പ്രധാന വിവരങ്ങൾ
- മുപ്പത് കഴിഞ്ഞ അമേരിക്കൻ സൈനികർക്ക് വാർഷിക ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പരിശോധന വരുന്നു.
- കുറവ് കണ്ടെത്തിയാൽ വിശദമായ മെഡിക്കൽ വിലയിരുത്തൽ നടത്തും.
- എല്ലാവർക്കും ഹോർമോൺ ചികിത്സ നൽകില്ലെന്ന് നയം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
- ഒറ്റ രക്തപരിശോധന മതിയാകില്ലെന്ന് വിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പുനൽകുന്നു.
- ചികിത്സയുടെ പാർശ്വഫലങ്ങളും കൂട്ടപരിശോധനയുടെ ശാസ്ത്രീയാടിത്തറയും ചർച്ചയാകുന്നു.
അമേരിക്കയിലും പുറത്തും വിവാദമായ ഒരു നടപടി.അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിൽ 30 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ എല്ലാവർക്കും ലൈംഗിക ഹോർമോൺ ആയ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പരിശോധനയും അത് കുറവുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയാൽ ഹോർമോൺ ചികിത്സയും അമേരിക്കൻ സൈനിക നേതൃത്വം ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു.സൈന്യത്തിന്റെ പ്രവർത്തനക്ഷമതയും മാനസിക ഊർജ്ജവും നിലനിർത്തുവാൻ ഇത് ആവശ്യമാണ് എന്നാണ് വിശദീകരണം.ഇവനോടകം വിവാദമായിക്കഴിഞ്ഞ നടപടിയെ കുറിച്ചുള്ളതാണ് ഈ സ്പെഷ്യൽ റിപ്പോർട്ട്
അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിൽ ഇനി ‘ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ ടെസ്റ്റ്’!
കരുത്ത് അളക്കാനോ… ഹോർമോൺ കുറവ് കണ്ടെത്താനോ? ലോകം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന പുതിയ സൈനിക ആരോഗ്യനയം
അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിൽ യുദ്ധസജ്ജത വർധിപ്പിക്കാൻ ഇനി ആയുധങ്ങളും സാങ്കേതികവിദ്യയും മാത്രം പോരെന്ന നിലപാടിലേക്കാണ് പ്രതിരോധ വകുപ്പ് നീങ്ങുന്നത്. സൈനികരുടെ ശരീരത്തിലെ ഒരു ഹോർമോണായ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പോലും ഇനി നിരീക്ഷണ വിധേയമാകും. 30 വയസും അതിൽ കൂടുതലുമുള്ള സൈനികർക്ക് വർഷംതോറും ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പരിശോധന നടത്താനും, അതിൽ കുറവ് കണ്ടെത്തിയാൽ കൂടുതൽ മെഡിക്കൽ പരിശോധനകൾക്ക് വിധേയമാക്കാനുമുള്ള തീരുമാനമാണ് അമേരിക്കയിൽ വലിയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഇത് ആരോഗ്യനയമാണോ, സൈനികശേഷി വർധിപ്പിക്കാനുള്ള പുതിയ പരീക്ഷണമാണോ എന്ന ചോദ്യവും അതോടൊപ്പം ഉയരുന്നു.
സൈനികൻ ശക്തനായിരിക്കണം”… അതിനാണ് ഈ പരിശോധനയെന്ന് പെന്റഗൺ
അമേരിക്കൻ പ്രതിരോധ സെക്രട്ടറി പീറ്റ് ഹെഗ്സെത്ത് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പ്രധാന വാദങ്ങൾ ചുരുക്കത്തിൽ ഇങ്ങനെയാണ്:
യുദ്ധസജ്ജതയാണ് പ്രഥമ പരിഗണന. സൈനികർക്ക് മികച്ച ആയുധങ്ങൾ മാത്രം പോര, അവർ ശാരീരികമായും മാനസികമായും ഉന്നത നിലവാരത്തിൽ തുടരണമെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറയുന്നത് സൈനിക പ്രകടനത്തെ ബാധിക്കാം. ഊർജക്കുറവ്, പേശികളുടെ ബലം കുറയുക, പരിശീലനത്തിന് ശേഷം ശരീരം പഴയ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കൂടുതൽ സമയം എടുക്കുക, സഹിഷ്ണുത കുറയുക, മാനസിക ഉന്മേഷം താഴുക തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ യുദ്ധഭൂമിയിലെ പ്രകടനത്തെ ബാധിക്കുമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്.
പ്രശ്നം നേരത്തേ കണ്ടെത്തണം. പതിവ് ആരോഗ്യപരിശോധനകളിൽ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പരിശോധനയും ഉൾപ്പെടുത്തിയാൽ കുറവുള്ളവരെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ കണ്ടെത്തി കൂടുതൽ മെഡിക്കൽ വിലയിരുത്തൽ നടത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു.
എല്ലാവർക്കും ഹോർമോൺ ചികിത്സയല്ല ലക്ഷ്യം. പരിശോധനയിൽ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറവാണെന്ന് കണ്ടാൽ ഉടൻ മരുന്ന് നൽകില്ല. ആദ്യം കൂടുതൽ പരിശോധനകൾ നടത്തി യഥാർഥ ഹോർമോൺ കുറവാണോ എന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുമെന്നും അതിന് ശേഷമേ ചികിത്സ പരിഗണിക്കൂ എന്നും നയം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ആരോഗ്യമുള്ള സൈനികൻ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ സൈനികനാണ്. ശാരീരികക്ഷമതയും ദീർഘകാല ആരോഗ്യവും മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നത് സൈനിക സന്നദ്ധതയുടെ ഭാഗമാണെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം.
പ്രായം കൂടുമ്പോൾ പരിശോധനയുടെ പ്രാധാന്യം വർധിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് 30 വയസും അതിൽ കൂടുതലുമുള്ള സൈനികർക്ക് വാർഷിക പരിശോധന നിർബന്ധമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. 30 വയസ്സിൽ താഴെയുള്ളവർക്ക് ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ പരിശോധന നടത്താം.
ഇത് പ്രതിരോധ നയത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അമേരിക്കയുടെ സൈനികശേഷി ശക്തിപ്പെടുത്താൻ പരിശീലനം, പോഷകാഹാരം, ഉറക്കം, ശാരീരിക ആരോഗ്യം, ഹോർമോൺ ആരോഗ്യം എന്നിവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കണമെന്നാണ് ഹെഗ്സെത്തിന്റെ സമീപനം.
ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ എന്താണ്?
ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പുരുഷശരീരത്തിലെ പ്രധാന ലൈംഗിക ഹോർമോണാണെങ്കിലും പുരുഷത്വം (Masculinity) എന്ന ആശയത്തെ ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് നിർണയിക്കുന്നില്ല. വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, ഗർഭാവസ്ഥ മുതൽ പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ പുരുഷ ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ വളർച്ച, ശബ്ദം കനക്കൽ, താടി, മീശ, ശരീരരോമങ്ങളുടെ വളർച്ച, പേശികളുടെ വലിപ്പവും കരുത്തും, അസ്ഥികളുടെ സാന്ദ്രത, ചുവന്ന രക്താണുക്കളുടെ ഉൽപാദനം, ലൈംഗികതാൽപര്യം എന്നിവയിൽ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ശാരീരിക കരുത്തോ “പുരുഷത്വമോ” ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ അളവ് മാത്രം നിർണയിക്കുന്നില്ല. ജനിതക ഘടകങ്ങൾ, ഭക്ഷണരീതി, വ്യായാമം, ഉറക്കം, മാനസികാരോഗ്യം, മറ്റ് ഹോർമോണുകൾ എന്നിവയും അതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സാധാരണ പരിധിക്കുള്ളിൽ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ ഉള്ള ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളേക്കാൾ കൂടുതൽ പേശിബലമോ കായികക്ഷമതയോ ഉണ്ടാകാം. അതേസമയം, യഥാർഥ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറവ് (ഹൈപോഗൊണാഡിസം) ഉള്ളവരിൽ പേശികളുടെ വലിപ്പവും കരുത്തും കുറയുക, ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പ് കൂടുക, ലൈംഗികതാൽപര്യം കുറയുക, ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുക തുടങ്ങിയ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണാം. അമേരിക്കൻ യൂറോളജിക്കൽ അസോസിയേഷൻ (AUA), എൻഡോക്രൈൻ സൊസൈറ്റി, അമേരിക്കൻ നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്സ് ഓഫ് ഹെൽത്ത് (NIH) എന്നിവയുടെ മെഡിക്കൽ മാർഗനിർദേശങ്ങളും ഈ നിലപാടാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
ഒരു രക്തപരിശോധന മതിയോ? ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത്
അല്ലെന്നാണ് മെഡിക്കൽ വിദഗ്ധരുടെ വ്യക്തമായ നിലപാട്. ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ അളവ് ഒരു ദിവസത്തിൽ ഒരുപോലെയായിരിക്കില്ല. സാധാരണയായി രാവിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് 7 മുതൽ 10 മണിവരെയുള്ള സമയത്താണ് ഇതിന്റെ അളവ് ഏറ്റവും കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നത്. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ അത് സ്വാഭാവികമായി കുറയാം. കൂടാതെ ഉറക്കക്കുറവ്, കടുത്ത വ്യായാമം, മാനസിക സമ്മർദ്ദം, രോഗാവസ്ഥ, ചില മരുന്നുകൾ എന്നിവയും താൽക്കാലികമായി ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ നിലയെ ബാധിക്കും. അതിനാൽ ഒരു തവണ നടത്തിയ രക്തപരിശോധനയിൽ അളവ് കുറഞ്ഞുവെന്ന് കണ്ടാൽ മാത്രം ഒരാളെ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറവുള്ളയാളായി പ്രഖ്യാപിക്കാനോ ചികിത്സ തുടങ്ങാനോ പാടില്ല. രോഗലക്ഷണങ്ങൾ വിലയിരുത്തിയ ശേഷം, രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെ എടുത്ത രക്തസാമ്പിളുകളുടെ ഫലം പരിശോധിക്കുകയും ആവശ്യമെങ്കിൽ മറ്റ് ഹോർമോൺ പരിശോധനകളും നടത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷമാണ് യഥാർഥ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറവാണോ എന്ന് ഡോക്ടർമാർ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചികിത്സയുടെ അടിസ്ഥാനമായി കണക്കാക്കുന്നത് ഒരു പരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടിനെയല്ല, രോഗിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളും ആവർത്തിച്ചുള്ള പരിശോധനാ ഫലങ്ങളും ചേർന്നുള്ള സമഗ്രമായ മെഡിക്കൽ വിലയിരുത്തലിനെയാണ്.
ജയിക്കാനുള്ള മനോഭാവവും ആത്മവിശ്വാസവും ധൈര്യവും വർധിപ്പിക്കാൻ
ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ മനുഷ്യനെ അക്രമാസക്തനാക്കുന്ന ഹോർമോൺ അല്ല. മറിച്ച്, ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ മത്സരിച്ച് ജയിക്കാനുള്ള മനോഭാവവും ആത്മവിശ്വാസവും വെല്ലുവിളികളെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യവും വർധിപ്പിക്കാൻ ഇതിന് പങ്കുണ്ടെന്ന് മെഡിക്കൽ പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കായികമത്സരത്തിലോ യുദ്ധപരിശീലനത്തിലോ കഠിനമായ വെല്ലുവിളി നേരിടുമ്പോൾ മുന്നോട്ടുപോകാനും തോൽവി സമ്മതിക്കാതിരിക്കാനും ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഈ ഹോർമോൺ കൂടിയതുകൊണ്ട് ഒരാൾ നിർബന്ധമായും ആക്രമണകാരിയോ ക്രൂരനോ ആകുമെന്ന് പറയാൻ ശാസ്ത്രീയ തെളിവില്ല. സാഹചര്യങ്ങൾ അനുകൂലമാണെങ്കിൽ അത് മത്സരവീര്യമായും നേതൃത്വഗുണമായും പ്രകടമാകാം. എന്നാൽ ഭീഷണിയോ പ്രകോപനമോ നേരിടുന്ന ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അതേ ഹോർമോൺ ശക്തമായ തിരിച്ചടിയിലേക്കോ ആക്രമണപരമായ പ്രതികരണത്തിലേക്കോ നയിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത്, ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ മനുഷ്യന്റെ പെരുമാറ്റത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമാണെന്നും, അത് എങ്ങനെ പ്രകടമാകും എന്നത് തലച്ചോറിന്റെ നിയന്ത്രണം, വ്യക്തിത്വം, ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ, ചുറ്റുപാടുകൾ എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചാണെന്നും.
കൊല്ലാനുള്ള ധൈര്യവും ആക്രമണ സ്വഭാവവും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു ഘടകങ്ങൾ
ആക്രമണ സ്വഭാവം ഒരാളുടെ ശരീരത്തിലെ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ അളവ് മാത്രം നോക്കി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് ആധുനിക ന്യൂറോസയൻസും മനഃശാസ്ത്രവും പറയുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, തലച്ചോറിലെ അമിഗ്ഡല അപകടം, ഭീഷണി, ഭയം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങൾ അതിവേഗം തിരിച്ചറിയുന്ന കേന്ദ്രമാണ്. ഒരു സാഹചര്യം ശത്രുതാപരമാണെന്ന് തോന്നിയാൽ അമിഗ്ഡല ശരീരത്തെ ഉടൻ പ്രതികരിക്കാൻ സജ്ജമാക്കും. എന്നാൽ അതേ സമയം തലച്ചോറിന്റെ മുൻഭാഗത്തുള്ള പ്രീഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് ആ പ്രതികരണം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ‘ബ്രേക്ക്’ പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. “ഇപ്പോൾ തിരിച്ചടിക്കണോ, അതോ ശാന്തമായി ആലോചിക്കണോ?” എന്ന തീരുമാനമെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത് ഈ ഭാഗമാണ്. കൂടാതെ സെറോട്ടോണിൻ പോലുള്ള ന്യൂറോകെമിക്കലുകൾ വികാരനിയന്ത്രണത്തിലും ക്ഷമയിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരേ അളവിൽ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ ഉള്ള രണ്ട് ആളുകൾ ഒരേ സാഹചര്യത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി പെരുമാറുന്നത്.
ഇതോടൊപ്പം ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്. ജനിതക ഘടകങ്ങൾ ഒരാളുടെ സ്വഭാവത്തിന് ഒരു അടിത്തറ ഒരുക്കുമെങ്കിലും, ബാല്യകാലത്ത് അനുഭവിച്ച അതിക്രമം, കുടുംബാന്തരീക്ഷം, വളർന്നുവന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യം എന്നിവ ആക്രമണ സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്താം. സൈന്യത്തിൽ ചേരുന്ന ഒരാളെ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മാസങ്ങളോ വർഷങ്ങളോ നീളുന്ന കഠിനപരിശീലനം നൽകുന്നത് വെറുതെയല്ല. ഭയം നിയന്ത്രിക്കാനും ഉത്തരവുകൾ അനുസരിക്കാനും അപകടസാഹചര്യത്തിൽ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തീരുമാനമെടുക്കാനും ആ പരിശീലനം സഹായിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം രാജ്യസ്നേഹം, ശത്രുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയപരമായ പ്രചാരണം, സഹസൈനികരെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ബോധം, യുദ്ധഭൂമിയിലെ ജീവന്മരണ സമ്മർദ്ദം എന്നിവയും ഒരാളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കും. അതിനാൽ ആക്രമണ സ്വഭാവം ഒരു ഹോർമോണിന്റെ മാത്രം ഫലമല്ല, ശരീരവും തലച്ചോറും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ രൂപപ്പെടുന്ന സങ്കീർണമായ മനുഷ്യപ്രതികരണമാണ്.
യുദ്ധഭൂമിയിൽ വേണ്ടതെല്ലാം ഈ ഹോർമോൺ നൽകുകയില്ല
യുദ്ധചരിത്രവും ഇതേ കാര്യമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ വലിയ യുദ്ധങ്ങളിൽ സൈനികരെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചത് അവരുടെ ഹോർമോൺ നിലയല്ല, മറിച്ച് പരിശീലനം, കർശനമായ കമാൻഡ് സംവിധാനം, ദേശീയത, ആശയപരമായ പ്രചാരണം, സഹസൈനികരോടുള്ള വിശ്വസ്തത, ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള സ്വാഭാവിക പ്രതികരണം എന്നിവയായിരുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സൈനിക മനഃശാസ്ത്ര പഠനങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് സൈനിക ചരിത്രകാരനും ഗവേഷകനുമായ S. L. A. Marshall ഉം പിന്നീട് Dave Grossman ഉം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ, പല സൈനികർക്കും ആദ്യഘട്ടത്തിൽ മറ്റൊരാളെ കൊല്ലാൻ സ്വാഭാവികമായ മടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിനെ മറികടക്കാൻ സൈനിക പരിശീലനരീതികൾ മാറ്റിയതാണ് പിന്നീട് യുദ്ധക്ഷമത വർധിപ്പിച്ചത്. ഇത് ആക്രമണ സ്വഭാവത്തെ നിർണയിക്കുന്നത് ഹോർമോൺ മാത്രം അല്ലെന്നും സാമൂഹികവും മാനസികവും പരിശീലനപരവുമായ ഘടകങ്ങൾ നിർണായകമാണെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
എൻഡോക്രൈനോളജി വിദഗ്ധർ വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്.
കാരണം, സൈനികരുടെ ജീവിതരീതി തന്നെ സാധാരണക്കാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. കടുത്ത ശാരീരിക പരിശീലനം, ഉറക്കക്കുറവ്, യുദ്ധസാഹചര്യത്തിലെ മാനസിക സമ്മർദ്ദം എന്നിവ താൽക്കാലികമായി ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറയ്ക്കാം. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂട്ടത്തോടെ പരിശോധന നടത്തുന്നത് അനാവശ്യമായി ഹോർമോൺ ചികിത്സയിലേക്ക് ആളുകളെ നയിക്കുമെന്നാണ് അവരുടെ ആശങ്ക.
മറ്റൊരു വാദം, പ്രായം കൂടുമ്പോൾ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറയുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും രോഗമല്ല എന്നതാണ്.
ഹോർമോൺ ചികിത്സയുടെ മറുവശവും ഉണ്ട്
ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ ചികിത്സ ശരിയായ രോഗികളിൽ ഗുണം ചെയ്യുമെങ്കിലും അതിന് പാർശ്വഫലങ്ങളും ഉണ്ടാകാം.
ബീജോൽപാദനം കുറയുക, വൃഷണങ്ങളുടെ വലിപ്പം കുറയുക, രക്തത്തിലെ ചുവന്ന രക്താണുക്കളുടെ എണ്ണം കൂടുക, മുഖക്കുരു, ചിലരിൽ ഹൃദയസംബന്ധമായ അപകടസാധ്യത ഉയരുക തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ചികിത്സയ്ക്കിടെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടി വരും. അതിനാൽ ഡോക്ടറുടെ മേൽനോട്ടമില്ലാതെ ഇത്തരം ചികിത്സ സ്വീകരിക്കരുതെന്നാണ് മെഡിക്കൽ മാർഗനിർദേശങ്ങൾ പറയുന്നത്.
ഈ തീരുമാനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവർ പറയുന്നത്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഓരോ ശതമാനം ശാരീരികക്ഷമതയും നിർണായകമാണെന്നാണ്. ശരീരത്തിലെ ഹോർമോൺ കുറവ് നേരത്തെ കണ്ടെത്തി പരിഹരിച്ചാൽ സൈനികരുടെ പ്രകടനം മെച്ചപ്പെടുമെന്നും അവർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
എന്നാൽ വിമർശകർ ചോദിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. ലക്ഷണങ്ങളില്ലാത്ത ആളുകളെ കൂട്ടത്തോടെ പരിശോധിക്കാൻ മതിയായ ശാസ്ത്രീയ തെളിവുണ്ടോ? പ്രായം കൂടുന്നതിന്റെ സ്വാഭാവിക മാറ്റത്തെ രോഗമാക്കി മാറ്റുകയാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങൾ ഇനിയും ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നാണ് അവരുടെ നിലപാട്.
യുദ്ധം ജയിക്കാൻ ആയുധങ്ങൾ മാത്രം മതിയോ, അല്ലെങ്കിൽ സൈനികന്റെ ശരീരത്തിലെ ഹോർമോണുകളും തുല്യപ്രാധാന്യമുള്ളതാണോ? അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ പുതിയ നീക്കം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സൈനിക മെഡിസിൻ രംഗത്ത് ഈ ചോദ്യമാണ് ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. ആരോഗ്യപരിപാലനത്തിനും യുദ്ധസജ്ജതയ്ക്കും ഇടയിലെ അതിരുകൾ എവിടെയാണ് എന്ന ചർച്ച ഇനി കൂടുതൽ ശക്തമാകുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്.
Disclaimer: The information published on Samadarsi.com is provided for general news, informational, educational, and public awareness purposes only. While every reasonable effort is made to ensure the accuracy, reliability, and timeliness of the content, Samadarsi Communication LLP does not guarantee that all published information is free from errors, omissions, or inaccuracies. The views and opinions expressed in opinion articles, guest columns, interviews, and reader comments are solely those of the respective authors and do not necessarily reflect the views of Samadarsi Communication LLP. Readers are encouraged to independently verify any information before making financial, legal, medical, political, or personal decisions based on the content published on this website. Samadarsi.com reserves the right to update, modify, correct, or remove any content at any time without prior notice. Any links to external websites are provided solely for the convenience of users, and we do not endorse or accept responsibility for the content, security, accuracy, or privacy practices of such third-party websites. All trademarks, logos, images, and other copyrighted materials appearing on this website remain the property of their respective owners.

