1994 ജൂലൈ | ന്യൂഡൽഹി

ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റ് ഒരു നിയമം പാസാക്കി.

ആ നിയമം ഒരു ചികിത്സാരീതിയെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ലായിരുന്നു.

ഒരു മനുഷ്യശരീരം കച്ചവടച്ചരക്കായി മാറുന്നത് തടയാനുള്ള നിയമമായിരുന്നു അത്.

അതിനാണ് Transplantation of Human Organs Act, 1994 (THOA) എന്ന് പേര് നൽകിയത്. പിന്നീട് 2011-ലെ ഭേദഗതിയിലൂടെ അത് Transplantation of Human Organs and Tissues Act (THOTA) ആയി മാറി.

കേരളത്തിൽ ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന അന്വേഷണം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഈ നിയമത്തിന്റെ ചരിത്രം അറിയണം. കാരണം ഈ കേസ് ഒരു ആശുപത്രിയുടെയോ ഏതാനും ഇടനിലക്കാരുടെയോ കഥ മാത്രമല്ല. മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടായി ഇന്ത്യ പണിതുയർത്തിയ അവയവദാന സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ പരീക്ഷിക്കുന്ന നിമിഷം കൂടിയാണിത്.

1994 മുതൽ 2014 വരെ: നിയമം എന്തുകൊണ്ട് മാറി?

1994-ലെ നിയമം നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ പ്രധാന ലക്ഷ്യം ജീവനോടെയുള്ള ദാതാക്കളിൽ നിന്നുള്ള അവയവമാറ്റം നിയന്ത്രിക്കുകയും മനുഷ്യാവയവങ്ങളുടെ വാണിജ്യവൽക്കരണം തടയുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു.

എന്നാൽ കാലക്രമേണ പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർന്നു.

ബ്രെയിൻ ഡെത്ത് പ്രഖ്യാപനത്തിലെ സാങ്കേതിക പ്രശ്നങ്ങൾ.

ടിഷ്യൂ ദാനത്തിന് വ്യക്തമായ നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ അഭാവം.

സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനക്കുറവ്.

ഇതെല്ലാം പരിഹരിക്കാനാണ് 2011-ൽ നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്തത്. അതോടെ ടിഷ്യൂ ദാനവും നിയമത്തിന്റെ പരിധിയിൽ വന്നു. തുടർന്ന് 2014-ലെ ചട്ടങ്ങൾ അംഗീകാര സമിതികളുടെ പ്രവർത്തനം, രേഖാപരിശോധന, കൗൺസലിംഗ്, ബ്രെയിൻ ഡെത്ത് പ്രഖ്യാപനം എന്നിവ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി നിർവചിച്ചു.

നിയമം ശക്തമായി. സംവിധാനവും വളർന്നു.

നിയമം മാത്രം മതിയാകില്ലെന്ന് കേന്ദ്ര സർക്കാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അതിനാലാണ് ദേശീയ തലത്തിൽ NOTTO (National Organ and Tissue Transplant Organisation) രൂപീകരിച്ചത്.

NOTTOയുടെ പ്രധാന ചുമതലകൾ:

• ദേശീയ അവയവ രജിസ്ട്രി.
• നയരൂപീകരണം.
• സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ഏകോപനം.
• അവബോധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ.
• അവയവവിതരണ സംവിധാനത്തിന് മാർഗനിർദേശം.

ഇതിന് കീഴിലാണ് വിവിധ ROTTOകളും സംസ്ഥാനതല SOTTOകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇന്ന് രാജ്യത്താകെ നൂറുകണക്കിന് അംഗീകൃത ആശുപത്രികൾ ഈ ശൃംഖലയുടെ ഭാഗമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ മാതൃക എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു?

കേരളം ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും കാര്യക്ഷമമായ അവയവദാന സംവിധാനങ്ങളിലൊന്നായി വളർന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല.

സംസ്ഥാന സർക്കാർ രൂപീകരിച്ച K-SOTTO (Kerala State Organ and Tissue Transplant Organisation) സംസ്ഥാനത്തെ അവയവദാനവും വിനിയോഗവും ഏകോപിപ്പിക്കുന്നു.

ജീവനുള്ള ദാതാക്കളിൽ നിന്നുള്ള അവയവമാറ്റം മുതൽ മസ്തിഷ്കമരണം സംഭവിച്ചവരിൽ നിന്നുള്ള ദാനം വരെ നിയമാനുസൃതമായി നടക്കുന്നത് ഉറപ്പാക്കുകയാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ദൗത്യം.

ആരാണ് ആദ്യം അവയവം ലഭിക്കേണ്ടത്, കാത്തിരിപ്പ് പട്ടിക എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം, ആശുപത്രികൾ ഏത് മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ K-SOTTO മാർഗനിർദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ഇതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ അന്വേഷണം കേരളത്തിന്റെ അവയവദാന സംവിധാനത്തെയാകെ തകർക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിനെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചത്.

ലോകം ഈ പ്രശ്നത്തെ എങ്ങനെ നേരിട്ടു?

അവയവങ്ങളുടെ ആവശ്യകത ലോകമെമ്പാടും ലഭ്യതയെക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ അനധികൃത അവയവവിപണി പല രാജ്യങ്ങളിലും വളർന്നു.

സ്പെയിൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിജയകരമായ മരണമാനന്തര അവയവദാന മാതൃകയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ ആശുപത്രി ഏകോപനവും കുടുംബ കൗൺസലിംഗും ശക്തമാണ്.

യുകെയിൽ നിയമപരമായ സമ്മത സംവിധാനത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തി കൂടുതൽ പേർ അവയവദാനത്തിലേക്ക് വരാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

ഇറാൻ വൃക്കദാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യത്യസ്ത നയമാണ് പിന്തുടരുന്നത്. എന്നാൽ ആ മാതൃക അന്തർദേശീയതലത്തിൽ വ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ലോകാരോഗ്യ സംഘടന (WHO) ആവർത്തിച്ച് പറയുന്ന അടിസ്ഥാനതത്വം ഒറ്റതാണ്.

മനുഷ്യാവയവം ഒരു വാണിജ്യവസ്തുവാകാൻ പാടില്ല.

അത് മനുഷ്യന്റെ മാന്യതയ്ക്കെതിരാണെന്നും ദരിദ്രരെ ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുമെന്നും WHO മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

കോടതികൾ ആവർത്തിച്ച് പറഞ്ഞത് എന്താണ്?

ഇന്ത്യൻ കോടതികൾ വിവിധ കേസുകളിൽ ഒരേ സന്ദേശമാണ് നൽകിയത്.

ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ചികിത്സാ സംവിധാനത്തെ സംരക്ഷിക്കണം.

അതേസമയം മനുഷ്യാവയവങ്ങളുടെ വാണിജ്യവൽക്കരണം ഒരു കാരണവശാലും അനുവദിക്കരുത്.

കേരള ഹൈക്കോടതിയിലും സമീപകാലത്ത് അവയവദാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നടപടിക്രമങ്ങൾ കൂടുതൽ സുതാര്യമാക്കുക, ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുക, അനാവശ്യ വാണിജ്യവൽക്കരണം തടയുക തുടങ്ങിയ നിർദേശങ്ങൾ ചർച്ചയായിട്ടുണ്ട്.

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന അന്വേഷണം എന്തുകൊണ്ട് ചരിത്രപരമാണ്?

ഈ കേസിൽ കോടതി ഇതുവരെ അന്തിമ വിധി പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

അന്വേഷണവും തുടരുകയാണ്.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്.

ഈ അന്വേഷണം വിജയിച്ചാലും പരാജയപ്പെട്ടാലും ഇന്ത്യയിലെ അവയവദാന സംവിധാനത്തിൽ പുതിയ ചർച്ചകൾക്ക് തുടക്കമാകും.

• ബയോമെട്രിക് പരിശോധന വേണോ?
• ജില്ലാ അംഗീകാര സമിതികൾ ഡിജിറ്റലാകണോ?
• രേഖകളുടെ പരിശോധന കൂടുതൽ കർശനമാക്കണോ?
• കൃത്രിമബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് വ്യാജരേഖകൾ കണ്ടെത്താനാകുമോ?

ഇവയെല്ലാം ഇനി ആരോഗ്യനയത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

കേരളത്തിലെ ഒരു കേസ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ നിയമത്തെയും ചികിത്സാ സംവിധാനത്തെയും ഒരുപോലെ പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ നിർബന്ധിതമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്.

അതിനാൽ അവസാന ഭാഗം ഒരു കേസിന്റെ സമാപനമല്ല.

വിശ്വാസത്തിന്റെ വിചാരണ; ഈ അന്വേഷണത്തിന് ശേഷം എന്ത് മാറണം?

2026 ജൂലൈ | കൊച്ചി
ഒരു അന്വേഷണത്തിന് രണ്ട് അവസാനങ്ങളുണ്ട്.

ഒന്നാമത്തേത് കോടതിയിലാണ്.

രണ്ടാമത്തേത് സമൂഹത്തിലാണ്.

കോടതി പ്രതികൾ കുറ്റക്കാരാണോ അല്ലയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കും. എന്നാൽ ഒരു സമൂഹം ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് എന്താണ് പഠിച്ചത് എന്നതാണ് ചരിത്രം വിലയിരുത്തുന്നത്.

കേരളത്തിലെ അവയവക്കടത്ത് അന്വേഷണം ഇപ്പോഴും പൂർത്തിയായിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇതുവരെ പുറത്തുവന്ന അന്വേഷണ വിവരങ്ങളും ഔദ്യോഗിക രേഖകളും ഇതിനകം തന്നെ ചില അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ സൃഷ്ടിച്ച സംവിധാനം എങ്ങനെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നത് മാത്രമല്ല ചോദ്യം.

ഇനി അത് വീണ്ടും സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?

2026 ജൂലൈ 2
തിരുവനന്തപുരം: പ്രത്യേക അന്വേഷണ സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണം

കേരള സർക്കാർ 2026 ജൂലൈ 2-ന് സംഘടിത അവയവക്കടത്ത് ശൃംഖലകളെ അന്വേഷിക്കാൻ പ്രത്യേക അന്വേഷണ സംഘത്തിന് (SIT) രൂപം നൽകി. അതിന് മുമ്പേ രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത കേസുകളിൽ വ്യാജരേഖ, ക്രിമിനൽ ഗൂഢാലോചന, മനുഷ്യക്കടത്ത് തുടങ്ങിയ ആരോപണങ്ങൾ പരിശോധിച്ചുവരികയായിരുന്നു. വിവിധ ജില്ലകളിലുണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിച്ച് അന്വേഷിക്കുകയാണ് പ്രത്യേക സംഘത്തിന്റെ ചുമതല.

അതേസമയം എൻഫോഴ്സ്മെന്റ് ഡയറക്ടറേറ്റ് സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുടെ പാതയും ആശുപത്രികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകളും പ്രത്യേകം പരിശോധിച്ചുവരികയാണ്. ആശുപത്രി ഭരണസമിതികളുടെയും ഡോക്ടർമാരുടെയും പങ്കിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷണം തുടരുകയാണെന്നും ഇതുവരെ അന്തിമ കുറ്റനിർണയം നടന്നിട്ടില്ലെന്നും അന്വേഷണ രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഈ കേസ് പഠിപ്പിച്ച അഞ്ച് വലിയ പാഠങ്ങൾ

ആദ്യ പാഠം.

വ്യാജരേഖകൾ ഇന്നും ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമാണ്.

രേഖകളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചുള്ള പരിശോധന മതിയാകില്ലെന്ന് ഈ അന്വേഷണം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ പാഠം.

സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവരാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ അപകടസാധ്യത നേരിടുന്നത്.

ദാരിദ്ര്യവും ഗുരുതര രോഗവും തമ്മിൽ ഇടനിലക്കാർ കടന്നുകയറുമ്പോൾ നിയമം മാത്രം മതിയാകില്ല. സാമൂഹിക സുരക്ഷയും ആവശ്യമാണ്.

മൂന്നാമത്തെ പാഠം.

ആശുപത്രികളുടെ നടപടിക്രമങ്ങൾ നിരന്തരം ഓഡിറ്റിന് വിധേയമാകണം.

ഒരു നിയമം ഉണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് കൃത്യമായി നടപ്പാകുമെന്ന് ഉറപ്പില്ല.

നാലാമത്തെ പാഠം.

അവയവദാന സംവിധാനത്തോടുള്ള പൊതുജന വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കണം.

ഒരു കേസിന്റെ പേരിൽ ആയിരക്കണക്കിന് നിയമാനുസൃത അവയവദാനങ്ങളെ സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലാക്കുന്നത് ആരോഗ്യരംഗത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയാകും.

അഞ്ചാമത്തെ പാഠം.

അന്വേഷണം ചികിത്സയെ ഭയപ്പെടുത്തരുത്. ചികിത്സയുടെ പേരിൽ നിയമലംഘനവും അനുവദിക്കരുത്.

ഈ രണ്ട് ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കിടയിലെ സന്തുലനമാണ് ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി.

ഇനി നിയമം എങ്ങനെ ശക്തമാകാം?

വിദഗ്ധർ വർഷങ്ങളായി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ചില നിർദേശങ്ങൾ ഈ അന്വേഷണത്തിന് ശേഷം വീണ്ടും ചർച്ചയാകുന്നു.

ദാതാക്കളുടെയും സ്വീകർത്താക്കളുടെയും ബയോമെട്രിക് പരിശോധന.
ദേശീയതലത്തിൽ ഏകീകൃത ഡിജിറ്റൽ പരിശോധനാ സംവിധാനം.
എല്ലാ അംഗീകാര സമിതി തീരുമാനങ്ങളുടെയും ഇലക്ട്രോണിക് രേഖ.
സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തൽസമയ വിവര കൈമാറ്റം.
ട്രാൻസ്പ്ലാന്റ് നടപടികളുടെ സ്വതന്ത്ര ഓഡിറ്റ്.
സംശയാസ്പദമായ കേസുകൾക്ക് നിർബന്ധിത പുനഃപരിശോധന.

ഇവയിൽ പലതും ഇതിനകം നയതലത്തിൽ ചർച്ചയായിട്ടുള്ള ആശയങ്ങളാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ അന്വേഷണം അവയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകാൻ ഇടയാക്കും.

സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും?

ഇന്നത്തെ ബാങ്കിംഗ് രംഗത്ത് വ്യാജ ഇടപാടുകൾ കണ്ടെത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതുപോലെ, ആരോഗ്യരംഗത്തും ഡിജിറ്റൽ പരിശോധനാ സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാം.

• ഒരേ വ്യക്തി പല പേരുകളിൽ രേഖകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ടോ?
• ഒരേ വിലാസം പല അപേക്ഷകളിലും ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ഒരേ സാക്ഷികൾ പല കേസുകളിലും വരുന്നുണ്ടോ?
• അസാധാരണ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾ ഉണ്ടോ?

ഇത്തരം മുന്നറിയിപ്പുകൾ കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെയും ഡാറ്റാ വിശകലനത്തിന്റെയും സഹായത്തോടെ നേരത്തേ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ ഭാവിയിൽ വികസിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്.

ഒരു അന്വേഷണത്തിനപ്പുറം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം

ഈ കേസിൽ അന്വേഷണം തുടരുകയാണ്.

കോടതികൾക്ക് മുന്നിൽ ഇനിയും നടപടികൾ ബാക്കിയുണ്ട്.

എന്നാൽ സമൂഹം ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കണം.

അവയവദാനം സംശയത്തിന്റെ വിഷയമല്ല.

അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ വിഷയമാണ്.

ഒരു കുടുംബം മരണത്തിന്റെ നിമിഷത്തിൽ പോലും മറ്റൊരാൾക്ക് ജീവൻ നൽകാൻ തയ്യാറാകുന്ന സംവിധാനത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നിയമത്തിന്റെയും ആശുപത്രികളുടെയും മാത്രം ബാധ്യതയല്ല.

സമൂഹത്തിന്റെയും ബാധ്യതയാണ്.

അവസാന ചോദ്യം

ഈ പരമ്പരയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

“ഒരു വൃക്കയുടെ വില എത്ര?”

മൂന്ന് അധ്യായങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ ചോദ്യത്തിന് മറ്റൊരു രൂപമുണ്ട്.

• ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിന് വില പറയാൻ കഴിയുമോ?
• ഒരു രോഗിയുടെ ജീവന് വില പറയാൻ കഴിയുമോ?
• ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വില പറയാൻ കഴിയുമോ?

നിയമം പറയുന്നത് മനുഷ്യാവയവം വിൽക്കാൻ പാടില്ല എന്നാണ്.

പക്ഷേ ഈ അന്വേഷണം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് അതിനേക്കാൾ വലിയ ഒരു സത്യമാണ്.

വിൽക്കാൻ പാടില്ലാത്തത് മനുഷ്യാവയവം മാത്രമല്ല. ചികിത്സാ സംവിധാനത്തോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസവുമാണ്.

ഈ കേസിൽ അന്തിമ വിധി കോടതി പറയും.

എന്നാൽ കേരളത്തിന്റെ ആരോഗ്യരംഗം, ഭരണസംവിധാനം, അന്വേഷണ ഏജൻസികൾ, സമൂഹം എന്നിവ ചേർന്ന് ഇനി എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ് ഈ അന്വേഷണത്തിന്റെ യഥാർഥ പാരമ്പര്യം നിർണയിക്കുക.

കാരണം ഒടുവിൽ ഈ കേസിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരു ആശുപത്രിയോ ഒരു അന്വേഷണ ഏജൻസിയോ അല്ല.

ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ വിശ്വാസമാണ്.