റഷ്യ, 2026 നവംബർ 14 –

കൊന്നൊടുക്കാനുള്ള പരിധി ഉയർത്തി; രാജ്യവ്യാപക നിർദേശമല്ല

റഷ്യയിൽ ഈ വർഷം കരടിയാക്രമണങ്ങളിൽ 36 പേർ മരിച്ചതിനുപിന്നാലെ, ഓരോ മേഖലയിലുമുള്ള തവിട്ടുകരടികളുടെ കണക്കാക്കിയ എണ്ണത്തിന്റെ 30 ശതമാനം വരെ കൊന്നൊടുക്കാൻ പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് അനുമതി. കരടികൾ മനുഷ്യരെ സമീപിച്ചതായി പന്ത്രണ്ടായിരത്തിലേറെ റിപ്പോർട്ടുകളും 87 ആക്രമണങ്ങളുമാണ് 2026ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയത്. കാംചത്ക ഉപദ്വീപിലെ വിനോദസഞ്ചാര ക്യാമ്പിൽ സുരക്ഷാ ജീവനക്കാരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് സമീപകാല സംഭവങ്ങളിലൊന്നാണ്. രാജ്യത്ത് ഏകദേശം 3.08 ലക്ഷം തവിട്ടുകരടികളുണ്ടെന്നാണ് ഔദ്യോഗിക കണക്ക്. ഇതിന്റെ 30 ശതമാനമായ 92,400 കരടികളെ രാജ്യവ്യാപകമായി കൊല്ലാൻ ഉത്തരവിട്ടുവെന്ന് കരുതുന്നത് തെറ്റായിരിക്കും. പുതിയ തീരുമാനം നിയമപരമായ പരമാവധി പരിധിയാണ്. നിലവിലെ പ്രാദേശിക പരിധികൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. കാംചത്കയിൽ 14 ശതമാനവും പടിഞ്ഞാറൻ സൈബീരിയയിലെ ക്രാസ്നയാർസ്കിൽ 19 ശതമാനവുമാണ് അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുതിയ സംവിധാനം എപ്പോൾ തുടങ്ങുമെന്നോ എത്രകാലം തുടരുമെന്നോ എത്ര കരടികളെ കൊല്ലാനാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതെന്നോ സർക്കാർ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല.

റഷ്യയുടെ പ്രകൃതിവിഭവ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച്, 1990ൽ ഏകദേശം 1.3 ലക്ഷമായിരുന്ന തവിട്ടുകരടികളുടെ എണ്ണം 2026ൽ 3,07,900 ആയി. ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ തവിട്ടുകരടികളുള്ള രാജ്യമായ റഷ്യയിൽ ഇവ പ്രധാനമായും സൈബീരിയയിലും വിദൂര കിഴക്കൻ മേഖലയിലുമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. എണ്ണം കൂടുന്നത് മനുഷ്യരുമായുള്ള സമ്പർക്കസാധ്യത വർധിപ്പിക്കും. പ്രായം കുറഞ്ഞവയും മറ്റു കരടികളുടെ ആധിപത്യത്തിൽ കഴിയുന്നവയും മികച്ച ആവാസമേഖലകൾക്കപ്പുറം ഭക്ഷണം തേടേണ്ടിവരാം. എന്നാൽ, വിശാലമായ കാടുകളിലും മലകളിലും തുന്ദ്രയിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന കരടികളുടെ കൃത്യമായ എണ്ണമെടുക്കുക ദുഷ്കരമാണ്. കാൽപ്പാടുകൾ, വ്യോമനിരീക്ഷണം, തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രദേശങ്ങളിലെ പരിശോധന, ഓട്സ് കൃഷിയിടങ്ങളിലെ നിരീക്ഷണം, വേട്ടക്കാരുടെ വിവരങ്ങൾ എന്നിവയാണ് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്. കാലത്തിനും പ്രദേശത്തിനുമനുസരിച്ച് രീതികൾ മാറിയിട്ടുണ്ട്. നിരീക്ഷണത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും എണ്ണവർധനയിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരിക്കാമെന്ന് ശാസ്ത്രീയ അവലോകനം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. പഴയ ചില അന്താരാഷ്ട്ര കണക്കുകൾ ഔദ്യോഗിക കണക്കുകളെക്കാൾ കുറവായിരുന്നു. ഏഷ്യയിലെ കരടിനിരീക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു അവലോകനവും വിദഗ്ധാഭിപ്രായങ്ങൾക്കും അഭിമുഖങ്ങൾക്കും മൃഗങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യസൂചനകൾക്കും വലിയ ആശ്രയമുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. ജനിതക പരിശോധനയിലൂടെയോ തിരിച്ചറിയൽ അടയാളങ്ങളിലൂടെയോ വ്യക്തിഗത കരടികളെ കണ്ടെത്തുന്ന കൃത്യമായ രീതികൾ കുറവാണ്. കരടികൾ വർധിച്ചിട്ടില്ലെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർഥം; പഴയതും പുതിയതുമായ കണക്കുകൾ പൂർണമായി താരതമ്യം ചെയ്യാനാകണമെന്നില്ല. അനിശ്ചിതമായ കണക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വേട്ടപരിധിയിലും ആ അനിശ്ചിതത്വം തുടരും.

കാട്ടിലെ ഭക്ഷണക്കുറവും തുറന്ന മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങളും

കരടികളുടെ എണ്ണം കൂടിയത് മാത്രമല്ല ഈ വർഷത്തെ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണം. സൈബീരിയയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ നേരത്തേയെത്തിയ വരണ്ട വസന്തകാലം കാട്ടുപഴങ്ങൾ വേഗം പഴുത്തുവീഴാൻ കാരണമായെന്നാണ് റിപ്പോർട്ട്. ശീതനിദ്രയ്ക്കുമുമ്പ് കൊഴുപ്പ് സംഭരിക്കേണ്ട സമയത്ത് ഭക്ഷണം കുറഞ്ഞു. പഴങ്ങൾ, കായ്കൾ, സാൽമൺ മത്സ്യം എന്നിവയുടെ ലഭ്യത കുറയുമ്പോൾ കരടികൾ കൂടുതൽ ദൂരം സഞ്ചരിക്കും. കാട്ടുപഴങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നവർ, ക്യാമ്പുകളിൽ താമസിക്കുന്നവർ, കന്നുകാലികളെ മേയ്ക്കുന്നവർ, പ്രദേശവാസികൾ എന്നിവരുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളുടെ സമയവും സ്ഥലവും മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യരെ ഒഴിവാക്കുന്ന കരടികൾ റോഡിലേക്കോ തോട്ടത്തിലേക്കോ ക്യാമ്പിലേക്കോ എത്തുന്നതിനും ഇതൊരു കാരണമാകാം. ബൈക്കൽ തടാക ദേശീയോദ്യാനത്തിൽ ഭക്ഷണക്കുറവും ആവർത്തിച്ചുള്ള കടന്നുകയറ്റവും കാരണം നടപ്പാതകൾ അടയ്ക്കുകയും സഞ്ചാരനിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തുകയും വേട്ടക്കാരെ വിന്യസിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കാലാവസ്ഥയും ഭക്ഷണലഭ്യതയും ശീതനിദ്രയുടെ സമയത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നതായി പഠനങ്ങളുണ്ട്. ചൂട് കൂടുമ്പോൾ ശീതനിദ്ര വൈകുകയോ ദൈർഘ്യം കുറയുകയോ ചെയ്യാം. എന്നാൽ, പ്രദേശം, ഭക്ഷണം, ആൺ–പെൺ വ്യത്യാസം, പ്രജനനാവസ്ഥ എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ച് ഫലം മാറും. ഹ്രസ്വവും തീവ്രത കുറഞ്ഞതുമായ ശൈത്യകാലം ദീർഘകാല എണ്ണവർധനയ്ക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ടെന്നാണ് മന്ത്രാലയത്തിന്റെ വിലയിരുത്തൽ.

മനുഷ്യർ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഭക്ഷണം പ്രശ്നം കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കുന്നു. മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങളിലും റോഡരികിലും ഭക്ഷണം തേടുന്ന സംഘർഷകാരികളായ കരടികളെ നീക്കാൻ 13 മേഖലകൾക്ക് എട്ടുകോടിയിലേറെ റൂബിൾ സർക്കാർ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്. മീൻ അവശിഷ്ടങ്ങൾ, മൃഗശരീരങ്ങൾ, വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ തീറ്റ, ഉപേക്ഷിച്ച ഭക്ഷണം, തുറന്ന മാലിന്യത്തൊട്ടികൾ എന്നിവ കരടികൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കൂടുതൽ ഊർജം നൽകുന്നു. ശക്തമായ ഘ്രാണശേഷിയും ഭക്ഷണസ്ഥലം ഓർത്തുവെക്കാനുള്ള കഴിവും കാരണം ഇവ വീണ്ടും എത്തും. ആവർത്തിച്ച് ഭക്ഷണം ലഭിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യരോടുള്ള ഭയം കുറയുകയും വീടുകളെയും വാഹനങ്ങളെയും ക്യാമ്പുകളെയും ഭക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. പിന്നീട് ഭയപ്പെടുത്തി ഓടിക്കൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. മറ്റിടത്തേക്ക് മാറ്റിയാലും പ്രശ്നം അവിടേക്കു മാറുകയോ കരടി തിരിച്ചെത്തുകയോ ചെയ്യാം. മനുഷ്യജീവന് അടിയന്തര ഭീഷണിയാകുന്ന കരടിയെ കൊല്ലേണ്ടിവരാം. എന്നാൽ, അപകടകാരിയായ ഒരു കരടിയെ നീക്കുന്നതും പൊതുവായി എണ്ണം കുറയ്ക്കുന്നതും ഒരേ നടപടിയല്ല. വിവിധ പഠനങ്ങളുടെ സംയുക്ത വിശകലനത്തിൽ വെടിവെച്ചുകൊല്ലുന്നത് ഹ്രസ്വകാല ഗുണം നൽകിയെങ്കിലും ഫലപ്രാപ്തി കാലക്രമേണ കുറഞ്ഞു. മാലിന്യം സുരക്ഷിതമാക്കുകയോ നീക്കുകയോ ചെയ്തപ്പോൾ നാശനഷ്ടം 50 മുതൽ 90 ശതമാനം വരെ കുറഞ്ഞു. ജനങ്ങൾ സ്ഥിരമായി സഹകരിച്ചാൽ മാത്രമേ ഇത് വിജയിക്കൂ. വേട്ടക്കാലം നീട്ടിയ മറ്റൊരു നിയന്ത്രിത പഠനത്തിൽ കൂടുതൽ കരടികൾ കൊല്ലപ്പെട്ടെങ്കിലും ഉടൻ സമ്പർക്കമോ സംഘർഷമോ കുറഞ്ഞില്ല. സ്വാഭാവിക ഭക്ഷണലഭ്യതയാണ് കൂടുതൽ നിർണായകമായിരുന്നത്.

റോഡുകൾ കാടിനകത്തേക്കെത്തി; വേട്ടയാടുന്നത് ഏത് കരടിയെയെന്നതും നിർണായകം

1932 മുതൽ 2017 വരെയുള്ള, മരണത്തിനും പരിക്കിനും കാരണമായ 338 ആക്രമണങ്ങൾ പരിശോധിച്ച പഠനം മനുഷ്യരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലെ മാറ്റവും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സോവിയറ്റ് കാലത്ത് വേട്ടക്കാരും പുറംജോലിക്കാരുമായിരുന്നു കൂടുതലായി ആക്രമിക്കപ്പെട്ടത്. 1991നുശേഷം വനവിഭവങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നവരുടെയും കാൽനട സഞ്ചാരികളുടെയും ജനവാസകേന്ദ്രങ്ങളിലുള്ളവരുടെയും പങ്ക് വർധിച്ചു. റോഡുകൾ വ്യാപിച്ചതോടെ ജോലി, വിനോദം, കാട്ടുപഴങ്ങൾ, കൂൺ, പൈൻ കായ്കൾ എന്നിവയുടെ വാണിജ്യശേഖരണം എന്നിവയ്ക്കായി കൂടുതൽ പേർ വിദൂര വനങ്ങളിലെത്തി. സൈബീരിയയിൽ റോഡുകളുടെ സാന്ദ്രതയും സൈബീരിയൻ പൈൻ മരങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും സംഘർഷസാധ്യത കൂട്ടുന്നതായി മറ്റൊരു വിശകലനം കണ്ടെത്തി. മനുഷ്യരും കരടികളും ഒരേ ഭക്ഷണവിഭവത്തിനു ചുറ്റും എത്തുന്നതാണ് കാരണം. യൂറോപ്യൻ റഷ്യയിൽ കരടികളുടെ എണ്ണവും മനുഷ്യരുടെ മരണ–പരിക്ക് സംഭവങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. അതിനാൽ, ചിലിടങ്ങളിൽ ജനസാന്ദ്രതയും മറ്റിടങ്ങളിൽ റോഡുകൾ, മരംമുറി, വനനാശം, കാലാനുസൃത ഭക്ഷണലഭ്യത എന്നിവയും പ്രധാനമാകാം. മനുഷ്യസമ്പർക്കം കുറഞ്ഞ വിദൂര വനത്തിലെ കരടികളെയും ദിവസവും പട്ടണത്തിലെത്തുന്ന കരടികളെയും ഒരേ ശതമാനക്കണക്കിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് പ്രാദേശിക അപകടസാധ്യത വ്യക്തമാക്കില്ല.

കാർപാത്തിയൻ മേഖലയിലെ പഠനത്തിൽ കുറച്ച് കരടികൾ ആവർത്തിച്ച് നാശമുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ പലതും അത്തരം സ്വഭാവം കാണിച്ചില്ല. പൊതുവായ വേട്ടയിൽ മനുഷ്യരെ ഒഴിവാക്കുന്നവ കൊല്ലപ്പെടുകയും മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങളിലോ മീൻസംസ്കരണ കേന്ദ്രങ്ങളിലോ വിനോദസഞ്ചാര ക്യാമ്പുകളിലോ പതിവായി എത്തുന്ന കരടി രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. ഏത് പ്രായത്തിലെയും ലിംഗത്തിലെയും കരടികളെ കൊല്ലുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്. പ്രായപൂർത്തിയായ പെൺകരടികളെ കൊല്ലുന്നത് ആൺകരടികളെ കൊല്ലുന്നതിനെക്കാൾ ജനസംഖ്യാവളർച്ചയെ ബാധിക്കാം. ആധിപത്യമുള്ള കരടികളെ നീക്കുന്നത് സാമൂഹികഘടന മാറ്റുകയോ ചെറുപ്പക്കാരായ കരടികൾക്ക് പ്രദേശം തുറന്നുകൊടുക്കുകയോ ചെയ്യാം. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ വേട്ട മനുഷ്യരോടുള്ള ജാഗ്രത വർധിപ്പിക്കാമെങ്കിലും എല്ലായിടത്തും ഒരേ ഫലം ലഭിക്കില്ല. റഷ്യയിൽ 2004 മുതൽ ദേശീയ തവിട്ടുകരടി വേട്ടവിഹിതത്തിന്റെ ഏകദേശം മൂന്നിലൊന്ന് മാത്രമാണ് പ്രതിവർഷം ഉപയോഗിച്ചതെന്ന് പഠനം പറയുന്നു. പരിധി ഉയർത്തുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം പരിശീലനം നേടിയ വേട്ടക്കാരോ സുരക്ഷിത പ്രതികരണസംഘങ്ങളോ വിദൂരമേഖലകളിൽ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക പ്രേരണയോ ഉണ്ടാകില്ല. ചെലവ് വഹിക്കുന്നവർ ആര്, ഏത് കരടികളെ നീക്കണം, നടപടി എങ്ങനെ സ്ഥിരീകരിക്കണം, സംഘർഷമേഖലകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുമോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളും തീരുമാനിക്കണം.

ജപ്പാനും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും നേരിടുന്ന സമാന പ്രതിസന്ധി

കരടികളുടെ ആക്രമണം വർധിച്ചതോടെ ജപ്പാനും അടിയന്തര വെടിവെപ്പ് നിയമങ്ങൾ ശക്തമാക്കി. എണ്ണം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനൊപ്പം കായ്ഫലം കുറഞ്ഞത്, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഫലവൃക്ഷങ്ങൾ, വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ തീറ്റ, കമ്പോസ്റ്റ്, മാലിന്യം എന്നിവ കരടികളെ ആകർഷിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്. പ്രായമായവരുടെ എണ്ണം കൂടുകയും ജനസംഖ്യ കുറയുകയും ചെയ്യുന്ന ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ ഈ പ്രശ്നം പ്രധാനമാണ്. 2025 സാമ്പത്തിക വർഷം ജപ്പാനിൽ 238 പേർക്ക് കരടിയാക്രമണത്തിൽ പരിക്കേറ്റു; ഏറ്റവും ഉയർന്ന കണക്കാണിത്. പ്രാദേശിക പ്രതികരണശേഷി വർധിപ്പിക്കാൻ സാമ്പത്തിക സഹായവും കൂട്ടി.

സ്ലൊവാക്യയിൽ മാരകമായ ആക്രമണത്തിനുശേഷം 350 തവിട്ടുകരടികളെ കൊല്ലാൻ അനുമതി നൽകി. രാജ്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗത്തും അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചു. കാട്ടിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ജനങ്ങൾ ഭയക്കേണ്ടിവരരുതെന്നാണ് സർക്കാരിന്റെ നിലപാട്. എന്നാൽ, നടപടിയുടെ വ്യാപ്തിയും നിയമസാധുതയും സംരക്ഷണസംഘടനകൾ ചോദ്യം ചെയ്തു. ആവാസവ്യവസ്ഥാ സംരക്ഷണനിയമങ്ങൾ പാലിക്കുമെന്ന് യൂറോപ്യൻ കമ്മിഷനും ഉറപ്പ് തേടി. റൊമാനിയയിലും മരണങ്ങൾക്കുശേഷം വേട്ടവിഹിതം ഏർപ്പെടുത്തി. അവിടെ കരടികളുടെ എണ്ണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കം, വേട്ട വിനോദസഞ്ചാരം, സ്മാർട്ട് മാലിന്യത്തൊട്ടികൾ, വൈദ്യുതവേലികൾ, പിടികൂടി മാറ്റാനുള്ള കൂടുകൾ, പ്രശ്നകാരികളായ കരടികളെ പാർപ്പിക്കാനുള്ള കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ നടപ്പാക്കുന്നതിലെ കാലതാമസം ചർച്ചയായി. മരണത്തിനുശേഷം ഉടനടി കാണാവുന്ന നടപടി ആവശ്യപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യത്തിലാണ് കൊന്നൊടുക്കൽ തീരുമാനങ്ങൾ വരുന്നത്. എന്നാൽ, മാലിന്യസംസ്കരണം, ആവാസമേഖലാ ആസൂത്രണം, ബോധവത്കരണം എന്നിവയ്ക്ക് സമയവും വിവിധ വകുപ്പുകളുടെയും തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും വ്യവസായങ്ങളുടെയും ജനങ്ങളുടെയും സഹകരണവും വേണം.

വിജയത്തിന്റെ അളവ് കൊല്ലുന്ന കരടികളുടെ എണ്ണമാകരുത്

മനുഷ്യരെ ആക്രമിക്കുന്നതോ ജനവാസകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ച് പ്രവേശിക്കുന്നതോ മനുഷ്യരുടെ ഭക്ഷണം കാരണം ഭയം നഷ്ടപ്പെട്ടതോ ആയ കരടികളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നീക്കാൻ ദ്രുതപ്രതികരണസംഘങ്ങൾ വേണമെന്നാണ് ലേഖനം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന നിർദേശം. വ്യക്തമായ വിവരമറിയിക്കൽ സംവിധാനം, പരിശീലനം നേടിയ ഉദ്യോഗസ്ഥർ, വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള അധികാരം എന്നിവ ആവശ്യമാണ്. പട്ടണങ്ങൾ, ക്യാമ്പുകൾ, ഖനികൾ, മീൻസംസ്കരണ കേന്ദ്രങ്ങൾ, വിനോദസഞ്ചാരമേഖലകൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ കരടികൾക്ക് തുറക്കാനാകാത്ത മാലിന്യസംവിധാനങ്ങളും വേണം. തീറ്റനൽകുന്നത് തടയണം. ഭക്ഷണക്കുറവുള്ള വർഷങ്ങളിൽ വനപ്രവേശന നിയന്ത്രണവും മുന്നറിയിപ്പുകളും സഹായിക്കും. ഒരേ വനവിഭവത്തിനായി മനുഷ്യരും കരടികളും എത്തുന്നിടങ്ങളിൽ റോഡുകളുടെയും വാണിജ്യശേഖരണത്തിന്റെയും ആസൂത്രണത്തിൽ സംഘർഷസാധ്യത പരിഗണിക്കണം. വിശ്വസനീയമായ നിരീക്ഷണത്തിൽ അസാധാരണമായ ഉയർന്ന സാന്ദ്രത തെളിയുന്ന മേഖലകളിൽ നിയന്ത്രിത വേട്ടയും നടപടികളുടെ ഭാഗമാകാം. എന്നാൽ, സുതാര്യമായ പ്രാദേശിക കണക്കുകളും പ്രായ–ലിംഗ ഘടനയും പരിഗണിക്കണം. ഫലം വിലയിരുത്തേണ്ടത് കൊല്ലപ്പെട്ട കരടികളുടെ എണ്ണത്തിലല്ല, ആക്രമണങ്ങൾ കുറയുന്നുണ്ടോ എന്നതിലാണ്.

വനസമീപത്ത് കഴിയുന്ന കുടുംബങ്ങളും കാട്ടിൽ ജോലിചെയ്യുന്നവരും സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ മാരകമായ ആക്രമണങ്ങൾ സഹിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനാകില്ല. അടിയന്തര ഭീഷണിയായ കരടികളെ നീക്കുന്നതിനൊപ്പം അപകടം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും തിരുത്തണം. ചില മേഖലകളിൽ കരടികളുടെ എണ്ണം സുരക്ഷിതമായി ഉൾക്കൊള്ളാവുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതലായിരിക്കാം. അതേസമയം, കാടിനകത്തേക്കുള്ള റോഡുകൾ, ഭക്ഷ്യാവശിഷ്ടങ്ങൾ ലഭിക്കുന്ന ജനവാസകേന്ദ്രങ്ങൾ, ഭക്ഷണം സുരക്ഷിതമാക്കാത്ത ക്യാമ്പുകൾ, ഭക്ഷണലഭ്യതയെയും ശീതനിദ്രയെയും ബാധിക്കുന്ന കാലാവസ്ഥാമാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ കൂടിച്ചേരുന്നിടത്താണ് സംഘർഷമുണ്ടാകുന്നത്. മുപ്പത് ശതമാനം പരിധി കരടികളുടെ എണ്ണം കുറച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, അതുകൊണ്ട് മാത്രം മാലിന്യത്തൊട്ടി സുരക്ഷിതമാകുകയോ കാട്ടിലെ ഭക്ഷണം തിരിച്ചുവരുകയോ അപകടകരമായ നടപ്പാത അടയുകയോ ചെയ്യില്ല. കരടികളുടെ നിലനിൽപ്പ് തകർക്കാതെയും സംഘർഷം മറ്റിടത്തേക്ക് മാറ്റാതെയും മനുഷ്യർക്കുനേരെയുള്ള ആക്രമണം കുറയ്ക്കാനാകുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് നിർണായകം.