ചില തോൽവികൾ സ്കോർബോർഡിൽ അവസാനിക്കും.

ചിലത് ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ ജീവിക്കും.

പക്ഷേ ചില തോൽവികൾ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കും.

2014 ജൂലൈ 8 അങ്ങനെയൊരു രാത്രിയായിരുന്നു.

ബെലോ ഹൊറിസോണ്ടെയിലെ മിനെയ്റോ സ്റ്റേഡിയത്തിന് മുകളിൽ അസ്തമയസൂര്യൻ മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ബ്രസീൽ ഇപ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു.

അറുപത്തിനാല് വർഷമായി അവർ ഒരു ഭൂതത്തിൽ നിന്ന് ഓടുകയായിരുന്നു.

മരക്കാന.

ഉറുഗ്വായ്.

മരക്കാനാസോ.

ആ മുറിവ് ഇന്നും ഉണങ്ങിയിരുന്നില്ല.

അതിനാലായിരുന്നു 2014 ലോകകപ്പ്.

സ്വന്തം മണ്ണിൽ.

സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ.

സ്വന്തം ആത്മാവിനെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള അവസരമായി ബ്രസീൽ അതിനെ കണ്ടത്.

പക്ഷേ വിധിക്ക് വേറൊരു കഥ എഴുതാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം.

കളി തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു.

നെയ്മർ ഇല്ല.

ടീമിന്റെ ഹൃദയം.

കൊളംബിയക്കെതിരായ മത്സരത്തിൽ പരിക്കേറ്റ് അദ്ദേഹം പുറത്തായിരുന്നു.

തിയാഗോ സിൽവയും ഇല്ല.

പ്രതിരോധത്തിന്റെ നേതാവ്.

സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ആരാധകർ നെയ്മറുടെ ജേഴ്സികൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.

അവർക്ക് തോന്നിയത് ഒരു താരത്തെ മാത്രമാണ് നഷ്ടമായതെന്നാണ്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ അവർക്ക് നഷ്ടമായത് അവരുടെ സമാധാനമായിരുന്നു.

11-ാം മിനിറ്റ്.

ടോണി ക്രൂസിന്റെ കോർണർ.

തോമസ് മുള്ളർ.

ഗോൾ.

0-1.

ബ്രസീലുകാർ വിഷമിച്ചില്ല.

ഒരു ഗോൾ തിരിച്ചടിക്കാമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഫുട്ബോൾ രാജ്യമായിരുന്നു അവർ.

ഒരു ഗോൾ ഒന്നുമല്ല.

23-ാം മിനിറ്റ്.

0-2.

മിറോസ്ലാവ് ക്ലോസെ.

ലോകകപ്പ് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഗോൾ നേടിയ താരം.

സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദത വീണു.

പക്ഷേ ഭയം ഇനിയും പൂർണമായി എത്തിയിരുന്നില്ല.

24-ാം മിനിറ്റ്.

0-3.

26-ാം മിനിറ്റ്.

0-4.

29-ാം മിനിറ്റ്.

0-5.

ആറ് മിനിറ്റ്.

വെറും ആറ് മിനിറ്റ്.

ആറ് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഒരു രാജ്യം തകർന്നുവീഴുകയായിരുന്നു.

ഒരു സ്റ്റേഡിയം തകർന്നുവീഴുകയായിരുന്നു.

ഒരു സ്വപ്നം തകർന്നുവീഴുകയായിരുന്നു.

ലോകകപ്പിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഗോൾ വീഴുന്നത് പലരും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഒരു രാജ്യം ഇത്ര വേഗത്തിൽ തകരുന്നത് ലോകം കണ്ടിട്ടില്ല.

ക്യാമറകൾ ഇനി കളിയിലായിരുന്നില്ല.

അവ മുഖങ്ങളിലായിരുന്നു.

കരയുന്ന കുട്ടികൾ.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ അമ്മമാർ.

തലകുനിച്ച അച്ഛന്മാർ.

മഞ്ഞ ജേഴ്സി ധരിച്ച ഒരു വൃദ്ധൻ കൈകളിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരുന്നു.

ഒരു പെൺകുട്ടി കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ പോലും മറന്നു.

ഒരു ബാലൻ അച്ഛന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ച് കരഞ്ഞു.

സ്റ്റേഡിയം ഇനി ഒരു കളിമൈതാനമായിരുന്നില്ല.

അത് ഒരു കൂട്ട ദുഃഖത്തിന്റെ വേദിയായി മാറിയിരുന്നു.

ജർമ്മൻ താരങ്ങൾ പോലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

ഓരോ ഗോൾ വീഴുമ്പോഴും ആഘോഷം ചെറുതായി.

കാരണം എതിരാളി തോൽക്കുകയായിരുന്നു എന്നതിലുപരി എന്തോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു ടീം മാത്രമല്ല.

ഒരു രാജ്യം മുഴുവൻ വേദനിക്കുകയായിരുന്നു.

രണ്ടാം പകുതി തുടങ്ങി.

ബ്രസീലിന് ഇനി ജയിക്കാനാവില്ലെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

കളിക്കാർക്കും.

ആരാധകർക്കും.

ലോകത്തിനും.

എന്നിട്ടും മത്സരം തുടർന്നു.

ഫുട്ബോളിന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ വശം അതാണ്.

ഹൃദയം തകർന്ന ശേഷവും ഘടികാരം ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

സ്കോർ 0-6.

പിന്നെ 0-7.

ഓരോ ഗോളും പുതിയ വേദനയായിരുന്നു.

ഓരോ വിസിലും പുതിയ അപമാനം.

ഓരോ മിനിറ്റും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു രാത്രിപോലെ.

79-ാം മിനിറ്റിൽ ഓസ്കർ ഒരു ഗോൾ തിരിച്ചടിച്ചു.

1-7.

സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നെങ്കിൽ ബ്രസീലിയൻ ആരാധകർ ആഹ്ലാദിച്ചേനെ.

പക്ഷേ അന്ന് ആരും ആഘോഷിച്ചില്ല.

കാരണം ആ ഗോൾ ഒരു തിരിച്ചുവരവായിരുന്നില്ല.

ഒരു വിടപറച്ചിലായിരുന്നു.

അവസാന വിസിൽ മുഴങ്ങി.

ജർമ്മനി ജയിച്ചു.

ബ്രസീൽ തോറ്റു.

പക്ഷേ ആ രാത്രി ചരിത്രം എഴുതിയത് വിജയത്തെക്കുറിച്ചല്ല.

തോൽവിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

1950-ൽ മരക്കാന കരഞ്ഞിരുന്നു.

2014-ൽ മിനെയ്റോ കരഞ്ഞു.

രണ്ട് തലമുറകൾ.

രണ്ട് സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ.

ഒരു വേദന.

ഇന്നും ബ്രസീലുകാർ “7:1” എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു സ്കോർ ഓർക്കുന്നില്ല.

അവർ ഒരു രാത്രി ഓർക്കുന്നു.

ഒരു മഞ്ഞ ജേഴ്സിയുടെ കണ്ണീർ ഓർക്കുന്നു.

സ്റ്റേഡിയത്തിലെ ആ നിശ്ശബ്ദത ഓർക്കുന്നു.

ആറ് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തകർന്നുപോയ ഒരു സ്വപ്നം ഓർക്കുന്നു.

കാരണം ചില തോൽവികൾ മത്സരങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കും.

ചിലത് ചരിത്രങ്ങൾ തുടങ്ങും.

7:1 അത്തരത്തിലൊരു തോൽവിയായിരുന്നു.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ തകർന്ന രാത്രി.