ഗോൾ: 2026 ജൂൺ 13 | മൊറോക്കോ 1 – 1 ബ്രസീൽ | 21-ാം മിനിറ്റ്
വേദി: ന്യൂയോർക്ക് ന്യൂജേഴ്സി സ്റ്റേഡിയം | ലോകം കണ്ടുനിന്നു

 ബാഴ്സലോണയിലെ മൊറോക്കൻ വീട്

2001 ജനുവരി 28. സ്പെയിനിലെ ബാഴ്സലോണ. കാറ്റലോണിയയുടെ തെരുവിൽ ഒരു മൊറോക്കൻ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു – ഇസ്മായിൽ സൈബാരി.

അച്ഛൻ മുഹമ്മദ് മെക്കാനിക്ക്. അമ്മ ഫാത്തിമ ക്ലീനിംഗ് ജോലി. വീട്ടിൽ സംസാരം അറബിയിൽ. പുറത്ത് കാറ്റലനിൽ. സ്കൂളിൽ സ്പാനിഷിൽ. അവൻ 3 ഭാഷയിൽ സ്വപ്നം കണ്ടു. പക്ഷേ ഒരു ഭാഷയിൽ മാത്രം കളിച്ചു – ഫുട്ബോളിന്റെ ഭാഷയിൽ.

അച്ഛൻ രാത്രി വൈകി ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ കൊണ്ടുവരുന്നത് ബ്രെഡും പണവും മാത്രമല്ല, ബാഴ്സയുടെ കളി കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ കഥകളും ആയിരുന്നു. “മോനേ, ഇന്ന് മെസ്സി എന്ത് ചെയ്തെന്ന് കണ്ടോ?” ഇസ്മായിൽ തലയാട്ടും. പിന്നെ പ്ലാസ്റ്റിക് പന്തെടുത്ത് റൂമിൽ ഡ്രിബിൾ ചെയ്യും. അയൽക്കാർ വാതിലിൽ മുട്ടും: “കുട്ടി ഉറങ്ങട്ടെ.” അച്ഛൻ പറയും: “അവൻ ഉറങ്ങുന്നില്ല, അവൻ പറക്കാൻ പഠിക്കുകയാണ്.”

ലാ മാസിയ വിട്ട് ബെൽജിയത്തിലേക്ക്

7-ാം വയസ്സിൽ ബാഴ്സലോണയുടെ അക്കാദമി – ലാ മാസിയ. മെസ്സി നടന്ന ഇടനാഴിയിലൂടെ അവനും നടന്നു. പക്ഷേ 14-ാം വയസ്സിൽ ബാഴ്സ കൈവിട്ടു. “നീ ചെറുതാണ്, മെലിഞ്ഞവനാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞു.

അവൻ കരഞ്ഞില്ല. ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്ത് ബെൽജിയത്തിലേക്ക്. KRC ജെങ്കിന്റെ അക്കാദമി. 15-ാം വയസ്സിൽ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പിരിഞ്ഞ്. ഹോസ്റ്റലിൽ. തണുപ്പ്. ഏകാന്തത. രാത്രി അമ്മയെ വിളിച്ച് കരയും. അമ്മ പറയും: “അറ്റ്ലസ് പർവതം പോലെ ഉറച്ചുനിൽക്കണം മോനേ.”

17-ാം വയസ്സിൽ ജെങ്ക് സീനിയർ ടീം. 19-ാം വയസ്സിൽ PSV ഐന്തോവൻ. നെതർലാൻഡ്സിലെ വേഗത്തിൽ, കരുത്തിൽ അവൻ പുതിയ ആയുധം ഉണ്ടാക്കി – വിഷൻ.

ദേശീയതയുടെ വലിച്ചിൽ

സ്പെയിനിന് വേണ്ടി യൂത്ത് ടീമിൽ കളിച്ചു. ബെൽജിയം വിളിച്ചു. പക്ഷേ 2022-ൽ അവൻ തീരുമാനിച്ചു: മൊറോക്കോ. അച്ഛന്റെ രാജ്യം. റൂട്ട്സ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സ്പാനിഷ് ആരാധകർ തെറി വിളിച്ചു: “Traidor”. അവൻ ഒരു വരി മാത്രം എഴുതി: “രക്തം വെള്ളത്തേക്കാൾ കട്ടിയുള്ളതാണ്.”

2022 ഖത്തർ ലോകകപ്പ്. മൊറോക്കോ സെമിയിൽ. അവൻ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് കണ്ടു. കണ്ണുനിറഞ്ഞു. അടുത്ത തവണ ഞാനും കളിക്കും എന്ന് പ്രതിജ്ഞ എടുത്തു.

 പ്രണയവും വിശ്വാസവും: ഇമാനും അള്ളാഹുവും

ഭാര്യ ഇമാൻ. ബെൽജിയത്തിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. അവൾ മൊറോക്കൻ വംശജ. ആദ്യ ഡേറ്റിന് അവൻ അവളെ മോസ്കിൽ കൊണ്ടുപോയി. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “എന്റെ ഗോളുകൾ എല്ലാം ആദ്യം അള്ളാഹുവിനുള്ളതാണ്. പിന്നെ നിനക്കുള്ളതാണ്.”

ഓരോ കളിക്ക് മുമ്പും അവൻ സുജൂദ് ചെയ്യും. ഗോൾ അടിച്ചാലും സുജൂദ്. 2024 ആഫ്രിക്കൻ നേഷൻസ് കപ്പ് ഫൈനലിൽ ഗോൾ അടിച്ച് സുജൂദ് ചെയ്തപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ ആ ചിത്രം ഏറ്റെടുത്തു.

അച്ഛൻ മുഹമ്മദ് ഇപ്പോഴും മെക്കാനിക്ക് ആണ്. ഇസ്മായിൽ പറയും: “പാപ്പാ, ജോലി നിർത്തിക്കോ.” അച്ഛൻ ചിരിക്കും: “മോനേ, ഞാൻ ജോലി നിർത്തിയാൽ നിന്റെ കാർ ആര് റിപ്പയർ ചെയ്യും?” അച്ഛന്റെ ഗാരേജിൽ ഇപ്പോഴും ഇസ്മായിലിന്റെ ആദ്യ ജേഴ്സി തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്. എണ്ണക്കറ പുരണ്ട ചുവരിൽ അത് ഒരു പതാക പോലെ പാറുന്നു.

 ആ നിമിഷം: 21-ാം മിനിറ്റ്

ലോകം കാത്തിരുന്ന കളി. 5 തവണ ചാമ്പ്യന്മാർ vs ആഫ്രിക്കയുടെ സിംഹങ്ങൾ. സ്കോർ 0-0.

മൊറോക്കൻ ബോക്സിൽ നിന്ന് ബ്രാഹിം ഡിയാസിന്റെ കൗണ്ടർ. പന്ത് ഇസ്മായിലിന്റെ കാലിൽ. മുന്നിൽ അലിസൺ ബെക്കർ. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഗോൾകീപ്പർ. പിന്നിൽ മിലിറ്റാവോയും മാർക്വിന്യോസും ഓടിവരുന്നു.

അവൻ പിന്നീട് പറഞ്ഞു: “ആ നിമിഷം ഞാൻ ബാഴ്സലോണയിലെ ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിൽ ആയിരുന്നു. അച്ഛൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന് മെസ്സിയുടെ ഗോളിന്റെ കഥ പറയുന്നു. അമ്മ അടുക്കളയിൽ ഹരീര സൂപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഞാൻ 7 വയസ്സുകാരൻ. ടിവിയിൽ റൊണാൾഡീഞ്ഞോ ചിപ്പ് ചെയ്യുന്നു.”

അവൻ ഷൂട്ട് ചെയ്തില്ല. അവൻ ചിന്തിച്ചില്ല. അവൻ അനുസരിച്ചു. 16-ാം വയസ്സിൽ ബാഴ്സ കൈവിട്ടപ്പോൾ ഹൃദയം പറഞ്ഞത് അവൻ അനുസരിച്ചു. ദേശീയത തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ രക്തം പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ചു. ഇപ്പോൾ കാല് പറയുന്നത് അനുസരിച്ചു.

ഒരു ചിപ്പ്. പന്ത് വായുവിൽ ഒരു പ്രാർത്ഥന പോലെ ഉയർന്നു. അലിസൺ പിന്നോട്ട് ഓടി. കൈ നീട്ടി. എത്തിയില്ല. പന്ത് വലയുടെ റൂഫിൽ മുത്തമിട്ടു. ഗോലാസോ.

1-0 മൊറോക്കോ. അവൻ ഓടിയില്ല. മുട്ടുകുത്തി സുജൂദ് ചെയ്തു. ന്യൂജേഴ്സിയിലെ പച്ചപ്പുല്ലിൽ അവന്റെ നെറ്റി തൊട്ടു. എന്നിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് കൈ ഉയർത്തി: “അൽഹംദുലില്ലാഹ്.”

80,000 പേർ നിശബ്ദം. പിന്നെ മൊറോക്കൻ ആരാധകർ ഇളകിമറിഞ്ഞു. “സൈബാരി! സൈബാരി!”

കളി കഴിഞ്ഞ് അവൻ പറഞ്ഞു: “ബാഴ്സലോണ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി എന്റെ കഥ തീർന്നെന്ന്. ഇന്ന് ഞാൻ ബ്രസീലിന്റെ വല കുലുക്കി. എന്റെ കഥ ഇപ്പോഴാണ് തുടങ്ങിയത്. ഈ ഗോൾ എന്റെ അച്ഛന്. 30 വർഷം മെക്കാനിക്ക് പണി ചെയ്ത് എന്റെ സ്വപ്നത്തിന് എണ്ണ ഒഴിച്ച മനുഷ്യന്. ഈ ഗോൾ ബെൽജിയത്തിലെ ആ തണുത്ത രാത്രികൾക്ക്. ഈ ഗോൾ അറ്റ്ലസ് പർവതത്തിന്.”

രാത്രി അച്ഛൻ വിളിച്ചു. കരച്ചിലിന്റെ ഇടയിൽ പറഞ്ഞു: “മോനേ, ഇന്ന് നീ ചിപ്പ് ചെയ്തത് പന്ത് മാത്രമല്ല. എന്റെ നെഞ്ചിലെ ഭാരം കൂടിയാണ്. നീ മൊറോക്കോക്കാരൻ തന്നെയാണ്.”

—