2 ആഗസ്ത് 2026
ആണവവൈദ്യുത നിലയങ്ങൾ പുക പുറത്തുവിടുന്നില്ല. കാർബൺ പുറന്തള്ളലും കുറവാണ്. പക്ഷേ, ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഇന്നും ലോകത്ത് പൂർണമായ ഉത്തരമില്ല.
ആണവ മാലിന്യം ഒടുവിൽ എവിടെ സംസ്കരിക്കും?
അമേരിക്ക മുതൽ ഫിൻലൻഡ് വരെ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തേടുമ്പോൾ, ഇന്ത്യ ആദ്യമായി പാർലമെന്റിൽ ആണവമാലിന്യ സംസ്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ പുറത്തുവിട്ടിരിക്കുകയാണ്.
വൈദ്യുതി ഉണ്ടാക്കിയാൽ മാലിന്യവും ഉണ്ടാകും
ഒരു ആണവ റിയാക്ടറിൽ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച ശേഷം പുറത്തെടുക്കുന്ന ഇന്ധനമാണ് Spent Nuclear Fuel.
ഇത് സാധാരണ മാലിന്യമല്ല.
ഇതിൽ പ്ലൂട്ടോണിയം, സീസിയം-137, സ്ട്രോൺഷ്യം-90, അമേരിക്കയം, നെപ്റ്റൂണിയം തുടങ്ങി മനുഷ്യർക്കും പരിസ്ഥിതിക്കും അതീവ അപകടകരമായ റേഡിയോ ആക്ടീവ് മൂലകങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കും.
ഒരു റിയാക്ടർ നിർത്തിയാലും ഈ മാലിന്യത്തിന്റെ റേഡിയേഷൻ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
- ചിലത് നൂറുകണക്കിന് വർഷം അപകടകാരികളായിരിക്കും.
- ചിലത് പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷവും.
- ചിലത് ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷം വരെ റേഡിയോ ആക്ടീവ് സ്വഭാവം നിലനിർത്തും.
ഇന്ത്യയിൽ എത്ര മാലിന്യം ഉണ്ടാകുന്നു?
പാർലമെന്റിൽ കേന്ദ്ര ആണവോർജ വകുപ്പ് നൽകിയ കണക്കുപ്രകാരം,
ഓരോ മെഗാവാട്ട് ആണവനിലയവും വർഷത്തിൽ ശരാശരി 0.15 ഘനമീറ്റർ ഖര റേഡിയോ ആക്ടീവ് മാലിന്യം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നു.
അത് ഏകദേശം 150 ലിറ്റർ അളവാണ്.
റിയാക്ടർ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാലവും പിന്നീട് പൊളിച്ചുനീക്കുന്ന സമയത്തുണ്ടാകുന്ന മാലിന്യവും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടും.
ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യ നടപടി: മാലിന്യമല്ല, വീണ്ടും ഇന്ധനം
പല രാജ്യങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച ഇന്ധനം നേരിട്ട് മണ്ണിനടിയിൽ സംസ്കരിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ സമീപനം വ്യത്യസ്തമാണ്.
ഇന്ത്യ “Closed Fuel Cycle” നയമാണ് പിന്തുടരുന്നത്.
അതായത്,
ഉപയോഗിച്ച ഇന്ധനം കളയുന്നില്ല.
വീണ്ടും സംസ്കരിച്ച് അതിലുള്ള ഉപയോഗപ്രദമായ യുറേനിയവും പ്ലൂട്ടോണിയവും വേർതിരിച്ചെടുക്കുന്നു.
അവ പിന്നീട് പുതിയ ആണവ ഇന്ധനമായി വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇതിലൂടെ അന്തിമ മാലിന്യത്തിന്റെ അളവ് ഗണ്യമായി കുറയുന്നു.
എവിടെയാണ് ഈ സംസ്കരണം നടക്കുന്നത്?
ഉപയോഗിച്ച ആണവ ഇന്ധനം പ്രത്യേക സുരക്ഷയോടെ പുനഃസംസ്കരണ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റുന്നു.
പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങൾ:
- മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ട്രോംബെ
- മഹാരാഷ്ട്രയിലെ താരാപൂർ
- തമിഴ്നാട്ടിലെ കൽപാക്കം
ഇവിടെയാണ് ഉപയോഗപ്രദമായ ആണവവസ്തുക്കൾ വേർതിരിച്ചെടുക്കുകയും ശേഷിക്കുന്ന അത്യുച്ച റേഡിയോ ആക്ടീവ് മാലിന്യം അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നത്.
അടുത്ത ഘട്ടം: ദ്രാവകമല്ല, ഗ്ലാസ് കട്ട
ഏറ്റവും അപകടകാരിയായ High Level Liquid Waste നേരിട്ട് സൂക്ഷിക്കില്ല.
അതിനെ അതിവേഗ ചൂടിൽ ഉരുക്കിയ പ്രത്യേക സോഡിയം ബോറോസിലിക്കേറ്റ് ഗ്ലാസുമായി ചേർക്കുന്നു.
ഈ പ്രക്രിയയാണ് Vitrification.
അങ്ങനെ റേഡിയോ ആക്ടീവ് വസ്തുക്കൾ ഗ്ലാസിനുള്ളിൽ സ്ഥിരമായി പൂട്ടപ്പെടുന്നു.
ഇത് ചോർച്ചയുടെ സാധ്യത വളരെ കുറയ്ക്കുന്നു.
ഗ്ലാസ് കട്ടകൾ എവിടെയാണ് സൂക്ഷിക്കുന്നത്?
ഗ്ലാസ് രൂപത്തിലാക്കിയ മാലിന്യം ഉടൻ മണ്ണിനടിയിൽ കുഴിച്ചിടുന്നില്ല.
ആദ്യം,
- കട്ടിയുള്ള സ്റ്റീൽ കാനിസ്റ്ററുകൾ
- കോൺക്രീറ്റ് സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ
- വായു ഉപയോഗിച്ച് തണുപ്പിക്കുന്ന പ്രത്യേക വോൾട്ടുകൾ
ഇവയ്ക്കുള്ളിൽ വർഷങ്ങളോളം സൂക്ഷിക്കുന്നു.
കാരണം തുടക്കത്തിൽ ഈ മാലിന്യം ഇപ്പോഴും വലിയ ചൂട് പുറത്തുവിടുന്നുണ്ട്.
ആ ചൂട് കുറഞ്ഞ ശേഷമാണ് അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നത്.
അപ്പോൾ അവസാനമായി എവിടെയാണ് സംസ്കരിക്കുന്നത്?
ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.
ഉത്തരം: ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രവർത്തനസജ്ജമായ സ്ഥിരം ഭൂഗർഭ ആണവമാലിന്യ ശേഖരം ഇല്ല.
എന്നാൽ,
Geological Disposal Facility (GDF) എന്ന സ്ഥിര ഭൂഗർഭ സംഭരണകേന്ദ്രം വികസിപ്പിക്കുന്ന ഗവേഷണം നടക്കുകയാണ്.
ലക്ഷ്യം,
നൂറുകണക്കിന് മീറ്റർ മുതൽ കിലോമീറ്റർ വരെ ആഴത്തിലുള്ള സ്ഥിരതയുള്ള പാറകൾക്കടിയിൽ മാലിന്യം അടക്കം ചെയ്യുക.
ഇത് മനുഷ്യരിൽ നിന്നും ജലസ്രോതസുകളിൽ നിന്നും ഭൂകമ്പ സാധ്യതകളിൽ നിന്നും പരമാവധി അകറ്റി സുരക്ഷിതമാക്കാനാണ്.
ഇന്ന് ഉപയോഗിച്ച വൈദ്യുതിയുടെ ബാധ്യത ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറവും!
1 മെഗാവാട്ട് (1 MW) ശേഷിയുള്ള ആണവനിലയത്തിൽ നിന്ന് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വൈദ്യുതിയുടെ റേഡിയോ ആക്ടീവ് അവശിഷ്ടങ്ങൾ (radioactive waste) നൂറ്റാണ്ടുകളോളം സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കാനും സംസ്കരിക്കാനും ആകെ എത്ര ചെലവ് വരും എന്നത് കൃത്യമായ ഒരു ഒറ്റ സംഖ്യയായി പറയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ശാസ്ത്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമായ കണക്കുകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. അന്താരാഷ്ട്ര ആണവോർജ്ജ ഏജൻസി (IAEA), യു.എസ്. ഊർജ്ജ വകുപ്പ് (US DOE) എന്നിവയുടെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഓരോ കിലോവാട്ട്-അവർ (kWh) വൈദ്യുതിക്കും ഏകദേശം 9 മുതൽ 17 പൈസ വരെ (ഒരു MWh-ന് ഏകദേശം ₹85 മുതൽ ₹175 വരെ) അവശിഷ്ട സംസ്കരണ ഫണ്ടിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കുന്നതാണ്. ഒരു 1 MW പ്ലാന്റ് വർഷം മുഴുവൻ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന വൈദ്യുതിക്ക് (ഏകദേശം 8,760 MWh) പ്രതിവർഷം റേഡിയോ ആക്ടീവ് അവശിഷ്ടങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ഏകദേശം ₹8 ലക്ഷം മുതൽ ₹16 ലക്ഷം വരെ ചെലവാകും. ഈ നിലയത്തിന്റെ 50 മുതൽ 60 വർഷം വരെയുള്ള ആകെ പ്രവർത്തനകാലത്ത് ഉണ്ടാകുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കാനും അന്തിമമായി സംസ്കരിക്കാനും ആകെ ഏകദേശം ₹4 മുതൽ ₹9 കോടി വരെ ചെലവ് വരുമെന്നാണ് വിവിധ അന്താരാഷ്ട്ര പഠനങ്ങളുടെ വിലയിരുത്തൽ. സാധാരണയായി ഈ തുക ഉപഭോക്താക്കളുടെ വൈദ്യുതി നിരക്കിൽ തന്നെ ഉൾപ്പെടുത്തി മുൻകൂട്ടി രൂപീകരിക്കുന്ന പ്രത്യേക ഫണ്ടിലേക്കാണ് മാറ്റിവെക്കുന്നത്.
ഫിൻലൻഡ് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു, അമേരിക്ക ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നു
ലോകത്തിലെ ആദ്യ സ്ഥിര ഭൂഗർഭ ആണവമാലിന്യ ശേഖരം ഫിൻലൻഡിലെ ഓൻകാലോ പദ്ധതിയാണ്.
ഏകദേശം 430 മീറ്റർ ആഴത്തിലുള്ള പാറകൾക്കടിയിലാണ് മാലിന്യം സംസ്കരിക്കുന്നത്.
അമേരിക്ക വർഷങ്ങളായി നെവാഡയിലെ Yucca Mountain പദ്ധതി ആലോചിച്ചെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ എതിർപ്പുകൾ കാരണം അത് നടപ്പായിട്ടില്ല.
അതുകൊണ്ട് അമേരിക്കയിലെ മിക്ക മാലിന്യങ്ങളും ഇപ്പോഴും ആണവനിലയങ്ങളുടെ പരിസരത്താണ് സൂക്ഷിക്കുന്നത്.
എത്രകാലം സൂക്ഷിക്കണം?
ഇതിന് ഒറ്റ ഉത്തരമില്ല.
മാലിന്യത്തിലെ റേഡിയോ ആക്ടീവ് മൂലകങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് കാലാവധി.
- സീസിയം-137 : ഏകദേശം 30 വർഷം അർദ്ധായുസ്
- സ്ട്രോൺഷ്യം-90 : ഏകദേശം 29 വർഷം
- പ്ലൂട്ടോണിയം-239 : ഏകദേശം 24,100 വർഷം
- നെപ്റ്റൂണിയം-237 : ഏകദേശം 21 ലക്ഷം വർഷം
അതുകൊണ്ടാണ് അന്താരാഷ്ട്ര ആണവ വിദഗ്ധർ ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള ആണവമാലിന്യത്തെ പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷം മുതൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷം വരെ സുരക്ഷിതമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട വസ്തു എന്ന നിലയിലാണ് കാണുന്നത്.
ഇന്ത്യയുടെ സുരക്ഷാ സംവിധാനം എങ്ങനെയാണ്?
- ഓരോ റേഡിയോ ആക്ടീവ് മാലിന്യവും അളക്കപ്പെടുന്നു
രേഖപ്പെടുത്തുന്നു - സുരക്ഷാ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുന്നു
- ആണവോർജ നിയന്ത്രണ ബോർഡിന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു
നിയന്ത്രണ അതോറിറ്റിയുടെ അനുമതിയില്ലാതെ ഒരു റേഡിയോ ആക്ടീവ് മാലിന്യവും പരിസ്ഥിതിയിലേക്ക് വിടാൻ പാടില്ലെന്നാണ് കേന്ദ്ര സർക്കാർ വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.
പ്രത്യേക വിവരങ്ങൾ
- ഇന്ത്യയിൽ സ്ഥിര ഭൂഗർഭ ആണവമാലിന്യ സംഭരണകേന്ദ്രം നിലവിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.
- ഉപയോഗിച്ച ഇന്ധനത്തിന്റെ വലിയ ഭാഗം പുനഃസംസ്കരിച്ച് വീണ്ടും ഇന്ധനമാക്കുകയാണ് ഇന്ത്യയുടെ നയം.
- ഏറ്റവും അപകടകാരിയായ മാലിന്യം ഗ്ലാസ് രൂപത്തിലാക്കി പ്രത്യേക വോൾട്ടുകളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു.
- ഭാവിയിൽ Geological Disposal Facility സ്ഥാപിക്കാനാണ് പദ്ധതി.
- ചില ആണവമാലിന്യങ്ങൾ ആയിരമല്ല, ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷം വരെ റേഡിയോ ആക്ടീവ് സ്വഭാവം നിലനിർത്തും.
