പ്രധാന വിവരങ്ങൾ
- 26/11 ആക്രമണം മാസങ്ങൾ നീണ്ട ആസൂത്രണത്തിന്റെയും പരിശീലനത്തിന്റെയും ഫലമായിരുന്നു.
- അജ്മൽ കസബ് ഉൾപ്പെടെ പത്ത് ഭീകരരെ ലഷ്കർ-ഇ-തയ്ബ പരിശീലിപ്പിച്ചു.
- 'കുബേർ' ബോട്ട് തട്ടിയെടുത്താണ് ഭീകരർ മുംബൈയിലെത്തിയത്.
- കുബേർ മുങ്ങിക്കളയാതിരുന്നത് അന്വേഷണത്തിലെ നിർണായക തെളിവായി.
- 166 പേർ കൊല്ലപ്പെടുകയും 238 പേർക്ക് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു.
17 ജൂലൈ 2026
2008 നവംബർ 26.
മുംബൈയിലെ ഛത്രപതി ശിവാജി ടെർമിനസിൽ പതിവുപോലെ തിരക്കായിരുന്നു.
ആയിരക്കണക്കിന് യാത്രക്കാർ.
ട്രെയിനുകൾ.
കുടുംബങ്ങൾ.
കുട്ടികൾ.
ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നവർ.
അപ്പോഴാണ് രണ്ടുപേർ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ശാന്തമായി നടന്ന് കയറിയത്.
അവരുടെ തോളിൽ ബാഗുകൾ.
മുഖത്ത് ഒരു പരിഭ്രമവുമില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ സ്റ്റേഷൻ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കൂട്ടക്കൊലയുടെ വേദിയായി മാറുമെന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് രാജ്യം മുഴുവൻ ടെലിവിഷൻ സ്ക്രീനുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നു.
താജ് ഹോട്ടൽ കത്തി.
ഒബ്റോയ് വളഞ്ഞു.
നരിമാൻ ഹൗസിൽ ബന്ദികൾ.
കാമ ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിൽ വെടിവെപ്പ്.
പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ വീണു.
166 പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
238 പേർക്ക് പരിക്കേറ്റു.
രാജ്യം ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തേടുകയായിരുന്നു.
ഇത് ചെയ്തത് ആരാണ്?
അന്വേഷണം തുടങ്ങുമ്പോൾ പോലീസിന്റെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നത് വളരെ കുറച്ച് വിവരങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.
സംഭവസ്ഥലങ്ങളിലാകെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കാർട്രിഡ്ജുകൾ.
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ബാഗുകൾ.
രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ.
പൊട്ടിത്തെറിക്കാതെ കിടന്ന ബോംബുകൾ.
തകർന്ന മൊബൈൽ ഫോണുകൾ.
നൂറുകണക്കിന് ദൃക്സാക്ഷികൾ.
അത്ര മാത്രം.
ആക്രമിച്ച പത്ത് പേരിൽ ഒമ്പത് പേരും മരിച്ചിരുന്നു.
ഒരാൾ മാത്രം ജീവനോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
അയാളുടെ പേര് പിന്നീട് രാജ്യം മുഴുവൻ മനഃപാഠമാക്കിയ പേര്.
അജ്മൽ കസബ്.
പക്ഷേ അന്വേഷണം കസബിൽ അവസാനിച്ചില്ല.
അത് അവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്.
ഒരു ചോദ്യം.
- പത്ത് പേർക്ക് മാത്രം ഇത്ര വലിയ ആക്രമണം നടത്താൻ കഴിയുമോ?
- അവരെ ആരാണ് അയച്ചത്?
- ആരാണ് പരിശീലിപ്പിച്ചത്?
- മുംബൈയുടെ ഭൂപടം അവർക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടി?
- കടൽമാർഗം അവർ ഇന്ത്യയിൽ എത്തിയത് എങ്ങനെ?
- ആയുധങ്ങൾ എവിടെ നിന്നു വന്നു?
- ആരാണ് ഓരോ നിമിഷവും ഫോണിലൂടെ നിർദ്ദേശം നൽകിയിരുന്നത്?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അന്വേഷണസംഘം നൂറുകണക്കിന് തെളിവുകൾ ഒന്നൊന്നായി ചേർക്കാൻ തുടങ്ങി.
അന്വേഷണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വലിയ കണ്ടെത്തൽ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
ഈ ആക്രമണം നവംബർ 26-ന് തുടങ്ങിയതല്ല.
അതിന് ഏകദേശം ഒരു വർഷം മുമ്പേ കഥ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
പാകിസ്താനിലെ വിവിധ പരിശീലന ക്യാമ്പുകളിൽ.
അവിടെ ആദ്യം യുവാക്കളെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
പിന്നീട് അവരുടെ മനസ്സ് മാറ്റി.
ശേഷം ആയുധപരിശീലനം നൽകി.
അതിനുശേഷം സമുദ്രപരിശീലനം.
ജിപിഎസ് പരിശീലനം.
വ്യാജ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡുകൾ.
മുംബൈയുടെ ഭൂപടങ്ങൾ.
അങ്ങനെ ഒരു നഗരത്തെ ആക്രമിക്കാനുള്ള എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളും മാസങ്ങളോളം നീണ്ടു.
കോടതി രേഖകൾ വായിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം മറ്റൊന്നാണ്.
ഈ അന്വേഷണത്തിൽ ഒരു തെളിവും ഒറ്റയ്ക്ക് കേസ് തെളിയിച്ചില്ല.
- ഒരു ഫോട്ടോ.
- ഒരു സിസിടിവി ദൃശ്യം.
- ഒരു ജിപിഎസ് ഉപകരണം.
- ഒരു മത്സ്യബന്ധന ബോട്ട്.
- ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ.
- ഒരു കൈയെഴുത്ത് ഡയറി.
- ഒരു കുറ്റസമ്മത മൊഴി.
ഇവയെല്ലാം ചേർന്നപ്പോഴാണ് 26/11 ആക്രമണത്തിന്റെ മുഴുവൻ ചിത്രം അന്വേഷണസംഘത്തിന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞത്.
ഒരു ദരിദ്ര യുവാവിൽ നിന്ന് “ഫിദായീൻ” വരെ: അജ്മൽ കസബിന്റെ മാറ്റത്തിന്റെ കഥ
ഓരോ വലിയ കുറ്റകൃത്യത്തിനും ഒരു തുടക്കമുണ്ട്.
26/11 ആക്രമണത്തിനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ തുടക്കം മുംബൈയിലായിരുന്നില്ല.
നൂറുകണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെ, പാകിസ്താനിലെ പഞ്ചാബ് പ്രവിശ്യയിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ.
അവിടെയായിരുന്നു മുഹമ്മദ് അജ്മൽ മുഹമ്മദ് അമീർ കസബ് ജനിച്ചത്.
ഉർദു മീഡിയം സ്കൂളിൽ നാലാം ക്ലാസ് വരെ മാത്രം പഠനം.
പിന്നീട് പഠനം നിർത്തി.
പിതാവിനൊപ്പം ലാഹോറിലേക്ക്.
ജീവിതം കൂലിപ്പണിയിലൂടെയായിരുന്നു.
കുടുംബത്തിലെ ദാരിദ്ര്യം.
പണത്തിന്റെ പേരിലുള്ള തർക്കങ്ങൾ.
ഒടുവിൽ വീട്ടിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കൽ.
കോടതി രേഖകളിൽ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, കസബിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ വഴിത്തിരിവ് അവിടെയായിരുന്നു.
ലാഹോറിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കസബ് അവിടെ മറ്റൊരു യുവാവിനെ പരിചയപ്പെട്ടു.
മുസഫർ ലാൽ ഖാൻ.
കൂടുതൽ നല്ല ജോലി തേടി ഇരുവരും റാവൽപിണ്ടിയിലേക്ക് പോയി.
പക്ഷേ അവിടെ അവർ കണ്ടെത്തിയത് ജോലി മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അവരുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു സംഘടനയായിരുന്നു.
ലഷ്കർ-ഇ-തയ്ബ.
പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു മതപ്രസ്ഥാനത്തെപ്പോലെ തോന്നി.
അകത്തുകയറിയപ്പോൾ അത് ആയുധപരിശീലന കേന്ദ്രമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും തിരികെ പോകാൻ അവർ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അന്വേഷണ രേഖകളിൽ ആവർത്തിച്ചു കാണുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.
ആദ്യം തോക്ക് കൈമാറിയില്ല.
ആദ്യം ആശയം കൈമാറി.
“കാശ്മീർ മോചിപ്പിക്കണം.”
“ഇന്ത്യക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യണം.”
“ജിഹാദിൽ മരിച്ചാൽ സ്വർഗം ലഭിക്കും.”
ഇത്തരം സന്ദേശങ്ങളായിരുന്നു ആദ്യം കേൾപ്പിച്ചത്.
ആഴ്ചകളോളം.
ദിവസേന.
അതിനു ശേഷമാണ് ആയുധം കൈയിൽ കൊടുത്തത്.
കോടതി രേഖകൾ പ്രകാരം പരിശീലകരുടെ ലക്ഷ്യം ആദ്യം മനസ്സ് മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു.
അതിനുശേഷം തുടങ്ങി പരിശീലനങ്ങളുടെ പരമ്പര.
ആദ്യ ക്യാമ്പ്.
21 ദിവസം.
അടിസ്ഥാന പരിശീലനം.
അതിനുശേഷം മറ്റൊരു ക്യാമ്പ്.
വീണ്ടും 21 ദിവസം.
ഇപ്പോൾ കൈയിൽ തോക്കുണ്ട്.
എ.കെ.-47.
വെടിയുണ്ടകൾ.
ആയുധം തുറക്കാനും വീണ്ടും ഘടിപ്പിക്കാനും പരിശീലനം.
ഓരോ ദിവസവും മണിക്കൂറുകളോളം.
ഇതോടെ അവസാനിച്ചില്ല.
പിന്നീട് മുജഫറാബാദിലെ മറ്റൊരു ക്യാമ്പ്.
അവിടെ അറുപത് ദിവസത്തെ പ്രത്യേക പരിശീലനം.
ഇപ്പോൾ പരിശീലനം കൂടുതൽ അപകടകരമായി.
- ഗ്രനേഡ്.
- റോക്കറ്റ് ലോഞ്ചർ.
- ജിപിഎസ്.
- സാറ്റലൈറ്റ് ഫോൺ.
- കടലിൽ വഴികണ്ടെത്തൽ.
- മാപ്പ് വായിക്കൽ.
എല്ലാം പഠിപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ കാര്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
ഈ പരിശീലനം മുഴുവൻ സൈനിക പരിശീലനം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അതൊരു നാടകപരിശീലനവും കൂടിയായിരുന്നു.
വ്യാജ പേരുകൾ നൽകി.
കസബിന്റെ പുതിയ പേര്.
അബു മുജാഹിദ്.
അവരോട് പറഞ്ഞു—
- ഇന്ത്യയിൽ ചെന്നാൽ യഥാർഥ പേര് പറയരുത്.
- ആവശ്യമെങ്കിൽ കള്ളം പറയുക.
- ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുക.
- പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ ഇന്ത്യൻ മുസ്ലീമാണെന്ന് പറയുക.
- ആക്രമണത്തിന്റെ യഥാർഥ ഉറവിടം മറച്ചുവയ്ക്കുക.
ഇത് പിന്നീട് അന്വേഷണത്തിൽ നിർണായക തെളിവായി മാറി.
അതോടെ പരിശീലനം വീണ്ടും മാറി.
ഇപ്പോൾ അവർക്ക് പഠിപ്പിച്ചത് കടലിനെക്കുറിച്ചാണ്.
കറാച്ചിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
- മൂന്നു ദിവസത്തെ സമുദ്രപരിശീലനം.
- ജിപിഎസ് ഉപയോഗിച്ച് രാത്രിയിൽ വഴി കണ്ടെത്തൽ.
- മത്സ്യബന്ധന ബോട്ടുകൾ തിരിച്ചറിയൽ.
- കടലിൽ ദിശ തെറ്റാതിരിക്കാൻ വേണ്ട രീതികൾ.
മുംബൈയിലെത്താനുള്ള വഴി ഇപ്പോൾ അവർക്ക് മനഃപാഠമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം എല്ലാവരെയും വീണ്ടും വിളിച്ചുകൂട്ടി.
മുറിയിൽ ഭൂപടങ്ങൾ വിരിച്ചു.
- മുംബൈയുടെ ഭൂപടം.
- അവിടെയുള്ള ഓരോ ലക്ഷ്യസ്ഥാനവും അവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
- സി.എസ്.ടി.
- താജ് ഹോട്ടൽ.
- ഒബ്റോയ്.
- ലിയോപോൾഡ് കഫേ.
- നരിമാൻ ഹൗസ്.
ഓരോ സ്ഥലത്തും ആരൊക്കെ പോകണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
കസബിന് ലഭിച്ച ലക്ഷ്യം—
സി.എസ്.ടി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനും പിന്നീട് മലബാർ ഹില്ലും.
പക്ഷേ ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്ന നിർദ്ദേശം അതിന് ശേഷമായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് വ്യാജ തിരിച്ചറിയൽ കാർഡുകൾ ലഭിക്കും.”
“അതിൽ ഹിന്ദു പേരുകളായിരിക്കും.”
“കൈയിൽ ഹിന്ദുക്കൾ ധരിക്കുന്ന ചരട് കെട്ടണം.”
“ഇന്ത്യയിൽ ഇറങ്ങിയാൽ നിങ്ങൾ പാകിസ്താനികളാണെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിയരുത്.”
ഇത് ഒരു ആക്രമണം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അന്വേഷണത്തെ പോലും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറാക്കിയ ഒരു പദ്ധതിയായിരുന്നു.
അവസാനം എല്ലാവർക്കും ആയുധങ്ങൾ കൈമാറി.
- എ.കെ.-47.
- പിസ്റ്റൾ.
- ഗ്രനേഡുകൾ.
- ആർ.ഡി.എക്സ്.
- സാറ്റലൈറ്റ് ഫോൺ.
- ജിപിഎസ്.
- ഇന്ത്യൻ സിം കാർഡുകൾ.
- മുംബൈയുടെ സ്കെച്ച് മാപ്പുകൾ.
എല്ലാം തയ്യാറായിരുന്നു.
ഇനി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു യാത്ര മാത്രം.
കടൽ കടന്ന് ഇന്ത്യയിലെത്താനുള്ള യാത്ര.
കടലിലൂടെ വന്ന മരണം: ‘കുബേർ’ എന്ന മത്സ്യബന്ധന ബോട്ട് എന്തുകൊണ്ട് ഈ കേസിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവായി?
2008 നവംബർ 22.
കറാച്ചിക്ക് സമീപമുള്ള ഒരു തീരപ്രദേശം.
പത്ത് യുവാക്കൾ അവസാനമായി ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നു.
അവരുടെ മുന്നിൽ വലിയ മരപ്പെട്ടികൾ.
അവ തുറന്നപ്പോൾ പുറത്തുവന്നത് വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നില്ല.
- എ.കെ.-47 റൈഫിളുകൾ.
- പിസ്റ്റളുകൾ.
- ഗ്രനേഡുകൾ.
- ആർ.ഡി.എക്സ്. നിറച്ച ടിഫിൻ ബോംബുകൾ.
- സാറ്റലൈറ്റ് ഫോൺ.
- ജിപിഎസ് ഉപകരണങ്ങൾ.
- ഇന്ത്യൻ സിം കാർഡുകൾ.
- മുംബൈയുടെ സ്കെച്ച് മാപ്പുകൾ.
ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേകം ബാഗുകൾ കൈമാറി.
അവരുടെ ദൗത്യം ഇനി പരിശീലനമല്ല.
യഥാർഥ ആക്രമണമായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവർ ചെറിയ ബോട്ടിലല്ല യാത്ര തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യം വലിയ ഒരു സമുദ്രക്കപ്പലിലേക്ക്.
അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും ‘അൽ-ഹുസൈനി’ എന്ന മറ്റൊരു കപ്പലിലേക്ക്.
അവരുടെ കൂടെ ഏഴ് സഹായികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആയുധങ്ങളും സ്ഫോടകവസ്തുക്കളും പ്രത്യേകം കയറ്റി.
യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
അവരുടെ ലക്ഷ്യം ഒരേയൊരു നഗരം.
മുംബൈ.
പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു.
പാകിസ്താനിൽ നിന്നുള്ള കപ്പൽ നേരിട്ട് ഇന്ത്യയിലെത്തിയാൽ സംശയം ഉയരും.
അതിനാൽ വഴിമധ്യേ മറ്റൊരു പദ്ധതി നടപ്പാക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ഒരു ഇന്ത്യൻ മത്സ്യബന്ധന ബോട്ട് കണ്ടെത്തുക.
അത് പിടിച്ചെടുക്കുക.
അതുപയോഗിച്ച് ഇന്ത്യയിലെത്തുക.
അതാണ് പദ്ധതി.
നവംബർ 23.
ഉച്ചയോടെ.
അറബിക്കടലിൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ മത്സ്യബന്ധന ബോട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
എം.വി. കുബേർ.
സാധാരണ മത്സ്യബന്ധന യാത്ര.
അഞ്ച് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ.
അവർക്ക് മുന്നിലുള്ളത് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭീകരാക്രമണത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ പോകുന്ന നിമിഷമാണെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഭീകരർ ബോട്ട് വളഞ്ഞു.
നാലുപേരെ പിടികൂടി.
അവരെ പിന്നീട് മറ്റൊരു കപ്പലിലേക്ക് മാറ്റി.
പക്ഷേ ഒരാളെ മാത്രം അവർ കൂടെ നിർത്തി.
കാരണം അയാൾക്ക് കടൽ അറിയാമായിരുന്നു.
വഴി അറിയാമായിരുന്നു.
മുംബൈയിലെത്താൻ അയാളുടെ സഹായം വേണമായിരുന്നു.
ആ മനുഷ്യന്റെ പേര്—
അമർചന്ദ് സോളങ്കി.
ഇനി അദ്ദേഹം മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയല്ല.
ബന്ധി.
സ്വന്തം ബോട്ട് തന്നെ ഭീകരരെ ഇന്ത്യയിലെത്തിക്കുന്ന വാഹനം.
അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസവും അദ്ദേഹം തോക്കിൻമുനയിൽ കുബേർ ഓടിച്ചു.
കോടതി രേഖകൾ പ്രകാരം, ജിപിഎസ് ഉപകരണത്തിനൊപ്പം കസബും കൂട്ടരും സോളങ്കിയുടെ പരിചയവും ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇന്ത്യൻ തീരത്തേക്ക് കൃത്യമായി എത്തിയത്.
യാത്രയ്ക്കിടെ അവർ സാറ്റലൈറ്റ് ഫോണിലൂടെ പാകിസ്താനിലുള്ള ഹാൻഡ്ലർമാരുമായി തുടർച്ചയായി ബന്ധപ്പെട്ടു.
നവംബർ 26. വൈകുന്നേരം.
ഇന്ത്യൻ സമുദ്രാതിർത്തി.
മുംബൈ ഇനി അധികം ദൂരെയല്ല.
അപ്പോഴാണ് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തത്.
“ഇനി സോളങ്കിയെ ജീവനോടെ വിടാൻ പാടില്ല.”
കോടതി രേഖകളിലെ വിവരണം അതീവ തണുത്തതാണ്.
കസബ് തന്നെയാണ് ആദ്യം ആ നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവച്ചത്.
മറ്റുള്ളവർ സോളങ്കിയെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
കസബ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് കഴുത്തറുത്തു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം കുബേറിന്റെ എൻജിൻ മുറിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.
കൊലപാതകത്തിന് പിന്നാലെ മറ്റൊരു തിരക്കായിരുന്നു.
എല്ലാവരും വസ്ത്രം മാറ്റി.
ലൈഫ് ജാക്കറ്റുകൾ ധരിച്ചു.
വാട്ടർപ്രൂഫ് വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞു.
ആയുധങ്ങളും വെടിക്കോപ്പുകളും ആർ.ഡി.എക്സും റബർ ബോട്ടിലേക്ക് മാറ്റി.
കുബേർ മുങ്ങിക്കളയാനായിരുന്നു ആദ്യം പദ്ധതി.
അതിലൂടെ തെളിവുകളും കടലിനടിയിലാകുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് ദൂരെയൊരു കപ്പൽ കണ്ടത്.
അത് ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയാണെന്ന് അവർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.
പരിഭ്രാന്തരായ അവർ ഉടൻ റബർ ബോട്ടിലേക്ക് ചാടി.
കുബേർ മുങ്ങിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല.
അറിയാതെ അവർ അന്വേഷണത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ് അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
രാത്രി ഏകദേശം ഒമ്പത് മണി.
റബർ ബോട്ട് മുംബൈയിലെ ബധ്വാർ പാർക്കിന് സമീപം തീരത്തെത്തി.
തീരത്ത് ചില മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ ഇവരെ കണ്ടു.
“ആരാണ് നിങ്ങൾ?”
“എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?”
എന്നായിരുന്നു ചോദ്യം.
കസബിന്റെ മറുപടി വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ വിദ്യാർത്ഥികളാണ്.”
ആ മറുപടി കേട്ട് നാട്ടുകാർ കൂടുതൽ സംശയിച്ചു.
പക്ഷേ ഭീകരർ ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ നിന്നില്ല.
അഞ്ച് ജോഡികളായി പിരിഞ്ഞു.
ഓരോ സംഘവും ഓരോ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അവരുടെ കൈകളിൽ ഇനി ബാഗുകൾ മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.
മുംബൈയുടെ വിധി മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ആയുധങ്ങളുമായിരുന്നു.
അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ പിന്നീട് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇതായിരുന്നു.
- കുബേർ മുങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ?
- സോളങ്കിയുടെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്താനായില്ലെങ്കിൽ?
- ജിപിഎസ്, വിരലടയാളങ്ങൾ, ഡി.എൻ.എ., ബോട്ടിലെ മറ്റ് തെളിവുകൾ ലഭിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ?
26/11 അന്വേഷണത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറിയേനെ.
ഒരിക്കലും മുങ്ങിക്കളയാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ മത്സ്യബന്ധന ബോട്ടാണ് പിന്നീട് കോടതിയിൽ പാകിസ്താനിൽ നിന്ന് മുംബൈയിലേക്കുള്ള യാത്ര തെളിയിച്ച ഏറ്റവും ശക്തമായ ഭൗതിക തെളിവുകളിലൊന്നായി മാറിയത്.
അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ…
- ബധ്വാർ പാർക്കിൽ നിന്ന് സി.എസ്.ടി. വരെ…
- ടാക്സിയിൽ കയറിയ ഉടൻ കസബ് ചെയ്തത് എന്തായിരുന്നു?
- മുംബൈയുടെ ഹൃദയഭാഗത്ത് വെറും പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എങ്ങനെ നരഹത്യ ആരംഭിച്ചു?
- ഗിർഗാവ് ചൗപാട്ടിയിലെ അവസാന ഏറ്റുമുട്ടൽ…
- എങ്ങനെ ജീവനോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടു അജ്മൽ കസബ്?
- സ്വന്തം ജീവൻ ബലിയർപ്പിച്ച ഒരു പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിളിന്റെ ധൈര്യം എങ്ങനെ അന്വേഷണത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റി?
മുംബൈ ആക്രമണത്തിന്റെ രഹസ്യ വഴികൾ- അന്വേഷണാത്മക റിപോർട്ട്- രണ്ടാം ഭാഗം
Disclaimer: The information published on Samadarsi.com is provided for general news, informational, educational, and public awareness purposes only. While every reasonable effort is made to ensure the accuracy, reliability, and timeliness of the content, Samadarsi Communication LLP does not guarantee that all published information is free from errors, omissions, or inaccuracies. The views and opinions expressed in opinion articles, guest columns, interviews, and reader comments are solely those of the respective authors and do not necessarily reflect the views of Samadarsi Communication LLP. Readers are encouraged to independently verify any information before making financial, legal, medical, political, or personal decisions based on the content published on this website. Samadarsi.com reserves the right to update, modify, correct, or remove any content at any time without prior notice. Any links to external websites are provided solely for the convenience of users, and we do not endorse or accept responsibility for the content, security, accuracy, or privacy practices of such third-party websites. All trademarks, logos, images, and other copyrighted materials appearing on this website remain the property of their respective owners.
