23- ആഗസ്ത്-2026
ചൈനയെ ഇന്നും ലോകത്തിന്റെ നിർമ്മാണ ഫാക്ടറി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. കയറ്റുമതി ശക്തമാണ്, വ്യാവസായിക ഉൽപ്പാദനം വളരുന്നു, വൈദ്യുത വാഹനങ്ങൾ മുതൽ ഇലക്ട്രോണിക്സ് വരെ ലോകവിപണിയിൽ ചൈനീസ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിറയുന്നു. എന്നിട്ടും തൊഴിൽ വിപണിയിൽ ചിത്രം അത്ര ശുഭകരമല്ല. 2025ൽ ചൈനയിൽ 72.5 കോടി പേർ തൊഴിൽ ചെയ്തിരുന്നു, നഗര തൊഴിലില്ലായ്മ ശരാശരി 5.2 ശതമാനം. എന്നാൽ 2026 ജൂലൈയിൽ 16 മുതൽ 24 വരെ പ്രായക്കാരുടെ നഗര തൊഴിലില്ലായ്മ 17.9 ശതമാനമായി ഉയർന്നു. അതായത് ചൈനയുടെ പ്രശ്നം “ജോലിയില്ല” എന്ന ഒറ്റ വാക്കിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. എന്തുതരം ജോലി, എത്ര ശമ്പളം, എത്ര സുരക്ഷ, ആരാണ് ജോലി നൽകുന്നത് എന്നതാണ് യഥാർഥ ചോദ്യം.
ചൈനയിൽ ജോലി നൽകുന്നത് സർക്കാർ മാത്രമല്ല, പക്ഷേ സുരക്ഷ നൽകുന്നത്?
ചൈനീസ് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ പൂർണമായും സർക്കാർ നിയന്ത്രിതമെന്ന ധാരണ തെറ്റാണ്. സ്വകാര്യ കമ്പനികൾ രാജ്യത്തെ നഗര തൊഴിൽ മേഖലയിലെ 80 ശതമാനത്തിലധികം തൊഴിൽ നൽകുന്നുവെന്നാണ് ഔദ്യോഗിക കണക്ക്. സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാജ്യത്തെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ 90 ശതമാനത്തിലധികമാണ്. അതേസമയം സർക്കാർ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ ഊർജം, ധനകാര്യം, ടെലികോം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യം തുടങ്ങിയ തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകളിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. 2025ൽ ചൈന സ്വകാര്യ മേഖലയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രത്യേക നിയമം കൊണ്ടുവന്നതും സ്വകാര്യ കമ്പനികൾക്ക് തൊഴിലും സാമ്പത്തിക വളർച്ചയിലും ഉള്ള വലിയ പങ്ക് അംഗീകരിച്ചതിന്റെ സൂചനയാണ്.
സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടിയാൽ കിട്ടുന്നത് എത്ര?
ഇവിടെയാണ് ചൈനയുടെ തൊഴിൽ വിപണിയുടെ മറ്റൊരു ചിത്രം കാണുന്നത്. 2025ൽ നഗരത്തിലെ സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ശരാശരി വാർഷിക വേതനം 71,590 യുവാൻ ആയിരുന്നു. ഏകദേശം ₹14.25 നിരക്ക് കണക്കാക്കിയാൽ ഇത് വർഷത്തിൽ ₹10.2 ലക്ഷം, മാസം ഏകദേശം ₹84,900. നഗരത്തിലെ സ്വകാര്യേതര സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ശരാശരി വാർഷിക വേതനം 1,29,441 യുവാൻ, അതായത് ഏകദേശം ₹18.45 ലക്ഷം, മാസം ₹1.54 ലക്ഷം. ഈ കണക്കുകൾ ചൈനയുടെ ദേശീയ സ്ഥിതിയാണ്, ഷാങ്ഹായ് പോലുള്ള നഗരങ്ങളിലെ ശമ്പളം മാത്രമല്ല.
പക്ഷേ ₹85,000 ചൈനയിൽ കിട്ടുന്നു എന്നത് ഇന്ത്യയിലെ ₹85,000 ശമ്പളത്തിന് തുല്യമായ ജീവിതനിലവാരം എന്നാണ് അർഥമാക്കാനാവില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ബീജിങ്ങിലും ഷാങ്ഹായിലും നഗരമധ്യത്തിലെ ഒരു കിടപ്പുമുറി വീടിന്റെ മാസവാടക ഏകദേശം ₹78,000 മുതൽ ₹1.05 ലക്ഷം വരെ എത്താം. അതേസമയം ഇന്ത്യയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ചൈനയിലെ ശരാശരി വാടക, ഭക്ഷണം, പൊതുഗതാഗതം എന്നിവ പൊതുവേ കൂടുതലാണെന്നാണ് ലഭ്യമായ താരതമ്യ കണക്കുകൾ കാണിക്കുന്നത്. ദേശീയ ശരാശരിയിൽ ചൈനയിലെ വാടക ഇന്ത്യയേക്കാൾ ഏകദേശം 2.4 മടങ്ങും, പൊതുഗതാഗതച്ചെലവ് ഏകദേശം 2.4 മടങ്ങും കൂടുതലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
അതുകൊണ്ട് മാസം ₹85,000 എന്ന ശമ്പളം വലിയതായി തോന്നിയാലും ബീജിങ്, ഷാങ്ഹായ് പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽ വീടിനും മറ്റ് അടിസ്ഥാന ചെലവുകൾക്കുമായി വലിയൊരു ഭാഗം പോകാം. അതേസമയം ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ശരാശരി തൊഴിലാളിയുടെ ₹85,000 വരുമാനവുമായി ഇത് നേരിട്ട് തുലനം ചെയ്യുന്നതും ശരിയല്ല, കാരണം നഗരങ്ങൾ, വാടക, ഭക്ഷണം, ഗതാഗതം, കുടുംബവലുപ്പം എന്നിവയിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. അതിനാൽ ചൈനീസ് സ്വകാര്യ തൊഴിലാളിയുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നം “ശമ്പളം എത്ര?” എന്നതിലുപരി “ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതം നടത്തിക്കഴിഞ്ഞ് എത്ര ശേഷിക്കുന്നു?” എന്നതാണ്. സ്വകാര്യ മേഖലയിലെ ശരാശരി വേതനം സ്വകാര്യേതര മേഖലയിലെ ശരാശരി വേതനത്തിന്റെ പകുതിയോട് അടുത്താണ് എന്നതും ചൈനീസ് തൊഴിൽ വിപണിയിലെ വരുമാന അസമത്വത്തിന്റെ സൂചനയാണ്.
റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് തകർന്നപ്പോൾ തൊഴിലാളിയുടെ കാൽക്കീഴിലെ നിലവും പോയി
ചൈനയുടെ പഴയ വളർച്ചാ മാതൃകയിൽ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് വലിയ എഞ്ചിനായിരുന്നു. നിർമാണം, സിമന്റ്, സ്റ്റീൽ, ഗ്ലാസ്, ഫർണിച്ചർ, ബാങ്കിങ്, പ്രാദേശിക സർക്കാർ വരുമാനം തുടങ്ങി അനവധി മേഖലകൾ വീടുനിർമാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ ആ ചക്രം തളർന്നു. 2024ൽ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് നിക്ഷേപം 10.6 ശതമാനം കുറഞ്ഞു, പുതിയ നിർമാണാരംഭം 23 ശതമാനം കുറഞ്ഞു, വിൽപ്പന വിസ്തീർണം 12.9 ശതമാനം കുറഞ്ഞു. ഐഎംഎഫ് പറയുന്നതനുസരിച്ച് റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഒരുകാലത്ത് ചൈനീസ് സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെ 20 ശതമാനം വരെ സ്വാധീനിച്ച മേഖലയായിരുന്നു. അതിന്റെ തകർച്ച അതുകൊണ്ട് വീടിന്റെ വിലയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല, തൊഴിലും വരുമാനവും ഉപഭോഗവും ബാധിക്കുന്ന വലിയ സാമ്പത്തിക ആഘാതമാണ്.
ഫാക്ടറി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, പക്ഷേ തൊഴിലാളിക്ക് പഴയ ചൈനയില്ല
ചൈനയുടെ വ്യാവസായിക ഉൽപ്പാദനം ഇപ്പോഴും ശക്തമാണ്. 2025ൽ വ്യാവസായിക മൂല്യവർധന 5.8 ശതമാനം ഉയർന്നു. സ്വകാര്യ വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ഉൽപ്പാദനവും 5.3 ശതമാനം വർധിച്ചു. പക്ഷേ വ്യവസായ വളർച്ചയും തൊഴിൽ വളർച്ചയും ഒരേ കാര്യമല്ല. യന്ത്രവൽക്കരണം, ഓട്ടോമേഷൻ, ഉയർന്ന ഉൽപ്പാദനക്ഷമത എന്നിവ കൂടുതൽ ഉൽപ്പന്നം കുറച്ച് തൊഴിലാളികളിലൂടെ നിർമ്മിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് കയറ്റുമതി കൂടുമ്പോഴും അതേ അനുപാതത്തിൽ പുതിയ ജോലികൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരുടെ പ്രശ്നം വേറെയാണ്
ചൈനയുടെ പുതിയ തലമുറയിൽ സർവകലാശാലാ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരുടെ എണ്ണം വർധിച്ചു. പക്ഷേ അവരുടെ യോഗ്യതയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ വൈറ്റ് കോളർ ജോലികളുടെ വളർച്ച അതേ വേഗത്തിൽ ഉണ്ടായില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ്, ഇന്റർനെറ്റ്, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെ നിയന്ത്രണങ്ങളും മാന്ദ്യവും യുവ ബിരുദധാരികളുടെ അവസരങ്ങളെ ബാധിച്ചു. അതേസമയം 30 മുതൽ 59 വരെ പ്രായമുള്ളവരുടെ തൊഴിലില്ലായ്മ 2026 ജൂലൈയിൽ 3.9 ശതമാനമായിരുന്നു. അതായത് യുവാക്കളുടെ പ്രതിസന്ധി പൊതുവായ ചൈനീസ് തൊഴിലില്ലായ്മയേക്കാൾ വളരെ കടുത്തതാണ്.
ചൈനയുടെ വളർച്ചാ മാതൃക തന്നെയാണോ പ്രശ്നത്തിന്റെ വേരുകൾ?
ചൈനയുടെ സാമ്പത്തിക മാതൃകയുടെ ശക്തി മൂന്ന് കാര്യങ്ങളിലാണ്: വൻതോതിലുള്ള വ്യാവസായിക ഉൽപ്പാദനം, കയറ്റുമതി, അടിസ്ഥാന സൗകര്യ-റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് നിക്ഷേപം. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഇത് അതിശയകരമായി പ്രവർത്തിച്ചു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ജനസംഖ്യ കുറയുന്നു, വീടുകളുടെ ആവശ്യകത മാറുന്നു, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് കടബാധ്യതയിൽ കുടുങ്ങുന്നു, ആഭ്യന്തര ഉപഭോഗം ആവശ്യമായ വേഗത്തിൽ വളരുന്നില്ല. അതേസമയം സർക്കാർ ഉൽപ്പാദനത്തിലും തന്ത്രപ്രധാന വ്യവസായങ്ങളിലും നിക്ഷേപം തുടരുന്നു.
അതിനാൽ ചൈനയുടെ അടുത്ത സാമ്പത്തിക പരീക്ഷണം “കൂടുതൽ സാധനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാമോ?” എന്നതല്ല.
“ആ സാധനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് കൂടുതൽ വരുമാനവും സുരക്ഷയും ഉപഭോഗശേഷിയും നൽകാൻ കഴിയുമോ?” എന്നതാണ്.
ഇവിടെയാണ് ചൈനയുടെ പഴയ കയറ്റുമതി അധിഷ്ഠിത വളർച്ചാ മാതൃകയും പുതിയ തൊഴിൽ യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം തുടങ്ങുന്നത്.
സ്രോതസുകൾ
National Bureau of Statistics of China – 2025 National Economic and Social Development
National Bureau of Statistics of China – Employment and Wage Statistics
State Council of China – Private Sector Employment and Economic Data
Ministry of Justice of China – Private Sector Promotion Law
State Administration for Market Regulation – Private Sector Statistics
International Monetary Fund – China’s Real Estate Sector
Ministry of Housing and Urban-Rural Development, China – Real Estate Policy and Market Data
