2026 ജൂലൈ | തിരുവനന്തപുരം

കേരളത്തിലെ അവയവക്കടത്ത് കേസിന്റെ അന്വേഷണം പുരോഗമിക്കുന്നതിനിടെ ഒരു ചോദ്യം ആരോഗ്യരംഗത്തും പൊതുസമൂഹത്തിലും ഒരുപോലെ ഉയർന്നു.

“കേരളത്തിന്റെ അവയവദാന സംവിധാനം സുരക്ഷിതമാണോ?”

ഇത് ഒരു കേസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം മാത്രമല്ല. വർഷങ്ങളായി സുതാര്യവും കാര്യക്ഷമവുമായ അവയവദാന മാതൃകയെന്ന അംഗീകാരം നേടിയ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യമാണ്.

ഈ അന്വേഷണം ഒടുവിൽ തെളിയിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്തായാലും, ഒരു സത്യം വ്യക്തമാണ്. ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ വിജയങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, വീഴ്ചകൾ കണ്ടെത്തി തിരുത്താനുള്ള ശേഷിയിലുമാണ് അളക്കപ്പെടുന്നത്.

കേരളം എങ്ങനെ മാതൃകയായി?

1994-ൽ ഇന്ത്യയിൽ Transplantation of Human Organs Act നിലവിൽ വന്നെങ്കിലും, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവയവദാന സംവിധാനം ഒരേ വേഗത്തിൽ വളർന്നില്ല.

2012 മുതൽ കേരളം മസ്തിഷ്കമരണം സംഭവിച്ചവരിൽ നിന്നുള്ള അവയവദാനം കൂടുതൽ ക്രമീകരിച്ച രീതിയിൽ ഏകോപിപ്പിക്കാൻ നടപടികൾ ശക്തമാക്കി. പിന്നീട് സംസ്ഥാനതല ഏകോപന സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും സർക്കാർ, സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളെ ഉൾപ്പെടുത്തി സുതാര്യമായ അവയവ വിനിയോഗ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

ദേശീയ തലത്തിൽ നിരവധി തവണ കേരളം അവയവദാന രംഗത്തെ മികച്ച സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെട്ടു.

ഈ നേട്ടമാണ് ഇന്ന് കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വവും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

KNOS, K-SOTTO, NOTTO: ആരാണ് എന്ത് ചെയ്യുന്നത്?

ഈ കേസിലൂടെ പൊതുജനങ്ങൾ കൂടുതലായി കേട്ട മൂന്ന് പേരുകളാണിവ.

NOTTO (National Organ and Tissue Transplant Organization) രാജ്യത്തെ അവയവദാന നയങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന ദേശീയ സംവിധാനമാണ്.

K-SOTTO (Kerala State Organ and Tissue Transplant Organization) കേരളത്തിലെ അവയവ വിനിയോഗം, ഏകോപനം, മാർഗനിർദേശങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്ന സംസ്ഥാന സംവിധാനമാണ്.

കേരളത്തിൽ അവയവദാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കാൻ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഏകോപന സംവിധാനങ്ങളുടെ ഭാഗമായാണ് KNOS പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നത്.

ഈ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രധാന ചുമതല അവയവം വിൽക്കുകയോ വാങ്ങുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല.

നിയമാനുസൃതമായി ലഭ്യമായ അവയവം ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ രോഗിയിലേക്ക് സുതാര്യമായി എത്തുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയാണ്.

ഒരു അവയവത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക യാത്ര

ഒരു വ്യക്തിക്ക് മസ്തിഷ്കമരണം സ്ഥിരീകരിച്ചതോടെ അവയവം ഉടൻ ശസ്ത്രക്രിയ മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നില്ല.

നിയമം നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ഘട്ടങ്ങൾ ഇങ്ങനെ:

• മസ്തിഷ്കമരണം നിയമാനുസൃതമായി സ്ഥിരീകരിക്കുക.
• കുടുംബത്തിന്റെ സമ്മതം.
• അവയവത്തിന്റെ മെഡിക്കൽ വിലയിരുത്തൽ.
• കാത്തിരിപ്പ് പട്ടിക പരിശോധിക്കൽ.
• അനുയോജ്യനായ സ്വീകർത്താവിനെ കണ്ടെത്തൽ.
• ആശുപത്രികൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം.
• ശസ്ത്രക്രിയ.

ഈ പ്രക്രിയയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിനും രേഖകളുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇന്ന് പഴയ ഫയലുകൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കുന്നത്.

ഈ കേസ് എന്താണ് മാറ്റിയത്?

ഇതുവരെ അന്വേഷണം അന്തിമ നിഗമനത്തിലെത്തിയിട്ടില്ല.

എന്നാൽ ചില നിർണായക ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നുകഴിഞ്ഞു.

• രേഖാപരിശോധന കൂടുതൽ ശക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
• ബയോമെട്രിക് പരിശോധന നിർബന്ധമാക്കണോ?
• സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിവര കൈമാറ്റം കൂടുതൽ ഏകോപിപ്പിക്കണോ?
• സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തല പരിശോധന കൂടുതൽ വിശദമാക്കണോ?

ഇവ ഒരു കേസിനുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല.

ഭാവിയിലെ അവയവദാന സംവിധാനത്തെ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാക്കാനുള്ള ചർച്ചകളുമാണ്.

Brain Death സർട്ടിഫിക്കേഷൻ എന്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമാണ്?

അവയവദാന സംവിധാനത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായക ഘട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ് മസ്തിഷ്കമരണം (Brain Death) നിയമാനുസൃതമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത്.

ഇത് ഒരു ഡോക്ടറുടെ അഭിപ്രായം മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല നടക്കുന്നത്.

നിയമം നിർദേശിക്കുന്ന മെഡിക്കൽ മാനദണ്ഡങ്ങളും വിദഗ്ധ ഡോക്ടർമാരുടെ പരിശോധനകളും പാലിച്ച ശേഷമാണ് സർട്ടിഫിക്കേഷൻ നൽകുന്നത്.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ വീഴ്ച സംഭവിച്ചാൽ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയുടെ വിശ്വാസ്യത ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടും.

ഇപ്പോഴത്തെ അന്വേഷണം ബ്രെയിൻ ഡെത്ത് സർട്ടിഫിക്കേഷനെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതല്ലെങ്കിലും, അവയവദാന സംവിധാനത്തിലെ ഓരോ ഘട്ടവും നിയമപരമായി എത്ര സൂക്ഷ്മമാണെന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു കേസ്, രണ്ട് യാഥാർഥ്യങ്ങൾ

കേരളത്തിലെ നിലവിലെ അന്വേഷണം രണ്ട് യാഥാർഥ്യങ്ങൾ ഒരേസമയം മുന്നിൽവയ്ക്കുന്നു.

ഒന്നാമത്തേത്, ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന അവയവദാന സംവിധാനം.

രണ്ടാമത്തേത്, ആ സംവിധാനത്തെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കാമെന്ന അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെ സംശയം.

ഈ രണ്ടിനെ കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നത് അപകടകരമാണ്.

ഒരു കേസിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ അവയവദാന സംവിധാനത്തെയും സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിർത്തുന്നത് തെറ്റാണ്.

അതേസമയം, സംവിധാനം ശക്തമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതും ശരിയല്ല.

അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുമ്പോഴാണ് ഏത് സംശയങ്ങൾ ശരിയാണെന്നും ഏത് സംശയങ്ങൾ അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്നും വ്യക്തമായത്.

അടുത്ത അന്വേഷണം നിയമത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെയും വഴിയിലൂടെ

• കേരളത്തിൽ ഉയർന്ന ഈ കേസ് ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമാണോ?
• അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യ പതിറ്റാണ്ടുകളായി നേരിടുന്ന ഒരു വലിയ പ്രശ്നത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായമോ?
• 1994-ൽ ഇന്ത്യ എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യാവയവമാറ്റ നിയമം കൊണ്ടുവന്നത്?
• പിന്നീട് ആ നിയമം എന്തുകൊണ്ട് പലതവണ ഭേദഗതി ചെയ്തു?
• കേരളത്തിൽ ഇതിന് മുമ്പ് സമാനമായ കേസുകൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ?
• ലോകത്തിലെ മറ്റ് രാജ്യങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നത്തെ എങ്ങനെ നേരിട്ടു?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ലാതെ ഇപ്പോഴത്തെ അന്വേഷണത്തിന്റെ പൂർണ ചിത്രം മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല.

ആ ചരിത്രവും നിയമവും ലോകത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളും ചേർന്ന വലിയ പശ്ചാത്തലമാണ് അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ തുറന്നുകാട്ടുന്നത്.

കേരളത്തെ നടുക്കുന്ന അവയവക്കടത്തിന്റെ അദൃശ്യ വിപണി – ഭാഗം നാല്