ലോകകപ്പ് കിരീടങ്ങളുടെ കഥയാണെന്ന് പലരും കരുതുന്നു.
പക്ഷേ സ്റ്റേഡിയങ്ങൾക്കറിയാം, ലോകകപ്പ് പലപ്പോഴും കണ്ണീരിന്റെ കഥയാണ്.
ഓരോ നാല് വർഷത്തിലും ഒരു രാജ്യം ആഘോഷിക്കും.
പക്ഷേ പല രാജ്യങ്ങളും ദുഃഖിക്കും.
ഒരു ക്യാപ്റ്റൻ കപ്പ് ഉയർത്തുമ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ തലകുനിച്ച് നടക്കും.
ഒരു സ്റ്റേഡിയം ആർത്തുവിളിക്കുമ്പോൾ, മറ്റൊന്ന് നിശ്ശബ്ദമാകും.
ചരിത്രം വിജയികളെ ഓർക്കും.
ഫുട്ബോൾ തോറ്റവരെയും ഓർക്കും.
1950 ജൂലൈയിലെ ആ സായാഹ്നത്തിൽ മരക്കാനയ്ക്ക് ആദ്യം അത് മനസ്സിലായി.
രണ്ടുലക്ഷം മനുഷ്യരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴെ ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു.
അവർ ആഘോഷിക്കാൻ വന്നവരായിരുന്നു.
കരയാൻ അല്ല.
ബ്രസീലിന് ഒരു സമനില മതി.
വിജയം ഏതാണ്ട് ഉറപ്പായിരുന്നു.
സ്റ്റേഡിയം ഇതിനകം ആഘോഷവസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ഫുട്ബോൾ മനുഷ്യരുടെ പദ്ധതികൾ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന കളിയല്ല.
അത് സ്വന്തം വിധി എഴുതും.
അവസാന വിസിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ഉറുഗ്വായ് ലോക ചാമ്പ്യന്മാരായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ സായാഹ്നത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥ വിജയികളെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല.
രണ്ടുലക്ഷം മനുഷ്യരുടെ നിശ്ശബ്ദതയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദങ്ങളിലൊന്നാണ് ആ നിശ്ശബ്ദത.
ബ്രസീലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ നെൽസൺ റോഡ്രിഗസ് എഴുതി: “നമ്മുടെ ദുരന്തം, നമ്മുടെ ഹിരോഷിമ”. ഗോൾകീപ്പർ ബാർബോസയെ രാജ്യം മുഴുവൻ കുറ്റപ്പെടുത്തി. മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ബ്രസീലിൽ പരമാവധി ശിക്ഷ 30 വർഷമാണ്. ഞാൻ 50 വർഷം ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നു”. ആ തോൽവിക്ക് ശേഷം ബ്രസീൽ ദേശീയ ജേഴ്സിയുടെ നിറം വെള്ളയിൽ നിന്ന് മഞ്ഞയിലേക്ക് മാറ്റി
…
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മറ്റൊരു സ്റ്റേഡിയം മറ്റൊരു കണ്ണീർ കണ്ടു.
പസഡീനയിലെ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ റോബർട്ടോ ബാജിയോ പന്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അദ്ദേഹം ഒരു പെനാൽറ്റി എടുക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം ചുമന്നത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.
പന്ത് ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു.
ബ്രസീൽ ആഘോഷിച്ചു.
ബാജിയോ നിശ്ചലനായി നിന്നു.
ആ നിമിഷം ലോകകപ്പ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ തോളിൽ എത്ര ഭാരമിടാൻ കഴിയും എന്ന് ലോകം കണ്ടു.
…
ചില തോൽവികൾ സ്കോർബോർഡിൽ അവസാനിക്കും.
ചിലത് തലമുറകളിൽ ജീവിക്കും.
മരക്കാനാസോ ഒരു സ്കോറല്ല.
ഒരു ദേശീയ മുറിവാണ്.
മിനെയ്റാസോ ഏഴ് ഗോളുകളുടെ കഥയല്ല.
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ അവിശ്വാസമാണ്.
നെതർലൻഡ്സിന്റെ മൂന്ന് ഫൈനൽ തോൽവികൾ പരാജയങ്ങളല്ല.
ഒരിക്കലും പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു പ്രണയകഥയാണ്.
ഗാസ്കോയിന്റെ കണ്ണീർ വെറും നിരാശയല്ല.
ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും മനുഷ്യസഹജമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
…
അതിനാലാണ് ലോകകപ്പിനെ നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നത്.
അത് വിജയികളെ മാത്രം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.
അത് ഓർമ്മകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
കപ്പുകൾ ഗ്ലാസ് അലമാരകളിൽ അടച്ചുവെക്കപ്പെടും.
പക്ഷേ ചില കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ തലമുറകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യും.
ഇന്നും മരക്കാനയുടെ കോൺക്രീറ്റ് ചുവരുകളിൽ ചെവി ചേർത്താൽ ഒരു നെടുവീർപ്പ് കേൾക്കാമെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു.
അത് ഒരു തോൽവിയുടെ ശബ്ദമല്ല.
ഫുട്ബോൾ എന്ന കളിയുടെ ശബ്ദമാണ്.
