ശ്രീനഗർ, ഒക്ടോബർ 10:
വ്യാജരേഖ യഥാർഥമാണെന്ന രീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാളെ കുറ്റക്കാരനാക്കാനാവില്ലെന്ന് ജമ്മു കശ്മീർ ലഡാക്ക് ഹൈക്കോടതി. രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് പ്രതിക്ക് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നോ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാൻ മതിയായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നോ പ്രോസിക്യൂഷൻ തെളിയിക്കണമെന്ന് ജസ്റ്റിസ് സഞ്ജയ് ധർ വ്യക്തമാക്കി. ജമ്മു കശ്മീർ പൊലീസിലെ നിയമനത്തിനായി വ്യാജ സ്ഥിരതാമസ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉപയോഗിച്ചെന്ന കേസിൽ അങ്കുഷ് ശർമയ്ക്കെതിരായ കുറ്റം ചുമത്തിയ ഉത്തരവും കുറ്റപത്രവും തുടർനടപടികളും കോടതി റദ്ദാക്കി. ജമ്മു കശ്മീർ കേന്ദ്രഭരണപ്രദേശത്തെയും മറ്റൊരു കക്ഷിയെയും എതിർകക്ഷികളാക്കി അങ്കുഷ് ശർമ സമർപ്പിച്ച ഹർജിയിലാണ് വിധി. ഹർജിക്കാരനുവേണ്ടി അഭിഭാഷകൻ അചൽ ശർമയും എതിർകക്ഷികൾക്കുവേണ്ടി ഡെപ്യൂട്ടി അഡ്വക്കേറ്റ് ജനറൽ പവൻ ദേവ് സിങ്ങും ഹാജരായി.
വ്യാജരേഖ ഉപയോഗിച്ചതിന് ശിക്ഷിക്കാൻ നാല് കാര്യങ്ങൾ തെളിയിക്കണം
ജമ്മു കശ്മീരിൽ ബാധകമായിരുന്ന രൺബീർ ശിക്ഷാനിയമത്തിലെ 471-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം കുറ്റം സ്ഥാപിക്കാൻ നാല് കാര്യങ്ങൾ തെളിയിക്കണമെന്ന് ഹൈക്കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഉപയോഗിച്ച രേഖ വ്യാജമായിരിക്കണം. പ്രതി അത് യഥാർഥ രേഖയെന്ന നിലയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കണം. രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് പ്രതിക്ക് അറിവുണ്ടായിരിക്കുകയോ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാൻ മതിയായ കാരണമുണ്ടായിരിക്കുകയോ വേണം. രേഖ ഉപയോഗിച്ചത് വഞ്ചനാപരമായോ സത്യസന്ധമല്ലാത്ത ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയോ ആയിരിക്കണമെന്നും കോടതി വിശദീകരിച്ചു.
രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് ഉപയോഗിച്ച വ്യക്തിക്ക് വ്യാജമാണെന്ന അറിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കരുതാനാവില്ല. സംശയവും വിശ്വാസവും രണ്ടാണെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഒരു രേഖയുടെ ആധികാരികതയെക്കുറിച്ച് സംശയം തോന്നാനുള്ള സാഹചര്യം മാത്രം കുറ്റം സ്ഥാപിക്കാൻ മതിയാകില്ല.
പൊലീസ് നിയമനത്തിന് നൽകിയ സ്ഥിരതാമസ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വ്യാജമെന്ന് കണ്ടെത്തി
2011-ൽ ജമ്മു കശ്മീർ പൊലീസിലേക്ക് കോൺസ്റ്റബിൾമാരെ നിയമിക്കുന്നതിനായി പ്രത്യേക റിക്രൂട്ട്മെന്റ് നടത്തിയിരുന്നു. അഖ്നൂർ തഹസീലിൽപ്പെട്ട ഉദ്യോഗാർഥികൾക്കായി നടത്തിയ നിയമനത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട 173 പേരിൽ അങ്കുഷ് ശർമയും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. നിയമനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖാപരിശോധനയിലാണ് അങ്കുഷ് സമർപ്പിച്ച സ്ഥിരതാമസ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വ്യാജമാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയത്.
തുടർന്ന് അഖ്നൂർ പൊലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ രൺബീർ ശിക്ഷാനിയമത്തിലെ 420, 467, 468, 471 വകുപ്പുകൾ പ്രകാരം കേസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. വ്യാജരേഖ തയ്യാറാക്കലും വഞ്ചനയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആരോപണങ്ങളാണ് അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായത്.
സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തയ്യാറാക്കിയത് മുത്തശ്ശിയും റവന്യൂ ഉദ്യോഗസ്ഥനും ചേർന്നെന്ന് അന്വേഷണം
അങ്കുഷ് ശർമയുടെ അമ്മയുടെ അമ്മയായ ശാന്തി ദേവിയാണ് സ്ഥിരതാമസ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് സംഘടിപ്പിച്ചതെന്നാണ് അന്വേഷണത്തിൽ കണ്ടെത്തിയത്. റവന്യൂ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ പട്വാരി രവി സിങ്ങിന്റെ സഹായത്തോടെയാണ് രേഖ തയ്യാറാക്കിയതെന്നും അന്വേഷണത്തിൽ ആരോപിച്ചിരുന്നു.
സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തയ്യാറാക്കിയ സമയത്ത് അങ്കുഷിന് 13 വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു പ്രായം. വ്യാജരേഖ തയ്യാറാക്കുന്നതിൽ അങ്കുഷ് പങ്കെടുത്തതായി അന്വേഷണത്തിൽ തെളിവുകളൊന്നും കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല. രേഖ തയ്യാറാക്കിയതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആരോപണങ്ങൾ ശാന്തി ദേവിക്കും രവി സിങ്ങിനുമെതിരെയായിരുന്നു. ഇവർ രണ്ടുപേരും പിന്നീട് മരിച്ചു.
സെഷൻസ് കോടതി അങ്കുഷിനെതിരെ 471-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരമുള്ള കുറ്റം മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് കണ്ടെത്തിയത്. ഇതിനെതിരെയാണ് അങ്കുഷ് ഹൈക്കോടതിയെ സമീപിച്ചത്. രേഖ തയ്യാറാക്കുന്നതിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടില്ലെന്നും അത് വ്യാജമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കാൻ അന്വേഷണസംഘത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നുമായിരുന്നു ഹർജിക്കാരന്റെ വാദം.
അച്ഛൻ രാജസ്ഥാൻ സ്വദേശിയായതിനാൽ വ്യാജരേഖയെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് സർക്കാർ
അങ്കുഷ് ശർമയുടെ അച്ഛൻ രാജസ്ഥാൻ സ്വദേശിയായതിനാൽ താൻ ജമ്മു കശ്മീരിലെ സ്ഥിരതാമസക്കാരനല്ലെന്ന് അങ്കുഷിന് അറിയേണ്ടതായിരുന്നുവെന്ന് എതിർകക്ഷികൾ വാദിച്ചു. അതിനാൽ സ്ഥിരതാമസ സർട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ ആധികാരികതയെക്കുറിച്ച് അങ്കുഷിന് സംശയം ഉണ്ടാകേണ്ടതായിരുന്നുവെന്നായിരുന്നു അവരുടെ നിലപാട്.
എന്നാൽ അങ്കുഷിന്റെ കുടുംബസാഹചര്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ച ഹൈക്കോടതി ഈ വാദം അംഗീകരിച്ചില്ല. അങ്കുഷിനെ അമ്മയുടെ അമ്മയായ ശാന്തി ദേവി ദത്തെടുത്ത് അഖ്നൂരിൽ സ്വന്തം മകനായി വളർത്തിയതായുള്ള മൊഴികൾ രേഖകളിലുണ്ടായിരുന്നു. ശാന്തി ദേവി ജമ്മു കശ്മീരിലെ സ്ഥിരതാമസക്കാരിയുമായിരുന്നു.
ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ താനും ജമ്മു കശ്മീരിലെ സ്ഥിരതാമസക്കാരനാണെന്ന് അങ്കുഷ് വിശ്വസിച്ചതിൽ അസ്വാഭാവികതയില്ലെന്ന് കോടതി വിലയിരുത്തി. മുത്തശ്ശി സംഘടിപ്പിച്ച സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വ്യാജമാണെന്ന് സംശയിക്കാൻ അങ്കുഷിന് പ്രത്യേക കാരണമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
വെറും സംശയം കുറ്റം തെളിയിക്കാൻ മതിയാകില്ലെന്ന് ജസ്റ്റിസ് സഞ്ജയ് ധർ
രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് പ്രതിക്ക് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നോ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാൻ മതിയായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നോ കണ്ടെത്തുന്നതിന് വ്യക്തമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്ന് ജസ്റ്റിസ് സഞ്ജയ് ധർ വ്യക്തമാക്കി.
2004-ലെ എ.എസ്. കൃഷ്ണൻ വേഴ്സസ് കേരള സർക്കാർ കേസിലെ സുപ്രീംകോടതി വിധിയും ഹൈക്കോടതി പരിഗണിച്ചു. അറിവ്, വിശ്വസിക്കാൻ മതിയായ കാരണം, സംശയം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ് സുപ്രീംകോടതി ആ വിധിയിൽ വിശദീകരിച്ചിരുന്നത്.
സാധാരണ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരാൾക്ക് ലഭ്യമായ സാഹചര്യങ്ങൾ വിലയിരുത്തി രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് ന്യായമായി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഓരോ കേസിലെയും സാഹചര്യങ്ങളും തെളിവുകളും പരിശോധിച്ചാണ് പ്രതിക്ക് അത്തരം അറിവുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടതെന്നും ഹൈക്കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
അങ്കുഷ് ശർമയ്ക്കെതിരായ കുറ്റപത്രവും തുടർനടപടികളും റദ്ദാക്കി
അങ്കുഷ് ശർമ വ്യാജ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നിയമന അധികാരികൾക്ക് സമർപ്പിച്ചുവെന്നതിന് തെളിവുണ്ടെന്ന് കോടതി അംഗീകരിച്ചു. എന്നാൽ രേഖ വ്യാജമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നുവെന്നോ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാൻ മതിയായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നോ തെളിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് കോടതി കണ്ടെത്തി.
സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ അങ്കുഷിന് 13 വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നുവെന്നതും മുത്തശ്ശിയുടെ സംരക്ഷണത്തിലാണ് വളർന്നതെന്നതും കോടതി പരിഗണിച്ചു. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 471-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരമുള്ള കുറ്റത്തിന്റെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും തെളിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് ജസ്റ്റിസ് സഞ്ജയ് ധർ വ്യക്തമാക്കി.
തുടർന്ന് അങ്കുഷ് ശർമയ്ക്കെതിരെ കുറ്റം ചുമത്തിയ ഉത്തരവ് ഹൈക്കോടതി റദ്ദാക്കി. കേസിലെ കുറ്റപത്രവും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള മുഴുവൻ തുടർനടപടികളും റദ്ദാക്കുകയും ചെയ്തു.
വ്യാജരേഖ കേസുകളിൽ പ്രതിയുടെ അറിവും തെളിയിക്കേണ്ടത് നിർണായകം
ജമ്മു കശ്മീരിലെ വ്യാജരേഖ കേസുകളിൽ രേഖ ഉപയോഗിച്ചെന്ന വസ്തുതയ്ക്കൊപ്പം പ്രതിക്ക് അതിന്റെ വ്യാജസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നോ എന്നതും പരിശോധിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യമാണ് ഈ വിധി വ്യക്തമാക്കുന്നത്. കുറ്റം സ്ഥാപിക്കാൻ ആവശ്യമായ നിയമഘടകങ്ങൾ ഓരോന്നും തെളിയിക്കണമെന്ന നിലപാടാണ് ഹൈക്കോടതി സ്വീകരിച്ചത്.
നിയമപരമായി, രൺബീർ ശിക്ഷാനിയമത്തിലെ 471-ാം വകുപ്പിന്റെ പ്രയോഗത്തിന് ആവശ്യമായ തെളിവുകളുടെ പരിധിയാണ് വിധി വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സാമൂഹികതലത്തിൽ, മറ്റൊരാൾ സംഘടിപ്പിച്ച രേഖ ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ അറിവും സാഹചര്യങ്ങളും പരിഗണിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും വിധിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. നീതിന്യായ നടപടികളിൽ, വ്യാജരേഖ ഉപയോഗിച്ചതെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ കുറ്റം ചുമത്താതെ പ്രതിയുടെ അറിവും ഉദ്ദേശ്യവും സംബന്ധിച്ച തെളിവുകൾ വിലയിരുത്തണമെന്നതാണ് വിധിയിൽനിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്.