“ചൈനയെ ബഹിഷ്കരിക്കൂ”, “ആത്മനിർഭർ ഭാരത്”, “ലോക്കൽ ഫോർ വോക്കൽ”. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളായി ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കേട്ട മുദ്രാവാക്യങ്ങളാണിവ. എന്നാൽ കണക്കുകൾ മറ്റൊരു കഥയാണ് പറയുന്നത്. 2026-ലെ ആദ്യ ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ ഇന്ത്യ ചൈനയിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്തത് ഏകദേശം 80 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളാണ്. അതേസമയം ഇന്ത്യയുടെ ചൈനയിലേക്കുള്ള കയറ്റുമതി 37 ശതമാനം ഉയർന്നെങ്കിലും മൂല്യം വെറും 19.5 ബില്യൺ ഡോളർ മാത്രം. അതായത് ഇന്ത്യ കൂടുതൽ വിറ്റു, പക്ഷേ അതിലും പലമടങ്ങ് കൂടുതൽ വാങ്ങി. വ്യാപാരക്കമ്മി വീണ്ടും വലുതായി.

ചോദ്യം ഒറ്റത്തവണയാണ്.

ഇതിൽ യഥാർഥ വിജയി ആര്? ഇന്ത്യ എത്ര നേടി? എത്ര നഷ്ടപ്പെട്ടു?

37 ശതമാനം കയറ്റുമതി വർധിച്ചു. എന്നാൽ ആഘോഷിക്കാനാകുമോ?

ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ കണക്കുകൾ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നതാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ചൈനയിലേക്കുള്ള കയറ്റുമതി 37 ശതമാനം ഉയർന്നു. ഇത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.

പക്ഷേ മുഴുവൻ ചിത്രം നോക്കുമ്പോൾ സ്ഥിതി മാറുന്നു.

ഇറക്കുമതി 80 ബില്യൺ ഡോളറിലെത്തിയപ്പോൾ കയറ്റുമതി 19.5 ബില്യൺ ഡോളറിലാണ്. ഓരോ ഡോളർ വിലയുള്ള ഉൽപ്പന്നം ഇന്ത്യ ചൈനയ്ക്ക് വിൽക്കുമ്പോഴും ഏകദേശം നാല് ഡോളറിന്റെ സാധനങ്ങളാണ് ചൈനയിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്നത്. അതായത് കയറ്റുമതി വർധിച്ചെങ്കിലും വ്യാപാര അസന്തുലിതാവസ്ഥ മാറിയിട്ടില്ല.

ഇന്ത്യ എന്തിനാണ് ഇത്രയും വാങ്ങുന്നത്?

ഇവിടെ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്.

ഇന്ത്യ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും അലങ്കാര വസ്തുക്കളും മാത്രം വാങ്ങുന്നില്ല.

ഇന്ത്യയുടെ ഫാക്ടറികൾ പ്രവർത്തിക്കാൻ ആവശ്യമായ ഇലക്ട്രോണിക് ഘടകങ്ങൾ, സെമികണ്ടക്ടർ ഭാഗങ്ങൾ, സോളാർ ഉപകരണങ്ങൾ, വ്യാവസായിക യന്ത്രങ്ങൾ, രാസവസ്തുക്കൾ, മരുന്ന് നിർമ്മാണത്തിനുള്ള അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ എന്നിവയുടെ വലിയൊരു പങ്കും ഇപ്പോഴും ചൈനയിൽ നിന്നാണ് എത്തുന്നത്. ആഗോളതലത്തിൽ AI സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ച ചൈനയുടെ ചിപ്പ്, ഇലക്ട്രോണിക്സ് കയറ്റുമതിക്കും വലിയ ഉണർവ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ ഇറക്കുമതി ഉയരുന്നത് ഒരു ഉപഭോഗ കഥ മാത്രമല്ല. അത് ഇന്ത്യൻ വ്യവസായത്തിന്റെ വിതരണ ശൃംഖലയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ കൂടിയാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ നേട്ടം എന്താണ്?

എല്ലാം നഷ്ടമാണെന്ന് പറയുന്നതും ശരിയല്ല.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ചില വ്യക്തമായ നേട്ടങ്ങളുണ്ട്.

ഇന്ത്യൻ ഫാക്ടറികൾക്ക് ആവശ്യമായ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ ലഭിക്കുന്നു.
ഇലക്ട്രോണിക്സ് നിർമ്മാണം തടസ്സപ്പെടുന്നില്ല.
മൊബൈൽ ഫോൺ, ഓട്ടോമൊബൈൽ, സോളാർ, ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ മേഖലകളിലെ ഉൽപ്പാദനം തുടരാൻ സാധിക്കുന്നു.
ചൈനയിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യൻ കയറ്റുമതി വർധിച്ചത് ചില ഇന്ത്യൻ വ്യവസായങ്ങൾക്ക് പുതിയ വിപണി തുറക്കുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.
പക്ഷേ ഇന്ത്യയുടെ നഷ്ടം അതിലും വലുതാണോ?

ഇതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

അതെ, ചില മേഖലകളിൽ നഷ്ടം വ്യക്തമാണ്.

വ്യാപാരക്കമ്മി ഉയരുന്നു.

ചൈനയിലെ ഉൽപ്പാദന ശൃംഖലയെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയുന്നില്ല.

“ആത്മനിർഭർ” ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോഴും നിർണായക ഘടകങ്ങൾക്കായി ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും ചൈനയെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

ഭാവിയിൽ രാഷ്ട്രീയമോ അതിർത്തി സംഘർഷമോ വ്യാപാര ഉപരോധമോ ഉണ്ടായാൽ ഇന്ത്യയുടെ നിരവധി വ്യവസായങ്ങൾ സമ്മർദ്ദത്തിലാകാനുള്ള സാധ്യതയും ഇതിലൂടെ തുടരുന്നു.

ചൈനയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം എന്താണ്?

അതിർത്തിയിൽ സംഘർഷമുണ്ടായാലും വ്യാപാരത്തിൽ ചൈനയുടെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.

അതാണ് ബെയ്ജിങ്ങിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.

ഇന്ത്യ അടക്കമുള്ള രാജ്യങ്ങൾ “ചൈന പ്ലസ് വൺ” നയം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടും, ചൈന ആഗോള നിർമ്മാണ കേന്ദ്രമെന്ന സ്ഥാനം നിലനിർത്തുകയാണ്. AI മേഖലയിലെ ആവശ്യകതയും ഉയർന്ന മൂല്യമുള്ള ഇലക്ട്രോണിക്സ് കയറ്റുമതിയും ചൈനയുടെ കയറ്റുമതിയെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുകയാണ്.

യഥാർഥ തോൽവി ആർക്കാണ്?

ഇവിടെ തോറ്റത് ഒരു രാജ്യം മാത്രമല്ല.

ചൈനയിൽ നിന്ന് ഉൽപ്പാദനം പൂർണമായി മാറ്റാമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ഭാഗികമായി തോറ്റത്.

ഇന്ത്യയിൽ ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനം വളരുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിർണായക ഘടകങ്ങളുടെ നിർമ്മാണത്തിൽ ഇപ്പോഴും വലിയ വിടവുണ്ട്.

ആ വിടവ് നികത്താതെ വ്യാപാരക്കമ്മി കുറയാൻ സാധ്യത കുറവാണ്.

അടുത്ത അഞ്ച് വർഷം നിർണായകം

ഈ വ്യാപാര പോരാട്ടത്തിലെ സ്കോർബോർഡ് ഇങ്ങനെ വായിക്കാം.

ചൈനയുടെ സ്കോർ: ഉയർന്നത്. ഇന്ത്യൻ വിപണിയിലെ പിടി ഇപ്പോഴും ശക്തമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ സ്കോർ: മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, കാരണം കയറ്റുമതി വളർന്നു. പക്ഷേ വിജയമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഇനിയും സമയമായിട്ടില്ല.

യഥാർഥ വിജയി: ചൈനയുടെ നിർമ്മാണശേഷിയും ആഗോള വിതരണ ശൃംഖലയും.

ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി: ചൈനയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഒരേസമയം ചൈനയെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കുക. ഈ വിരോധാഭാസം പരിഹരിക്കാനാകുമ്പോഴാണ് ഇന്ത്യയുടെ വ്യാപാരവിജയം യഥാർഥ അർഥത്തിൽ തുടങ്ങുക.

വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന വെല്ലുവിളി വ്യക്തമാണ്.

ഇന്ത്യ അസംബ്ലി കേന്ദ്രമായി മാത്രം തുടർന്നാൽ ചൈനയിൽ നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതി കുറയില്ല.

പക്ഷേ സെമികണ്ടക്ടർ, ഇലക്ട്രോണിക് ഘടകങ്ങൾ, പ്രത്യേക രാസവസ്തുക്കൾ, മെഷീൻ ടൂളുകൾ തുടങ്ങിയ ഉയർന്ന മൂല്യമുള്ള മേഖലകളിൽ ആഭ്യന്തര നിർമ്മാണം ശക്തമാക്കിയാൽ മാത്രമേ ഈ ആശ്രിതത്വം കുറയൂ.

അതിനായി ഉൽപ്പാദന ശേഷിയും സാങ്കേതിക വിദ്യയും വിതരണ ശൃംഖലയും ഒരുമിച്ച് വളരേണ്ടതുണ്ട്.