ഒരു നോവൽ എഴുതാൻ ഒരു എഴുത്തുകാരന് മാസങ്ങൾ വേണം. ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ ഒരു ചിത്രകാരന് ദിവസങ്ങൾ വേണം. ഒരു പാട്ട് ഒരുക്കാൻ ഒരു സംഗീതജ്ഞന് വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവം വേണം.

പക്ഷേ അതേ സൃഷ്ടികൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് എണ്ണം ഒരുമിച്ച് വായിച്ചും കണ്ടും കേട്ടും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പുതിയ ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്ന എ.ഐ. സംവിധാനങ്ങൾ ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് പുതിയ ചോദ്യമുയരുന്നത്.

എ.ഐ. പഠിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച സൃഷ്ടികൾക്ക് സൃഷ്ടിക്കാർക്ക് പ്രതിഫലം കിട്ടേണ്ടേ? അല്ലെങ്കിൽ പൊതുവായി ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് എ.ഐ. പരിശീലിക്കുന്നത് നിയമപരമായി അനുവദിക്കേണ്ടതാണോ?

പ്രശ്നം എ.ഐ. അല്ല, അത് പഠിക്കുന്ന രീതിയാണ്

ചാറ്റ്ജിപിടി പോലുള്ള ജനറേറ്റീവ് എ.ഐ. സംവിധാനങ്ങൾ പൂജ്യത്തിൽ നിന്ന് അറിവ് സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.

ലക്ഷക്കണക്കിന് പുസ്തകങ്ങൾ, വാർത്തകൾ, ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങൾ, ചിത്രങ്ങൾ, സംഗീതം എന്നിവയിലെ മാതൃകകൾ പഠിച്ചാണ് അവ മറുപടി തയ്യാറാക്കുന്നത്.

അപ്പോൾ ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

ആ സൃഷ്ടികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവയുടെ ഉടമകളുടെ അനുമതി വാങ്ങണമോ?

അല്ലെങ്കിൽ അത് വായനയ്ക്ക് തുല്യമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണോ?

ഇതിന് ലോകത്ത് ഇപ്പോഴും ഏകാഭിപ്രായമില്ല.

എഴുത്തുകാരന്റെ അവകാശവും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ചയും തമ്മിലുള്ള പോര്

ഒരു വശത്ത് എഴുത്തുകാരും കലാകാരന്മാരും സംഗീതജ്ഞരും പറയുന്നു:

“ഞങ്ങളുടെ സൃഷ്ടികളാണ് എ.ഐ. പഠിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലവും അംഗീകാരവും വേണം.”

മറുവശത്ത് സാങ്കേതിക കമ്പനികൾ പറയുന്നത്:

“പഠിക്കാതെ എ.ഐ. വികസിക്കില്ല. അതിരുകടന്ന നിയന്ത്രണങ്ങൾ നവീകരണത്തെ തടയും.”

അതായത് ഇത് നിയമപോരാട്ടം മാത്രമല്ല.

സൃഷ്ടിക്കാരുടെ അവകാശവും സാങ്കേതിക പുരോഗതിയും തമ്മിലുള്ള സന്തുലനം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ കോപ്പിറൈറ്റ് നിയമം എ.ഐ. കാലത്തിന് തയ്യാറാണോ?

ഇന്ത്യയിലെ കോപ്പിറൈറ്റ് നിയമം 1957-ലാണ് നിലവിൽ വന്നത്.

അന്ന് കൃത്രിമ ബുദ്ധിയില്ല. ഇന്റർനെറ്റില്ല. വലിയ ഭാഷാ മാതൃകകളില്ല.

അതുകൊണ്ട് എ.ഐ. ഒരു പുസ്തകം പഠിക്കുന്നത് കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘനമാണോ അല്ലയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ നിയമത്തിൽ വ്യക്തമായ മറുപടിയില്ല.

ഇതേ നിയമപരമായ അനിശ്ചിതത്വമാണ് ഇപ്പോൾ കോടതികളിലും നയരൂപീകരണ തലത്തിലും വലിയ ചർച്ചയായി മാറിയിരിക്കുന്നത്.

ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യയിൽ നിലവിലുള്ള നിയമം എന്തുപറയുന്നു?

ഇന്ത്യയിലെ കോപ്പിറൈറ്റ് നിയമം, 1957 പ്രകാരം, ഒരു സാഹിത്യ, നാടക, സംഗീത, കലാസൃഷ്ടി, സിനിമ, ശബ്ദരേഖ തുടങ്ങിയ മൗലിക സൃഷ്ടികളുടെ സ്രഷ്ടാവിന് ലഭിക്കുന്ന നിയമപരമായ പ്രത്യേക അവകാശമാണ് കോപ്പിറൈറ്റ്. ഈ അവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ പകർപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കുക, പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക, വിതരണം ചെയ്യുക, പൊതുജനങ്ങൾക്ക് പ്രദർശിപ്പിക്കുക, അവതരിപ്പിക്കുക, വിവർത്തനം ചെയ്യുക, രൂപമാറ്റം വരുത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളെ അതിന് അനുമതി നൽകുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിയന്ത്രണം സ്രഷ്ടാവിനാണ്. മറ്റൊരാൾ ഈ സൃഷ്ടി ഉപയോഗിക്കണമെങ്കിൽ സാധാരണയായി അവകാശിയുടെ അനുമതി ആവശ്യമാണ്. അതിലൂടെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ബൗദ്ധിക സ്വത്തിനും സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങൾക്കും നിയമപരമായ സംരക്ഷണം നൽകുകയാണ് കോപ്പിറൈറ്റ് നിയമത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ജയിലിൽ ഇടാം നഷ്ടപരിഹാരം വിധിക്കാം

ഇന്ത്യയിലെ കോപ്പിറൈറ്റ് നിയമം, 1957 പ്രകാരം കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘനം നടന്നാൽ സിവിൽ നടപടികളും ക്രിമിനൽ നടപടികളും ഒരേസമയം സ്വീകരിക്കാം.

1. ക്രിമിനൽ ശിക്ഷ

ഒരു വ്യക്തി മനഃപൂർവം കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘിക്കുകയോ അതിന് സഹായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ:

കുറഞ്ഞത് 6 മാസം മുതൽ പരമാവധി 3 വർഷം വരെ തടവ്
₹50,000 മുതൽ ₹2 ലക്ഷം വരെ പിഴ
തടവും പിഴയും ഒരുമിച്ച് കോടതി വിധിക്കാനും കഴിയും. ചില വ്യാപാരേതര കേസുകളിൽ പ്രത്യേക കാരണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി ഇതിലും കുറഞ്ഞ ശിക്ഷ നൽകാൻ കോടതിക്ക് അധികാരമുണ്ട്.
2. സിവിൽ പരിഹാരങ്ങൾ

കോപ്പിറൈറ്റ് ഉടമയ്ക്ക് കോടതിയിൽ നിന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനാകുന്നത്:

ലംഘനം ഉടൻ തടയാനുള്ള ഇൻജങ്ഷൻ (തടയൽ ഉത്തരവ്)
ഉണ്ടായ സാമ്പത്തിക നഷ്ടത്തിന് നഷ്ടപരിഹാരം
ലംഘനത്തിലൂടെ പ്രതി നേടിയ ലാഭം കൈമാറാൻ (അക്കൗണ്ട് ഓഫ് പ്രോഫിറ്റ്സ്) ഉത്തരവ്
വ്യാജമായി നിർമ്മിച്ച പകർപ്പുകളും നിർമ്മാണോപകരണങ്ങളും പിടിച്ചെടുത്ത് കൈമാറാൻ ഉത്തരവ്.
3. ആവർത്തിച്ചുള്ള ലംഘനം

ഇതിനുമുമ്പ് കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘനത്തിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ വീണ്ടും അതേ കുറ്റം ചെയ്താൽ:

കുറഞ്ഞത് 1 വർഷം മുതൽ 3 വർഷം വരെ തടവ്
₹1 ലക്ഷം മുതൽ ₹2 ലക്ഷം വരെ പിഴ വരെ ശിക്ഷ ലഭിക്കാം.
ചുരുക്കത്തിൽ

കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘനത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ തടവ് മാത്രം അല്ല, പിഴ മാത്രം അല്ല, നഷ്ടപരിഹാരം മാത്രം അല്ല. കേസിന്റെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് തടവും പിഴയും, അതോടൊപ്പം സിവിൽ നഷ്ടപരിഹാരവും നിരോധന ഉത്തരവും ഒരുമിച്ച് ലഭിക്കാവുന്നതാണ്

നിയമം നിശബ്ദമാണ്.കാരണം നിയമമുണ്ടായപ്പോൾ ആർട്ടിഫിഷൽ ഇന്റലിജൻസ് ഇല്ലായിരുന്നു

എ.ഐ. സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ ഉടമ ആര്?

മറ്റൊരു വലിയ ചോദ്യവും ഉയരുന്നു.

ഒരു ചിത്രം എ.ഐ. സൃഷ്ടിച്ചാൽ അതിന്റെ ഉടമ ആര്?

ചോദ്യം നൽകിയ വ്യക്തിയോ?

എ.ഐ. വികസിപ്പിച്ച കമ്പനിയോ?

അതോ ആ ചിത്രത്തിന് കോപ്പിറൈറ്റ് തന്നെ ഇല്ലേയോ?

ഇതിനും ലോകത്ത് ഏകീകൃത നിയമമില്ല. പല രാജ്യങ്ങളും വ്യത്യസ്ത സമീപനങ്ങളാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.

“മനുഷ്യൻ മറ്റുള്ളവരുടെ സംഗീതം കേട്ട് പുതിയ സംഗീതം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിയമപരമാണെങ്കിൽ, എ.ഐ. അതേ കാര്യം ചെയ്താൽ എന്തുകൊണ്ട് നിയമവിരുദ്ധമാകണം?”

ഇതാണ് ഇന്ന് അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ഇന്ത്യയിലും കോടതികൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രധാന നിയമപ്രശ്നം.

ഇതാണ് ഇപ്പോൾ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഏറ്റവും സങ്കീർണമായ കോപ്പിറൈറ്റ് ചോദ്യങ്ങളിലൊന്ന്. ഇതിന് ഇന്നും ഒരു അന്തിമ നിയമ ഉത്തരമില്ല. കാരണം, എ.ഐ. പഠിക്കുന്നത് മനുഷ്യൻ പഠിക്കുന്നതുപോലെയാണോ, അതോ പകർപ്പെടുക്കുന്നതിന് തുല്യമാണോ എന്നതാണ് തർക്കത്തിന്റെ കേന്ദ്രം.

മനുഷ്യ സംഗീതജ്ഞൻ എങ്ങനെ പഠിക്കുന്നു?

ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ:

ആയിരക്കണക്കിന് പാട്ടുകൾ കേൾക്കുന്നു.
രാഗങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു.
താളങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു.
മറ്റുള്ളവരുടെ സംഗീതശൈലികൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
പിന്നീട് അതിന്റെ സ്വാധീനമുള്ള പുതിയ സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ഇത് സാധാരണയായി കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘനമായി കണക്കാക്കാറില്ല.

എന്തുകൊണ്ട്?

കാരണം കോപ്പിറൈറ്റ് ആശയത്തെയോ ശൈലിയെയോ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ല. അത് സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സൃഷ്ടിയുടെ പ്രകടനരൂപത്തെയാണ് (expression).

ഉദാഹരണത്തിന്:

മോഹനം എന്ന രാഗം ആർക്കും സ്വന്തമല്ല.
ശങ്കരാഭരണം ആർക്കും സ്വന്തമല്ല.
“വയലിൻ കൊണ്ട് ദുഃഖഭാവമുള്ള സംഗീതം” എന്ന ആശയവും ആർക്കും സ്വന്തമല്ല.

പക്ഷേ ഒരു സംഗീതസംവിധായകൻ ഒരുക്കിയ പ്രത്യേക മെലഡി, ഓർക്കസ്ട്രേഷൻ, റെക്കോഡിങ്, ഗാനരൂപം എന്നിവ കോപ്പിറൈറ്റിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്.

പിന്നെ എ.ഐ.ക്കെതിരെയുള്ള ആരോപണം എന്താണ്?

എ.ഐ.യെ വിമർശിക്കുന്നവർ പറയുന്നത്:

ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ 50 വർഷം സംഗീതം കേട്ടാണ് പഠിക്കുന്നത്.

പക്ഷേ ഒരു എ.ഐ. മോഡൽ:

കോടിക്കണക്കിന് ഗാനങ്ങൾ ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു.
ഓരോ നോട്ടിന്റെയും പാറ്റേൺ ഗണിതപരമായി സംഭരിക്കുന്നു.
പിന്നീട് അതേ കലാകാരന്റെ ശൈലിയോട് വളരെ സാമ്യമുള്ള സംഗീതം സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ഇത് “പ്രചോദനം” മാത്രമല്ല, വാണിജ്യപരമായി സൃഷ്ടികളെ ഉപയോഗിച്ച് പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ് എന്നാണ് അവരുടെ വാദം.

എ.ഐ. കമ്പനികളുടെ മറുവാദം

അവർ പറയുന്നത്:

“മോഡൽ ഒരു പാട്ടിന്റെ പകർപ്പ് സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല. അത് പാറ്റേണുകളാണ് പഠിക്കുന്നത്.”

അവരുടെ ഉദാഹരണം:

ഒരു സംഗീതവിദ്യാർത്ഥി ആയിരം പാട്ടുകൾ കേട്ട് സംഗീതം പഠിക്കുന്നതുപോലെ, എ.ഐ.യും പാറ്റേണുകൾ പഠിക്കുകയാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഇത് വായനയോ പഠനമോ പോലെയാണ്, പകർപ്പെടുക്കൽ അല്ല.

പക്ഷേ രണ്ട് കാര്യങ്ങളിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്

ഇവിടെയാണ് നിയമവിദഗ്ധർ കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.

1. പഠനത്തിന്റെ അളവ്

ഒരു മനുഷ്യന് ജീവിതകാലത്ത് പതിനായിരം പാട്ടുകൾ കേൾക്കാം.

ഒരു എ.ഐ.യ്ക്ക്:

100 മില്യൺ പാട്ടുകൾ
കോടിക്കണക്കിന് ചിത്രങ്ങൾ
ലക്ഷക്കണക്കിന് പുസ്തകങ്ങൾ

ഒരുമിച്ച് പഠിക്കാൻ കഴിയും.

ഈ തോത് മനുഷ്യരുടേതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

2. വാണിജ്യലക്ഷ്യം

ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ മറ്റൊരാളുടെ പാട്ട് കേൾക്കുന്നത് സാധാരണ പഠനമാണ്.

പക്ഷേ ഒരു കമ്പനി ലക്ഷക്കണക്കിന് കോപ്പിറൈറ്റുള്ള സൃഷ്ടികൾ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു വാണിജ്യ എ.ഐ. മോഡൽ നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ, അതിലൂടെ വലിയ സാമ്പത്തിക നേട്ടം നേടുന്നു.

അതിനാൽ സൃഷ്ടിക്കാർ ചോദിക്കുന്നു:

“ഞങ്ങളുടെ സൃഷ്ടികൾ ഉപയോഗിച്ച് നിങ്ങൾ കോടികൾ സമ്പാദിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ലഭിക്കുന്നത്?”

നിയമപരമായ യഥാർത്ഥ ചോദ്യം

എ.ഐ. പഠിച്ചോ?
അതോ പകർപ്പെടുത്തിയോ?

ഇവ രണ്ടും ഒരുപോലെയല്ല.

ഒരു എ.ഐ. ഒരു കലാകാരന്റെ ശൈലി മനസ്സിലാക്കി പുതിയ സൃഷ്ടി ഉണ്ടാക്കിയാൽ അത് നിയമപരമായി അനുവദനീയമാണോ എന്ന് പല രാജ്യങ്ങളിലും ഇപ്പോഴും തീർപ്പായിട്ടില്ല.

എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗാനത്തിന്റെ മെലഡിയോ വരികളോ ശബ്ദരേഖയോ തിരിച്ചറിയാവുന്ന രീതിയിൽ പകർത്തിയാൽ, അത് കോപ്പിറൈറ്റ് ലംഘനമാകാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്.

നിലവിലെ നിയമം മനുഷ്യനും എ.ഐ.ക്കും ഒരേ രീതിയിൽ ബാധകമാണെന്ന് ഇതുവരെ ഒരു കോടതിയും പൊതുവായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടില്ല. മനുഷ്യൻ പഠിക്കുന്ന ജൈവപ്രക്രിയയും, എ.ഐ. വൻതോതിൽ കോപ്പിറൈറ്റുള്ള കൃതികൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിശീലിക്കപ്പെടുന്ന സാങ്കേതിക പ്രക്രിയയും നിയമപരമായി ഒരേ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുമോ എന്നതാണ് ഇപ്പോഴും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടതികളും നയരൂപീകരണ സ്ഥാപനങ്ങളും പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യം.