മുംബൈ, 2026 ഓഗസ്റ്റ് 22 –
മുംബൈയിലെ ഓട്ടോയിൽ കയറുന്നു. ലക്ഷ്യം പറയുന്നു. കൂലി ചോദിക്കുന്നു. മീറ്റർ ഓണാക്കാൻ പറയുന്നു. ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ ഇനി ഒരു പരീക്ഷ കൂടി പാസാകണോ? മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ഓട്ടോ, ടാക്സി, ആപ്പ് അധിഷ്ഠിത കാബ് ഡ്രൈവർമാരുടെ മറാത്തി ഭാഷാ പരിജ്ഞാനം പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെയാണ് ഈ ചോദ്യം ഉയർന്നത്.
ഓഗസ്റ്റ് 20ന് തുടങ്ങിയ പരിശോധനയിൽ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ 8,217 ഡ്രൈവർമാരെ പരിശോധിച്ചു. ഇതിൽ 1,268 പേർക്ക് മറാത്തിയിൽ ആവശ്യമായ പ്രവർത്തനപരിചയം ഇല്ലെന്ന് കണ്ടെത്തി നോട്ടീസ് നൽകി. മുംബൈ മേഖലയിൽ മാത്രം 3,995 പേരെ പരിശോധിച്ചതിൽ 604 പേർക്കാണ് നോട്ടീസ് ലഭിച്ചത്. പരാജയപ്പെടുന്നവർക്ക് ഭാഷ പഠിക്കാൻ ഒരു മാസം സമയം നൽകും. തുടർന്നും യോഗ്യത നേടാത്തവർക്ക് ബാഡ്ജ് സസ്പെൻഡ് ചെയ്യുന്നതടക്കമുള്ള നടപടികളാണ് മുന്നിലുള്ളത്.
ഭാഷ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ, ഉപജീവനം പരീക്ഷിക്കുകയാണോ?
സർക്കാരിന്റെ വാദം വ്യക്തമാണ്. യാത്രക്കാരുമായി അടിസ്ഥാന ആശയവിനിമയം നടത്താൻ ഡ്രൈവർമാർക്ക് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷ അറിയണം. “മീറ്റർ തുടങ്ങൂ”, “എത്ര സമയം എടുക്കും?”, “ചില്ലറയുണ്ടോ?” തുടങ്ങിയ ദൈനംദിന സംഭാഷണങ്ങളാണ് പരിശോധനയിൽ പ്രധാനമായും ചോദിക്കുന്നത്.
ഇതിൽ ഒരു ന്യായമുണ്ട്.
പക്ഷേ അടുത്ത ചോദ്യം അതിലും പ്രധാനമാണ്.
ഒരു സേവനം നൽകാൻ ആവശ്യമായ ആശയവിനിമയശേഷി പരിശോധിക്കുന്നത് ഒന്നാണ്. ഒരു പ്രദേശത്ത് ജീവിക്കാനും ജോലി ചെയ്യാനും അവിടുത്തെ ഭാഷ നിർബന്ധമായും അറിയണമെന്ന് പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.
ഈ രണ്ടും കൂട്ടിക്കുഴച്ചാൽ പ്രശ്നം തുടങ്ങും.
മറാത്തി മഹാരാഷ്ട്രയുടേത്, പക്ഷേ ഇന്ത്യ ആരുടേത്?
മഹാരാഷ്ട്രയ്ക്ക് മറാത്തി ഭാഷ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ലെന്ന് ഭരണഘടന പറയുന്നില്ല. മറിച്ച് ഭാഷയും സംസ്കാരവും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടന അംഗീകരിക്കുന്നു.
ഭരണഘടനയുടെ 29-ാം അനുച്ഛേദം വ്യത്യസ്ത ഭാഷയോ ലിപിയോ സംസ്കാരമോ ഉള്ള ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് അത് സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകുന്നു. അതേ അനുച്ഛേദത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ഭാഷയുടെ പേരിൽ മാത്രം ഒരു പൗരനെ സർക്കാർ നടത്തുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിൽ നിന്ന് വിലക്കരുതെന്നും പറയുന്നു.
അർഥം വളരെ ലളിതമാണ്.
പ്രാദേശിക ഭാഷ സംരക്ഷിക്കാം. പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ മറ്റൊരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന പൗരന്റെ അവകാശം ചുരുക്കുന്നത് ഭരണഘടന അത്ര എളുപ്പത്തിൽ അംഗീകരിക്കില്ല.
നാളെ ഓരോ സംസ്ഥാനവും ഇതേ മാതൃക സ്വീകരിച്ചാൽ?
ഇതാണ് ഈ സംഭവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അപകടസൂചന.
- മഹാരാഷ്ട്രയിൽ മറാത്തി.
- തമിഴ്നാട്ടിൽ തമിഴ്.
- കേരളത്തിൽ മലയാളം.
- കർണാടകയിൽ കന്നഡ.
- പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ ബംഗാളി.
- പഞ്ചാബിൽ പഞ്ചാബി.
അങ്ങനെ ഓരോ സംസ്ഥാനവും സ്വന്തം ഭാഷ അറിയാത്തവർക്കായി തൊഴിൽ, സേവനം, സഞ്ചാരം എന്നിവയിൽ പരീക്ഷകൾ നിർബന്ധമാക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ എന്താകും?
ഇന്ത്യൻ പൗരൻ ഒരു സംസ്ഥാന അതിർത്തി കടക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ചോദിക്കേണ്ടത് “നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഭാഷ അറിയാമോ?” എന്നാകുമോ?
അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഒരു രാജ്യത്തിനുള്ളിലെ സഞ്ചാരം ക്രമേണ ഭാഷാ അതിർത്തികളായി മാറും.
ഇത് വെറും ഭാഷയുടെ പ്രശ്നമല്ല. ഇന്ത്യൻ ഐക്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയത്തെയാണ് അത് തൊടുന്നത്.
ഭരണഘടന പറയുന്നത് ഭാഷയുടെ മതിൽ കെട്ടാനല്ല
ഭരണഘടനയുടെ 19-ാം അനുച്ഛേദം പൗരന്മാർക്ക് അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനും ഇന്ത്യയുടെ മുഴുവൻ ഭൂപ്രദേശത്തും സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കാനും താമസിക്കാനും അവകാശം നൽകുന്നു.
ഭാഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വിവേചനം നടത്തുന്നതിനും ഭരണഘടന നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നു. 29-ാം അനുച്ഛേദം വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവേശനത്തിൽ ഭാഷയുടെ പേരിലുള്ള വിവേചനം നേരിട്ട് തടയുന്നുണ്ട്. ഭാഷാ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും നടത്താനും 30-ാം അനുച്ഛേദം അവകാശം നൽകുന്നു.
അതേസമയം, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം ഔദ്യോഗിക ഭാഷ നിശ്ചയിക്കാനുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ അധികാരമുണ്ട്. അതിനാൽ സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലും ഔദ്യോഗിക ഇടപാടുകളിലും പ്രാദേശിക ഭാഷയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നത് സ്വതവേ ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമല്ല.
പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത് ആ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയുടെ പരിധി പൊതുജനങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലേക്കും ഉപജീവനത്തിലേക്കും എത്രത്തോളം നീട്ടുന്നു എന്നിടത്താണ്.
ഇഷ്ടമുള്ള ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടോ?
ഇന്ത്യയിൽ രണ്ട് പൗരന്മാർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കേണ്ട ഭാഷ ഭരണഘടന നിർദേശിക്കുന്നില്ല.
മലയാളിക്ക് തമിഴനോട് തമിഴിൽ സംസാരിക്കാം. ഹിന്ദിക്കാരന് മലയാളിയോട് ഹിന്ദിയിൽ സംസാരിക്കാം. രണ്ടുപേർക്കും മനസ്സിലാകുന്ന മറ്റൊരു ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാം.
ഭരണഘടനയുടെ 350-ാം അനുച്ഛേദം പരാതി പരിഹാരത്തിനായി കേന്ദ്രത്തിലോ സംസ്ഥാനത്തിലോ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷകളിൽ പ്രതിനിധാനം നൽകാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കുന്നു. ഭാഷാ ന്യൂനപക്ഷ കുട്ടികൾക്ക് മാതൃഭാഷയിൽ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസ സൗകര്യം ഒരുക്കാനുള്ള ബാധ്യതയും 350എ അനുച്ഛേദം സംസ്ഥാനങ്ങളോട് പറയുന്നു.
അതായത് ഭരണഘടനയുടെ ഭാഷാ സമീപനം ഒരേയൊരു ഭാഷയെ മറ്റെല്ലാ ഭാഷകൾക്കും മുകളിൽ കയറ്റിവയ്ക്കുക എന്നതല്ല.
ഭാഷകളെ സംരക്ഷിക്കുകയും വിവിധ ഭാഷാ സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.
ഭാഷയെ സ്നേഹിക്കാം, പക്ഷേ അതിനെ അതിർത്തിയാക്കരുത്
മറാത്തി പഠിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്ക് അടിസ്ഥാന മറാത്തി അറിയുന്നത് യാത്രക്കാരുമായുള്ള ആശയവിനിമയത്തിന് സഹായകരവുമാണ്.
പക്ഷേ ഒരു ഭാഷ പഠിക്കാത്തതിനെ പൗരന്റെ സ്വഭാവദോഷമായി കാണുന്നതും, അതിന്റെ പേരിൽ ഉപജീവനാവകാശത്തെ ശിക്ഷിക്കുന്നതും വേറെ കാര്യമാണ്.
പ്രാദേശിക ഭാഷയെ ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം ആളുകളെ ഭാഷയിലേക്ക് ആകർഷിക്കുകയാണ്. ഭയപ്പെടുത്തുകയോ തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭീഷണി ഉയർത്തുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഭാഷയോടുള്ള സ്നേഹം വളർത്തുമോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.
ഇന്ന് മറാത്തി പരീക്ഷയാണ്.
നാളെ മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരു ഭാഷ.
മറ്റന്നാൾ മറ്റൊരു അതിർത്തി.
അങ്ങനെ ഭാഷകൾ ഇന്ത്യയുടെ വൈവിധ്യത്തിന്റെ പാലങ്ങളാകേണ്ടിടത്ത് മതിലുകളായി മാറിയാൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു ഭാഷയല്ല. ഇന്ത്യ എന്ന ആശയമാണ്.
മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ഓട്ടോ, ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരുടെ മറാത്തി പരിജ്ഞാനം പരിശോധിക്കുന്നു.
ആദ്യ ദിവസം 1,268 ഡ്രൈവർമാർക്ക് നോട്ടീസ് നൽകി.
അടിസ്ഥാന യാത്രാ സംഭാഷണങ്ങളാണ് പ്രധാനമായും പരിശോധിക്കുന്നത്.
ഭരണഘടന ഭാഷയും സംസ്കാരവും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കുന്നു.
ഭാഷയുടെ പേരിലുള്ള വിവേചനത്തിന് ഭരണഘടന നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ട്.
പ്രാദേശിക ഭാഷ സംരക്ഷിക്കുമ്പോഴും ദേശീയ ഐക്യവും പൗരാവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്
ഉറവിടങ്ങൾ
ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടന, അനുച്ഛേദങ്ങൾ 19, 29, 30, 350, 350എ: നിയമ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭരണഘടനാ രേഖ
ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനയുടെ ഔദ്യോഗിക പതിപ്പുകൾ: നിയമ മന്ത്രാലയം, ഭരണഘടനാ രേഖകൾ
