ഒരു പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ കേൾക്കുന്നത് ഒരൊറ്റ സൃഷ്ടിയാണെന്ന് തോന്നും. പക്ഷേ നിയമത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കിയാൽ ആ ഒരൊറ്റ പാട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ പല അവകാശങ്ങളുണ്ട്. സംഗീതമുണ്ട്. വരികളുണ്ട്. ശബ്ദരേഖയുണ്ട്. സിനിമയുണ്ട്.
ഇതുതന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ സംഗീതലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ നിയമപോരാട്ടങ്ങളിലൊന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു വശത്ത് സംഗീതജ്ഞൻ ഇളയരാജ. മറുവശത്ത് സംഗീതസ്ഥാപനമായ സരിഗമ. ചോദ്യം ഒന്ന് മാത്രം.
ഒരു പാട്ടിന്റെ യഥാർഥ ഉടമ ആരാണ്?
സംഗീതലോകം മുഴുവൻ ഉറ്റുനോക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
ഈ കേസിന്റെ അന്തിമവിധി ഇളയരാജയെയോ സരിഗമയെയോ മാത്രം ബാധിക്കുന്നതല്ല.
പഴയ സിനിമകളിലെ സംഗീതാവകാശം ആരുടേതാണ്?
സംഗീതസംവിധായകന്റെ അവകാശം എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു?
നിർമ്മാതാവിന്റെയോ സംഗീതക്കമ്പനിയുടെയോ അവകാശം എവിടെ തുടങ്ങുന്നു?
ഭാവിയിൽ പഴയ പാട്ടുകൾ പുതുക്കി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആരിൽ നിന്ന് അനുമതി വാങ്ങണം?
ഈ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും വ്യക്തമായ നിയമദിശ നൽകാൻ ഈ കേസ് വഴിയൊരുക്കും.
പാട്ട് ഒരൊന്നാണ്. പക്ഷേ അവകാശം മൂന്നായി പിരിയുമോ?
നമ്മൾ “ഇളയരാജയുടെ പാട്ട്” എന്ന് പറയുന്നത് വികാരത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. എന്നാൽ പകർപ്പവകാശ നിയമം അങ്ങനെ പറയുന്നില്ല.
നിയമപ്രകാരം ഒരു സിനിമാപ്പാട്ടിൽ മൂന്ന് പ്രധാന അവകാശങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.
- സംഗീതത്തിന് സംഗീതസംവിധായകന്റെ അവകാശം.
- വരികൾക്ക് ഗാനരചയിതാവിന്റെ അവകാശം.
- ആ പാട്ടിന്റെ റെക്കോഡിങ്ങിന് നിർമ്മാതാവിന്റെയോ അവകാശം
- വാങ്ങിയ കമ്പനിയുടെ അവകാശം.
അതായത്, ഒരേ പാട്ടിൽ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത ഉടമകൾ ഉണ്ടാകാം.
പിന്നെ തർക്കം എവിടെയാണ് തുടങ്ങിയത്?
ഇളയരാജ സംഗീതം നൽകിയ 134 സിനിമകളിലെ പാട്ടുകളുടെ ശബ്ദരേഖകളുടെയും അനുബന്ധ അവകാശങ്ങളുടെയും ഉടമസ്ഥാവകാശം തങ്ങൾക്കാണെന്നാണ് സരിഗമയുടെ വാദം.
പഴയ സിനിമാ നിർമ്മാതാക്കളുമായി ഉണ്ടായിരുന്ന കരാറുകളിലൂടെയാണ് ഈ അവകാശങ്ങൾ ലഭിച്ചതെന്നും കമ്പനി പറയുന്നു.
എന്നാൽ ഇളയരാജയുടെ വാദം മറ്റൊന്നാണ്.
സംഗീതം സൃഷ്ടിച്ചത് താനാണ്. അതുകൊണ്ട് സംഗീതസൃഷ്ടിയുടെ പകർപ്പവകാശം ഇപ്പോഴും തനിക്കുണ്ടെന്നും, ആ സംഗീതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പുതിയ രൂപത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
കോടതി വരച്ച ഏറ്റവും വലിയ അതിർത്തി ഇതാണ്
ഈ കേസിൽ ഡൽഹി ഹൈക്കോടതി വളരെ നിർണായകമായ ഒരു നിയമവ്യത്യാസം വ്യക്തമാക്കി.
കോടതി പറഞ്ഞത് ചുരുക്കത്തിൽ ഇങ്ങനെയാണ്.
സംഗീതസംവിധായകന് സംഗീതത്തിന്റെ അവകാശമുണ്ട്.
പക്ഷേ പഴയ സിനിമയിലെ യഥാർഥ ശബ്ദരേഖയുടെ അവകാശം അദ്ദേഹത്തിനാവണമെന്നില്ല.
അതുപോലെ ഗാനത്തിന്റെ വരികളിലും സംഗീതസംവിധായകന് സ്വതവേ അവകാശമില്ല.
അതിനാൽ സംഗീതം പുതുക്കി രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള അവകാശവും, പഴയ റെക്കോഡിങ് വ്യാപാരപരമായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവകാശവും രണ്ടും ഒന്നല്ലെന്ന് കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
134 സിനിമകൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇത്ര വലിയ വിഷയമായി?
ഇത് ഒരു പാട്ടിന്റെ കാര്യമല്ല.
തമിഴ് സിനിമാസംഗീതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇടം നേടിയ 134 സിനിമകളിലെ ഗാനങ്ങളാണ് ഈ കേസിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കേസ് ജയിക്കുന്നവർക്ക് വലിയ സാമ്പത്തിക നേട്ടവും ലൈസൻസിങ് നിയന്ത്രണവും ലഭിക്കാം.
സംഗീത വ്യവസായം മുഴുവൻ ഈ കേസിലേക്കാണ് ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
ഇടക്കാല വിലക്ക് എന്താണ് പറയുന്നത്?
സരിഗമയ്ക്ക് അനുകൂലമായി നേരത്തേ നൽകിയിരുന്ന ഇടക്കാല വിലക്ക് പിൻവലിക്കണമെന്ന ഇളയരാജയുടെ ആവശ്യം ഡൽഹി ഹൈക്കോടതി അംഗീകരിച്ചില്ല.
അതോടെ അന്തിമവിധി വരുന്നതുവരെ വിവാദത്തിലുള്ള 134 സിനിമകളിലെ പാട്ടുകൾക്ക് ലൈസൻസ് നൽകുകയോ അവയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം അവകാശപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നതിൽ ഇളയരാജയ്ക്ക് നിയന്ത്രണം തുടരും.
സിനിമാപാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ കേൾക്കുന്നത് ഒരു സംഗീതാനുഭവമാണ്. പക്ഷേ നിയമത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ അത് സംഗീതം, വരികൾ, ശബ്ദരേഖ എന്നിങ്ങനെ പല അവകാശങ്ങളായി പിരിയുന്നു.
ഇളയരാജയും സരിഗമയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ ഒരു കമ്പനിയുടെയോ തർക്കം മാത്രമല്ല. ഒരു സിനിമാപ്പാട്ടിന്റെ യഥാർഥ ഉടമസ്ഥാവകാശം എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയണം എന്ന ഇന്ത്യൻ പകർപ്പവകാശ നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചർച്ചകളിലൊന്നായി ഇത് മാറിക്കഴിഞ്ഞു.
