ന്യൂഡൽഹി, 2026 ഓഗസ്റ്റ് 22 –

ഒരു മൊബൈൽ ആപ്പ്. കോടിക്കണക്കിന് ഉപയോക്താക്കൾ. കുട്ടികളടക്കം ശേഖരിച്ച സ്വകാര്യ വിവരങ്ങൾ. മാതാപിതാക്കൾ വിവരങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും അത് എല്ലായ്പ്പോഴും നടപ്പാക്കിയില്ലെന്ന ആരോപണം. ഇതിനുമുമ്പ് തന്നെ കോടതിയുടെ ഉത്തരവ് ലഭിച്ചിട്ടും അതേ നിയമലംഘനങ്ങൾ വീണ്ടും സംഭവിച്ചുവെന്ന അമേരിക്കൻ സർക്കാരിന്റെ ആരോപണം.

ഒടുവിൽ വില: 400 മില്യൺ ഡോളർ.

ടിക്‌ടോക്കും മാതൃകമ്പനിയായ ബൈറ്റ്ഡാൻസും അമേരിക്കൻ നീതിന്യായ വകുപ്പുമായി ഉണ്ടാക്കിയ പുതിയ ഒത്തുതീർപ്പ് ഒരു പിഴയുടെ വാർത്തയായി മാത്രം വായിച്ചാൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗൗരവം നഷ്ടപ്പെടും.

കാരണം ചോദ്യം ഇതാണ്:

ഒരു സാമൂഹികമാധ്യമ കമ്പനി കുട്ടികളുടെ വിവരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ട നിയമം ലംഘിച്ചാൽ, അത് ഒരു സാങ്കേതിക പിഴവാണോ, അതോ ലാഭത്തിനായി അവഗണിച്ച നിയമബാധ്യതയാണോ?

അമേരിക്കൻ കേസിന്റെ രേഖകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ചിത്രം രണ്ടാമത്തേതിനോട് കൂടുതൽ അടുത്തതാണ്.

കുട്ടികൾക്ക് വാതിൽ അടച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു, പക്ഷേ പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നുകിടന്നു

അമേരിക്കയിൽ 13 വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മാതാപിതാക്കളുടെ അറിയിപ്പും സ്ഥിരീകരിച്ച സമ്മതവും വേണമെന്നാണ് കുട്ടികളുടെ ഓൺലൈൻ സ്വകാര്യത സംരക്ഷണ നിയമം പറയുന്നത്.

ടിക്‌ടോക്കിന്റെ പ്രശ്നം ഇവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്.

ഉപയോക്താവിന്റെ പ്രായം ചോദിക്കുന്ന സംവിധാനം പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അമേരിക്കൻ സർക്കാരിന്റെ 2024ലെ കേസിൽ പറയുന്നത്, കുട്ടികൾക്ക് ആ പ്രായപരിശോധന മറികടക്കാൻ കഴിയുന്ന വഴികൾ വർഷങ്ങളോളം നിലനിന്നിരുന്നു എന്നാണ്.

ഒരു കുട്ടി 13 വയസ്സിന് താഴെയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും വീണ്ടും ശ്രമിച്ച് പ്രായം മാറ്റി സാധാരണ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യം 2020ന്റെ അവസാനംവരെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പരാതിയിൽ പറയുന്നു.

മാത്രമല്ല, മറ്റുചില സേവനങ്ങളിലെ പ്രവേശന വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചും പ്രായപരിശോധന ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യം 2022 വരെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും സർക്കാർ ആരോപിച്ചു.

അപ്പോൾ ചോദ്യം സ്വാഭാവികമാണ്.

ഇത് അറിയാതെ സംഭവിച്ച ഒരു സാങ്കേതിക പിഴവായിരുന്നോ?

അമേരിക്കൻ പരാതിയിലെ ഭാഷ അതിനെ അങ്ങനെ കാണുന്നില്ല.

“അറിയില്ലായിരുന്നു” എന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം

ടിക്‌ടോക്കിന്റെ മുൻഗാമിയായ മ്യൂസിക്കലി കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യതാ നിയമം ലംഘിച്ചതായി അമേരിക്കൻ ഫെഡറൽ വ്യാപാര കമ്മീഷൻ നേരത്തെ തന്നെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. 2019ൽ കമ്പനി കോടതിയുടെ സ്ഥിരം ഉത്തരവിനും വിധേയമായി.

അതിനുശേഷവും കുട്ടികളുടെ അക്കൗണ്ടുകളും വിവരങ്ങളും സംബന്ധിച്ച് സമാനമായ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടരുകയായിരുന്നുവെന്നാണ് 2024ലെ അമേരിക്കൻ സർക്കാരിന്റെ കേസ് ആരോപിച്ചത്.

അതിനാൽ ഈ കേസിലെ ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ഭാഗം “നിയമം അറിയില്ലായിരുന്നു” എന്നതല്ല.

നിയമം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും മതിയായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ നടപ്പാക്കിയില്ലെന്നാണ് ആരോപണം.

അമേരിക്കൻ നീതിന്യായ വകുപ്പിന്റെ 2024ലെ പരാതിയിൽ ടിക്‌ടോക്ക് കുട്ടികളുടെ പ്രായപരിശോധന സംവിധാനത്തിലെ പോരായ്മകളെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, എന്നിട്ടും കുട്ടികളുടെ അക്കൗണ്ടുകൾ കണ്ടെത്തുകയും നീക്കം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ ഫലപ്രദമായ നടപടികൾ ഉണ്ടായില്ലെന്നും പറയുന്നു.

“കിഡ്സ് മോഡ്” ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിലും പ്രശ്നമുണ്ടായി

ടിക്‌ടോക്ക് കുട്ടികൾക്കായി പ്രത്യേകമായി “കിഡ്സ് മോഡ്” ഒരുക്കിയിരുന്നു.

കുട്ടികൾക്ക് വീഡിയോകൾ കാണാം. എന്നാൽ സാധാരണ അക്കൗണ്ടിലുള്ളതുപോലെ വീഡിയോകൾ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാനും പൊതുവായി വിവരങ്ങൾ പങ്കിടാനും മറ്റുള്ളവരുമായി സന്ദേശമയയ്ക്കാനും നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

കേൾക്കുമ്പോൾ സുരക്ഷിതമെന്ന് തോന്നും.

പക്ഷേ അമേരിക്കൻ സർക്കാർ പറയുന്നത്, ഈ പ്രത്യേക സംവിധാനത്തിനുള്ളിലും ആവശ്യത്തിലധികം വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചുവെന്നാണ്.

ഉപകരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തിരിച്ചറിയൽ വിവരങ്ങൾ, പ്രവർത്തന വിവരങ്ങൾ, മൊബൈൽ സേവനദാതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ശേഖരിക്കുകയും അവ ചേർത്ത് കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രൊഫൈലുകൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തതായി പരാതിയിൽ ആരോപിക്കുന്നു.

ഇവിടെ നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം വളരെ ലളിതമാണ്.

കുട്ടിയുടെ വിവരം ശേഖരിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് അത് ശേഖരിക്കാനുള്ള അവകാശം കമ്പനിക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല.

ആവശ്യമായതിലധികം വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാതിരിക്കുക, എന്തിനാണ് വിവരം ശേഖരിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാക്കുക, ആവശ്യമായ കാലയളവിന് ശേഷം അത് നീക്കം ചെയ്യുക, മാതാപിതാക്കളുടെ അവകാശം മാനിക്കുക. ഇതൊക്കെയാണ് കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യതാ നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ചിന്ത.

300,000 പരാതികൾ. അതിനുള്ളിലും ഒരു കഥയുണ്ട്

കുട്ടികൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേക സംവിധാനത്തിലെ “പ്രശ്നം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുക” എന്ന സൗകര്യം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ കുട്ടിയുടെ ഇമെയിൽ വിലാസം നൽകേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

2019 മുതൽ 2022 വരെ ഇത്തരത്തിലുള്ള മൂന്ന് ലക്ഷത്തിലധികം പരാതികളിൽ കുട്ടികളുടെ ഇമെയിൽ വിലാസങ്ങൾ ശേഖരിച്ചതായി അമേരിക്കൻ പരാതിയിൽ പറയുന്നു.

അത് ശേഖരിച്ച കാര്യം മാത്രമല്ല പ്രശ്നം.

പരാതി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ആവശ്യമായ സമയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ കാലം ചില വിവരങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചതായും സർക്കാർ ആരോപിച്ചു.

ഇതാണ് ഡിജിറ്റൽ കാലത്തിന്റെ വലിയ ധാർമിക ചോദ്യം:

ഒരു വിവരം ശേഖരിക്കാനാകുന്നു എന്നതും അത് സൂക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

മാതാപിതാവ് “മായ്ച്ചുകളയൂ” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ?

ഇതാണ് കേസിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഭാഗം.

കുട്ടിയുടെ അക്കൗണ്ടും അതിലെ വിവരങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യണമെന്ന് മാതാപിതാക്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ അഭ്യർഥനകൾ പലപ്പോഴും ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കിയില്ലെന്നാണ് അമേരിക്കൻ സർക്കാർ ആരോപിച്ചത്.

ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള അഭ്യർഥന നൽകാനുള്ള വഴി തന്നെ സങ്കീർണമാക്കിയിരുന്നുവെന്നും പരാതിയിൽ പറയുന്നു.

അക്കൗണ്ട് ഇല്ലാതാക്കണമെങ്കിൽ എവിടെ പോകണം, എന്ത് ചെയ്യണം എന്നത് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള രീതിയിലായിരുന്നു സംവിധാനമെന്നും സർക്കാർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

ഇവിടെ വീണ്ടും ചോദ്യം:

ഒരു കുട്ടിയുടെ മാതാപിതാവിന് സ്വന്തം കുട്ടിയുടെ സ്വകാര്യ വിവരം നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെങ്കിൽ, ആ അവകാശം ഉപയോഗിക്കാൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ട്?

സ്വകാര്യതാ നിയമത്തിന്റെ ആത്മാവ് അതിലാണ്.

നിയമം മാത്രമല്ല, വിശ്വാസവും തകർന്നോ?

ഒരു സാമൂഹികമാധ്യമ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ഉപയോക്താവിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നത് പുതിയ കാര്യമല്ല.

പക്ഷേ കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമാണ്.

കുട്ടിക്ക് ഒരു കമ്പനിയുടെ സ്വകാര്യതാ നയം വായിച്ച് അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല. ഡാറ്റ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്ന് വിലയിരുത്താനാവില്ല. എന്താണ് സ്ഥിരമായി സൂക്ഷിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാനുമാവില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് നിയമം മാതാപിതാവിന്റെ സമ്മതത്തെ കേന്ദ്രത്തിലാക്കുന്നത്.

അതിനൊപ്പം ഒരു ധാർമിക ബാധ്യതയും വരുന്നു:

കുട്ടിയുടെ ദൗർബല്യത്തെ ബിസിനസ് അവസരമായി കാണരുത്.

ഇതാണ് ഈ കേസിന്റെ നിയമപരിധിക്ക് പുറത്തേക്കുള്ള വലിയ പാഠം.

അമേരിക്കയിൽ ഏത് നിയമമാണ് ലംഘിച്ചതായി ആരോപിച്ചത്?

പ്രധാനമായും കുട്ടികളുടെ ഓൺലൈൻ സ്വകാര്യത സംരക്ഷണ നിയമമാണ് ഇവിടെ കേന്ദ്രത്തിൽ.

അമേരിക്കൻ സർക്കാരിന്റെ 2024ലെ കേസിൽ ടിക്‌ടോക്കിനും ബൈറ്റ്ഡാൻസിനുമെതിരെ കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യതാ നിയമവും അതിന്റെ ചട്ടങ്ങളും ലംഘിച്ചതായി ആരോപിച്ചു. കൂടാതെ 2019ൽ ലഭിച്ച കോടതി ഉത്തരവിലെ ബാധ്യതകൾ പാലിക്കുന്നതിലും വീഴ്ച വരുത്തിയതായി സർക്കാർ ആരോപിച്ചു.

അമേരിക്കൻ ഫെഡറൽ വ്യാപാര കമ്മീഷൻ ഈ വിഷയത്തിൽ 2024ൽ കേസ് നീതിന്യായ വകുപ്പിലേക്ക് കൈമാറിയിരുന്നു. നിയമലംഘനങ്ങൾക്ക് സിവിൽ പിഴയും ഭാവിയിലെ ലംഘനങ്ങൾ തടയാനുള്ള കോടതി ഉത്തരവും ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.

അതായത് ഇത് ഒരു സാധാരണ ഉപഭോക്തൃപരാതിയായി അവസാനിച്ചില്ല.

ഫെഡറൽ നിയമം, കോടതി ഉത്തരവ്, കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യത, കമ്പനിയുടെ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരേ കേസിൽ എത്തി.

400 മില്യൺ ഡോളർ എന്നാൽ കോടതി ടിക്‌ടോക്കിനെ കുറ്റക്കാരനാക്കി എന്നാണോ?

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന നിയമപരമായ സൂക്ഷ്മതയുണ്ട്.

ഇപ്പോഴത്തെ 400 മില്യൺ ഡോളർ ഒത്തുതീർപ്പ് എന്നത് കേസിൽ കുറ്റം തെളിയിച്ച് കോടതി വിധിച്ച ശിക്ഷയല്ല.

അമേരിക്കൻ നീതിന്യായ വകുപ്പും ടിക്‌ടോക്കും തമ്മിലുള്ള ഒത്തുതീർപ്പിലൂടെയാണ് കേസ് അവസാനിക്കുന്നത്. അതിനാൽ “കോടതി ടിക്‌ടോക്ക് കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് വിധിച്ചു” എന്ന് പറയുന്നത് കൃത്യമല്ല.

പകരം പറയേണ്ടത്:

അമേരിക്കൻ സർക്കാർ ഉന്നയിച്ച ഗുരുതര നിയമലംഘന ആരോപണങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനായി ടിക്‌ടോക്കും ബൈറ്റ്ഡാൻസും 400 മില്യൺ ഡോളറിന്റെ ഒത്തുതീർപ്പിന് സമ്മതിച്ചു.

ഇതിൽ 300 മില്യൺ ഡോളർ ഉടൻ നൽകും. മുൻഗാമിയായ മ്യൂസിക്കലിക്കെതിരായ പഴയ കോടതി ഉത്തരവ് ഒഴിവാക്കുന്ന നടപടി പൂർത്തിയായാൽ ബാക്കി 100 മില്യൺ ഡോളറും നൽകും.

അപ്പോൾ മനപ്പൂർവ്വമായിരുന്നോ?

ഇതാണ് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായി പറയേണ്ട ഭാഗം.

അമേരിക്കൻ സർക്കാരിന്റെ പരാതിയിൽ “അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്” കുട്ടികളെ സാധാരണ അക്കൗണ്ടുകളിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിച്ചതും അവരുടെ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചതും, പ്രായപരിശോധനയിലെ പോരായ്മകൾ തുടരാൻ അനുവദിച്ചതും, മാതാപിതാക്കളുടെ വിവരനീക്കം ആവശ്യങ്ങൾ ഫലപ്രദമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാതിരുന്നതുമൊക്കെ ആരോപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഇപ്പോഴത്തെ 400 മില്യൺ ഡോളർ ഒത്തുതീർപ്പിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി “കോടതി മനപ്പൂർവ്വമുള്ള കുറ്റം തെളിയിച്ചു” എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല.

നിയമപരമായി ശരിയായ വാചകം ഇതാണ്:

കമ്പനിക്ക് നിയമബാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, കുട്ടികളുടെ വിവരസംരക്ഷണത്തിൽ ആവശ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ നടപ്പാക്കിയില്ലെന്നാണ് അമേരിക്കൻ സർക്കാർ ആരോപിച്ചത്.

അതാണ് രേഖകളിൽ നിന്ന് ഉറപ്പായി പറയാൻ കഴിയുന്ന പരിധി.

ഇന്ത്യ ടിക്‌ടോക്കിനെ എന്തിനാണ് നിരോധിച്ചത്?

ഇവിടെയാണ് അമേരിക്കൻ കേസും ഇന്ത്യയുടെ തീരുമാനവും തമ്മിലുള്ള വലിയ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

ഇന്ത്യ 2020 ജൂൺ 29ന് ടിക്‌ടോക്ക് ഉൾപ്പെടെ 59 മൊബൈൽ ആപ്പുകൾ നിരോധിച്ചത് കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യതാ നിയമലംഘനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയല്ല.

അന്നത്തെ കേന്ദ്രസർക്കാർ വിവരസാങ്കേതിക നിയമത്തിലെ 69എ വകുപ്പ് ഉപയോഗിച്ചാണ് നടപടി സ്വീകരിച്ചത്.

സർക്കാരിന്റെ ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണം: ഈ ആപ്പുകളുടെ പ്രവർത്തനം ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരത്തിനും അഖണ്ഡതയ്ക്കും, പ്രതിരോധത്തിനും, സംസ്ഥാനസുരക്ഷയ്ക്കും, പൊതുക്രമത്തിനും ഹാനികരമാണെന്ന വിശ്വസനീയമായ വിവരങ്ങൾ ലഭിച്ചിരുന്നു.

ഉപയോക്താക്കളുടെ വിവരങ്ങൾ അനധികൃതമായി ശേഖരിക്കുകയും രാജ്യത്തിന് പുറത്തുള്ള സെർവറുകളിലേക്ക് രഹസ്യമായി കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരാതികളും റിപ്പോർട്ടുകളും ലഭിച്ചതായി സർക്കാർ അന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ സൈബർ ക്രൈം കോർഡിനേഷൻ സെന്റർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സംവിധാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുപാർശകൾ ലഭിച്ചതായും സർക്കാർ പറഞ്ഞു.

അതിനാൽ ഇന്ത്യയിലെ നിരോധനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു:

ദേശീയ സുരക്ഷ, ഡാറ്റാ സുരക്ഷ, സ്വകാര്യത, ഡിജിറ്റൽ പരമാധികാരം.

അമേരിക്കയിലെ പുതിയ കേസിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു:

കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യതയും നിയമപരമായ മാതാപിതൃ നിയന്ത്രണവും.

രണ്ടിടത്തും പ്രശ്നം “ഡാറ്റ” തന്നെയാണ്.

പക്ഷേ നിയമത്തിന്റെ കണ്ണ് നോക്കുന്ന ദിശ വ്യത്യസ്തമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ നിരോധനവും അമേരിക്കയുടെ 400 മില്യൺ ഡോളറും: രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ, രണ്ട് സമീപനങ്ങൾ

ഇന്ത്യ ചെയ്തത് എന്താണ്?

ആപ്പിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം തന്നെ തടഞ്ഞു.

അമേരിക്ക ചെയ്തത് എന്താണ്?

കമ്പനിക്കെതിരെ നിയമനടപടി സ്വീകരിച്ചു, പിഴയും നിയന്ത്രണപരമായ മാറ്റങ്ങളും ലക്ഷ്യമിട്ടു.

ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു വലിയ നയചോദ്യം ഉയരുന്നു.

ഒരു കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനം ദേശീയസുരക്ഷയ്ക്ക് ഭീഷണിയാണെന്ന് സംസ്ഥാനം വിലയിരുത്തുമ്പോൾ നിരോധനം ശക്തമായ ഉപാധിയാണ്.

പക്ഷേ സ്വകാര്യതാ നിയമലംഘനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ കമ്പനിയെ നിയമത്തിന്റെ പരിധിയിൽ നിർത്തി, പിഴ ചുമത്തി, സംവിധാനങ്ങൾ തിരുത്തിപ്പിച്ച്, തുടർന്നും പ്രവർത്തിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന മാതൃകയും സാധ്യമാണ്.

അമേരിക്ക ഇപ്പോൾ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന സമീപനം അതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.

ടിക്‌ടോക്കിന് കിട്ടിയ യഥാർത്ഥ പിഴ 400 മില്യൺ ഡോളറാണോ?

പണം വലിയതാണ്.

പക്ഷേ കമ്പനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പാഠം അതിലും വലുതാണ്.

അമേരിക്കൻ നീതിന്യായ വകുപ്പ് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത്, കേസിനുശേഷം ടിക്‌ടോക്കിന്റെ ഉടമസ്ഥത, മാനേജ്മെന്റ്, നിയമാനുസരണ സംവിധാനങ്ങൾ, സ്വകാര്യതാ രീതികൾ എന്നിവയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നാണ്. കുട്ടികളുടെ പ്രായപരിശോധനയും മാതാപിതാക്കളുടെ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളും ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള നടപടികളും സ്വീകരിച്ചതായി സർക്കാർ പറയുന്നു.

അതിനാൽ സന്ദേശം വെറും:

“നിയമം ലംഘിച്ചാൽ പണം അടയ്ക്കണം”

എന്നതല്ല.

മറിച്ച്:

“ഡാറ്റയെ ബിസിനസ് ആസ്തിയായി കാണുന്ന കമ്പനി, അതിനൊപ്പം വരുന്ന നിയമബാധ്യതയും ഏറ്റെടുക്കണം.”