവച്ചശേഷം ഹൂസ്റ്റണിൽനിന്ന് അനുമതി ലഭിച്ചു—ചന്ദ്രനിലേക്കു പോകാം. മൂന്നാംഘട്ട എൻജിൻ വീണ്ടും പ്രവർത്തിച്ചതോടെ പേടകം ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥത്തിൽനിന്ന് ചന്ദ്രന്റെ ദിശയിലേക്കു നീങ്ങി.

കൊളംബിയയുടെ മുൻഭാഗം തിരിച്ച് റോക്കറ്റിന്റെ മൂന്നാംഘട്ടത്തിനകത്ത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഈഗിളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് പേടകങ്ങൾ റോക്കറ്റിൽനിന്ന് വേർപെട്ടു. ഇനി നാലു ലക്ഷത്തോളം കിലോമീറ്ററിന്റെ യാത്ര.

ജനലിനപ്പുറം ചെറുതായ ഭൂമി

യാത്രയ്ക്കിടെ സംഘം ടെലിവിഷൻ സംപ്രേഷണം നടത്തി. ജനലിലൂടെ ഭൂമിയെ കാണിച്ചു. അകന്നുപോകുന്തോറും ഭൂമി നീലയും വെള്ളയും കലർന്ന ചെറിയ ഗോളമായി മാറി. അതിരുകളോ രാജ്യങ്ങളോ യുദ്ധങ്ങളോ കാണാത്ത ഒറ്റ ഗ്രഹം.

ചന്ദ്രന്റെ മറവിലെ നിശ്ശബ്ദത

മൂന്നാം ദിവസം പേടകം ചന്ദ്രന്റെ പിന്നിലേക്കു നീങ്ങി. ഭൂമിയുമായുള്ള റേഡിയോബന്ധം മുറിഞ്ഞു. ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള എൻജിൻ പ്രവർത്തനം വിജയിച്ചോ എന്നറിയാൻ പേടകം വീണ്ടും മറുവശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടണം.

കുറച്ചുസമയത്തിനുശേഷം അപ്പോളോ 11-ന്റെ ശബ്ദം ഹൂസ്റ്റണിലെത്തി. എൻജിൻ പ്രവർത്തനം വിജയിച്ചിരുന്നു. അവർ ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിലായിരുന്നു.

താഴെ ‘ശാന്തതയുടെ കടൽ’

ചന്ദ്രന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ചാരനിറത്തിലുള്ള കുഴികളും മലനിരകളും. ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം ‘മെയർ ട്രാങ്ക്വിലിറ്റാറ്റിസ്’—ശാന്തതയുടെ കടൽ. പേരിൽ കടലുണ്ടെങ്കിലും അവിടെ വെള്ളമില്ല. പുരാതന അഗ്നിപർവതപ്രവർത്തനത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട വിശാലമായ സമതലപ്രദേശമാണത്.

ഈഗിളും കൊളംബിയയും വേർപിരിയുന്നു

ജൂലൈ 20-ന് ആംസ്ട്രോങും ആൽഡ്രിനും ഈഗിളിലേക്കു മാറി. കോളിൻസ് കൊളംബിയയിൽ തുടർന്നു. ഈഗിൾ കൊളംബിയയിൽനിന്ന് പതുക്കെ വേർപ്പെട്ടു.

കോളിൻസ് ജനലിലൂടെ ഈഗിളിനെ നോക്കി. സ്വർണനിറത്തിലുള്ള ഫോയിൽ പൊതിഞ്ഞ, ചിലന്തിയെപ്പോലെയുള്ള വിചിത്രമായ വാഹനം. അതിനകത്ത് തന്റെ രണ്ട് കൂട്ടുകാർ. ഈഗിൾ ചന്ദ്രനിലേക്കു താഴ്ന്നപ്പോൾ കോളിൻസ് കൊളംബിയയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി.

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഇറക്കം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇറക്കത്തിനിടെ കമ്പ്യൂട്ടർ അലാറം

ഈഗിൾ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിലേക്കു താഴ്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആൽഡ്രിൻ ഉയരവും വേഗവും കമ്പ്യൂട്ടർ വിവരങ്ങളും വായിച്ചു. ആംസ്ട്രോങ് ജനലിലൂടെ ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലം നിരീക്ഷിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ‘1202’ അലാറം തെളിഞ്ഞു. പിന്നാലെ ‘1201’ അലാറവും. കമ്പ്യൂട്ടറിന് ഒരേസമയം കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്നതിലധികം ജോലികൾ എത്തിയതായിരുന്നു കാരണം. ദൗത്യം അവസാനിപ്പിക്കണോ, ഇറക്കം തുടരണമോ എന്ന ആശങ്ക ഉയർന്നു.

പതിനാറ് സെക്കൻഡിലെ നിർണായക തീരുമാനം

ഹൂസ്റ്റണിലെ ഗൈഡൻസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സ്റ്റീവ് ബെയിൽസും സംഘവും അതിവേഗം കണക്കുകൾ പരിശോധിച്ചു. അലാറം വന്നാലും ഇറക്കം തുടരാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. “ഗോ” എന്ന സന്ദേശം ഈഗിളിലെത്തി.

മുന്നിൽ പാറകൾ; നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്ത് നീൽ

കമ്പ്യൂട്ടർ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലം വലിയ പാറകൾ നിറഞ്ഞ പ്രദേശമാണെന്ന് ആംസ്ട്രോങ് കണ്ടു. അവിടെ ഇറങ്ങിയാൽ പേടകം മറിഞ്ഞേക്കാം. അദ്ദേഹം സ്വയം നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുത്തു. ഈഗിളിനെ മുന്നോട്ടു നീക്കി സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലം തേടി.

ശേഷിച്ചത് സെക്കൻഡുകളുടെ ഇന്ധനം

ഇന്ധനം അതിവേഗം കുറഞ്ഞു. നിയന്ത്രണകേന്ദ്രത്തിൽനിന്ന് 60 സെക്കൻഡ് മാത്രം ശേഷിക്കുന്നുവെന്ന മുന്നറിയിപ്പ് വന്നു. പിന്നാലെ 30 സെക്കൻഡ്. ഹൂസ്റ്റണിൽ എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കി.

“കോൺടാക്ട് ലൈറ്റ്,” ആൽഡ്രിൻ പറഞ്ഞു. ഈഗിളിന്റെ കാലിലെ സെൻസർ ചന്ദ്രനിൽ തൊട്ടിരുന്നു. ആംസ്ട്രോങ് എൻജിൻ നിർത്തി.

“ഹൂസ്റ്റൺ, ഈഗിൾ ഇറങ്ങി”

1969 ജൂലൈ 20, അമേരിക്കൻ കിഴക്കൻ സമയം വൈകീട്ട് 4.17. ആംസ്ട്രോങിന്റെ ശബ്ദം ഭൂമിയിലെത്തി: “ഹൂസ്റ്റൺ, ഇവിടെ ട്രാങ്ക്വിലിറ്റി ബേസ്. ഈഗിൾ ഇറങ്ങി.”

ഹൂസ്റ്റണിലെ നിയന്ത്രണകേന്ദ്രം ആഹ്ലാദത്തിലായി. “ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ശ്വസിക്കുകയാണ്” എന്നായിരുന്നു അവിടെനിന്നുള്ള മറുപടി. ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അര മിനിറ്റോളം ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഇന്ധനം മാത്രമാണ് ശേഷിച്ചിരുന്നത്.

മനുഷ്യന്റെ ആദ്യ ചുവട്

അൽപം വിശ്രമിക്കാനായിരുന്നു പദ്ധതി. എന്നാൽ ഉറങ്ങാൻ ഇരുവർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നേരത്തെയാക്കി. ഈഗിളിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ആംസ്ട്രോങ് ഗോവണിയിലൂടെ പതുക്കെ ഇറങ്ങി.

രാത്രി 10.56-ന് അവസാനപടിയിൽനിന്ന് ചന്ദ്രന്റെ മണ്ണിലേക്ക് കാലുവച്ചു. “ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചെറിയൊരു ചുവട്; മനുഷ്യരാശിയുടെ വലിയൊരു കുതിച്ചുചാട്ടം”—ആ വാക്കുകൾ ഭൂമിയിലെ കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾ കേട്ടു.

‘മനോഹരമായ വിജനത’യിലേക്ക് ബസും

ഏകദേശം 19 മിനിറ്റിനുശേഷം ബസ് ആൽഡ്രിനും പുറത്തിറങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചയെ അദ്ദേഹം “മനോഹരമായ വിജനത” എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചു.

ഇരുവരും അമേരിക്കൻ പതാക സ്ഥാപിച്ചു. എന്നാൽ ചന്ദ്രനെ സ്വന്തമാക്കിയെന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നില്ല അത്. സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടി സമാധാനത്തോടെ എത്തിയെന്ന സന്ദേശമുള്ള ഫലകം ഈഗിളിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.

ചന്ദ്രനിൽ ശാസ്ത്രവും ചരിത്രവും

പ്രസിഡന്റ് റിച്ചാർഡ് നിക്സൺ ഭൂമിയിൽനിന്ന് ഇരുവരുമായി സംസാരിച്ചു. തുടർന്ന് അവർ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി, പാറകളും മണ്ണും ശേഖരിച്ചു, ഭൂകമ്പമാപിനിയും ലേസർ പ്രതിഫലന ഉപകരണവും സ്ഥാപിച്ചു. രണ്ടര മണിക്കൂറോളം നീണ്ട ചന്ദ്രനടത്തത്തിനുശേഷം ഈഗിളിലേക്കു മടങ്ങി.

ചന്ദ്രനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വലംവച്ച കോളിൻസ്

ഈ സമയത്ത് മൈക്കിൾ കോളിൻസ് ചന്ദ്രനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വലംവയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ചന്ദ്രന്റെ മറുവശത്തെത്തുമ്പോഴും ഭൂമിയുമായുള്ള ബന്ധം പൂർണമായി മുറിഞ്ഞു. ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരിൽനിന്നും കൂട്ടുകാരിൽനിന്നും വേർപെട്ട ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹമായിരുന്നു ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ.

എന്നാൽ സ്വന്തം ഏകാന്തതയെക്കാൾ ഈഗിൾ തിരിച്ചുയരുമോ എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശങ്ക. എൻജിൻ പ്രവർത്തിച്ചില്ലെങ്കിൽ ആംസ്ട്രോങും ആൽഡ്രിനും ചന്ദ്രനിൽ കുടുങ്ങും. കോളിൻസ് ഒറ്റയ്ക്ക് ഭൂമിയിലേക്കു മടങ്ങേണ്ടിവരും.

ചന്ദ്രനിൽ നടന്നത് രണ്ടുപേർ. അവരെ വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ കാത്തിരുന്നത് മൂന്നാമനായിരുന്നു.

ചന്ദ്രനിലിറങ്ങിയ മൂന്ന് പേരുടെ കഥ വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ- ഭാഗം മൂന്ന്