“ഞാൻ അജ്മൽ കസബ്…” അന്വേഷണത്തെ മാറ്റിമറിച്ച കുറ്റസമ്മത മൊഴി; പക്ഷേ കോടതി വിശ്വസിച്ചത് മൊഴിയെ മാത്രമല്ല

ഗിർഗാവ് ചൗപാട്ടിയിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ പിടികൂടിയ യുവാവിനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റുമ്പോൾ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു.

“ഇയാൾ സംസാരിക്കുമോ?”

കാരണം ഈ ആക്രമണത്തിലെ ബാക്കിയുള്ള ഒമ്പത് പേരും മരിച്ചിരുന്നു.

ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരാൾ മാത്രം.

അയാളുടെ കൈവശം മാത്രമായിരുന്നു മുഴുവൻ ഗൂഢാലോചനയുടെ ആദ്യവാതിൽ തുറക്കാനുള്ള താക്കോൽ.

അന്വേഷണം തുടങ്ങിയത് ചോദ്യംചെയ്യലിലൂടെയായിരുന്നു.

• പേര്.
• രാജ്യം.
• സംഘടന.
• സഹപ്രവർത്തകർ.
• യാത്ര.
• ആയുധങ്ങൾ.
• പരിശീലനം.

ഓരോ ചോദ്യത്തിനും മറുപടികൾ ലഭിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പിന്നീട് നിയമപ്രകാരം ക്രിമിനൽ പ്രൊസീജർ കോഡിലെ സെക്ഷൻ 164 അനുസരിച്ച് ഒരു മജിസ്ട്രേറ്റിന് മുമ്പാകെ കസബിന്റെ കുറ്റസമ്മത മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തി.

കോടതി വിധിയിൽ പിന്നീട് വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഈ മൊഴിയാണ് അന്വേഷണത്തിന്റെ പ്രധാന കണ്ണികളിലൊന്ന്. എന്നാൽ വിധി പറയുമ്പോൾ കോടതി ആശ്രയിച്ചത് ഈ മൊഴിയെ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല.

കസബ് തന്റെ ജീവിതം മുതൽ പറയാൻ തുടങ്ങി.

• പാകിസ്താനിലെ ഫരീദ്കോട്ട് ഗ്രാമം.
• ലാഹോറിലെ കൂലിപ്പണി.
• റാവൽപിണ്ടി.
• ലഷ്കർ-ഇ-തയ്ബ.
• പരിശീലന ക്യാമ്പുകൾ.
• മാസങ്ങളോളം നീണ്ട ആയുധപരിശീലനം.
• ജിപിഎസ്.
• സാറ്റലൈറ്റ് ഫോൺ.
• കടൽമാർഗ പരിശീലനം.
• മുംബൈ ആക്രമണത്തിനുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ്.

എല്ലാം ഒന്നൊന്നായി പറഞ്ഞു.

അതുമാത്രമല്ല.

• പരിശീലനം നൽകിയവരുടെ പേരുകൾ.
• ആക്രമണത്തിന്റെ നേതൃത്വം നൽകിയവരുടെ പേരുകൾ.
• ലക്ഷ്യസ്ഥാനങ്ങൾ എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
• ഓരോ ജോഡിക്കും ഏത് സ്ഥലമാണ് നൽകിയിരുന്നത്.
• വ്യാജ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡുകൾ.
• ഹിന്ദു പേരുകൾ.
• കൈയിൽ ചരട് കെട്ടാൻ നൽകിയ നിർദ്ദേശം.
• എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു.

പക്ഷേ ഇവിടെ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഒരു വലിയ അപകടം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

ഒരു കുറ്റസമ്മത മൊഴി മാത്രം മതിയാകില്ല.

ഒരു പ്രതി ഇന്ന് പറയുന്നത് നാളെ നിഷേധിക്കാം.

അതിനാൽ കസബ് പറഞ്ഞ ഓരോ കാര്യവും അവർ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.

ഇവിടെയാണ് ഈ അന്വേഷണം ലോകോത്തര നിലവാരത്തിലെ കുറ്റാന്വേഷണമായി മാറിയത്.

കസബ് പറഞ്ഞു—

“ഞങ്ങൾ ജിപിഎസ് ഉപയോഗിച്ചു.”

അന്വേഷണസംഘം ജിപിഎസ് പരിശോധിച്ചു.

അതിലെ റൂട്ട് പരിശോധിച്ചു.

അതിന്റെ ഡാറ്റ കടൽയാത്രയുമായി ഒത്തുനോക്കി.

കസബ് പറഞ്ഞു—

“ഞങ്ങൾ കുബേർ ബോട്ട് തട്ടിയെടുത്തു.”

അന്വേഷണസംഘം കുബേർ കണ്ടെത്തി.

ബോട്ടിനുള്ളിൽ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി.

ഫോറൻസിക് പരിശോധന നടത്തി.

രക്തക്കറകൾ പരിശോധിച്ചു.

വിരലടയാളങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു.

കസബ് പറഞ്ഞു—

“സാറ്റലൈറ്റ് ഫോൺ ഉപയോഗിച്ചു.”

അന്വേഷകർ കോൾ റെക്കോർഡുകൾ കണ്ടെത്തി.

കോൾ നടന്ന സമയങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.

പാകിസ്താനിലെ ഹാൻഡ്ലർമാരുമായുള്ള ബന്ധം സ്ഥിരീകരിച്ചു.

കസബ് പറഞ്ഞു—

“സി.എസ്.ടി.യിൽ വെടിവെച്ചു.”

അത് തെളിയിക്കാൻ ദൃക്സാക്ഷികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സിസിടിവി ഉണ്ടായിരുന്നു.

ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ എടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ബാലിസ്റ്റിക് റിപ്പോർട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വെടിയുണ്ടകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പരിക്കേറ്റവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഓരോ വാക്കിനും ഓരോ തെളിവ്.

ഇവിടെയാണ് കോടതി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നിരീക്ഷണം നടത്തുന്നത്.

കസബിന്റെ കുറ്റസമ്മത മൊഴി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന രേഖയല്ല.

അതിലെ സംഭവക്രമം മറ്റ് തെളിവുകളുമായി “വിശാലമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു” (broadly corroborated) എന്നാണ് കോടതി രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്.

അതായത്, മൊഴി സത്യമാണെന്ന് കോടതി തീരുമാനിച്ചത് കസബ് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല.

അത് സ്വതന്ത്രമായ മറ്റ് ശാസ്ത്രീയവും സാഹചര്യപരവുമായ തെളിവുകൾ സ്ഥിരീകരിച്ചതുകൊണ്ടാണ്.

ഇതിനിടയിൽ അന്വേഷണം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്കും നീങ്ങി.

കസബ് പറഞ്ഞ ഓരോ പേരും ഉദ്യോഗസ്ഥർ പട്ടികയാക്കി.

• ഹഫീസ് സഈദ്.
• സാക്കി-ഉർ-റഹ്മാൻ ലഖ്വി.
• സറാർ ഷാ.
• അബു ഹംസ.

മറ്റു ഹാൻഡ്ലർമാർ.

ഇവർ ആരാണ്?

എവിടെയാണ്?

അവരുടെ പങ്ക് എന്താണ്?

കോടതി രേഖകളിൽ ഇവരെ “വാണ്ടഡ് പ്രതികൾ” എന്ന നിലയിൽ വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അന്വേഷണം ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്കും വ്യാപിച്ചിരുന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്.

ഇപ്പോൾ അന്വേഷണസംഘത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ചിത്രം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ഇത് വെറും പത്ത് ഭീകരരുടെ ആക്രമണമല്ല.

• നൂറുകണക്കിന് മണിക്കൂർ പരിശീലനം.
• സൂക്ഷ്മമായ ആസൂത്രണം.
• സാമ്പത്തിക സഹായം.
• സാങ്കേതിക പിന്തുണ.
• മാപ്പുകൾ.
• ഫോൺ ശൃംഖല.
• സമുദ്രയാത്ര.

ഇവയെല്ലാം ഏകോപിപ്പിച്ച ഒരു സംഘടിത ഗൂഢാലോചന.

കോടതി പിന്നീട് ഈ മുഴുവൻ ശൃംഖലയെയാണ് വിലയിരുത്തിയത്.

അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ…

• കോടതിയിൽ 600-ലധികം സാക്ഷികൾ…
• ആയിരക്കണക്കിന് രേഖകൾ…
• ഒരു കേസ് തെളിയിക്കാൻ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ശേഖരിച്ച ഓരോ തെളിവും എങ്ങനെ കോടതിയിൽ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു?
• കോടതിമുറിയിലെ പോരാട്ടം…
• പ്രതിഭാഗത്തിന്റെ ഓരോ വാദവും കോടതി എങ്ങനെ പരിശോധിച്ചു?

മുംബൈ ആക്രമണത്തിന്റെ രഹസ്യ വഴികൾ- അന്വേഷണാത്മക റിപോർട്ട്- നാലാം ഭാഗം