ഗോൾ: 2026 ജൂൺ 11 | മെക്സിക്കോ 2 – 0 സൗത്ത് ആഫ്രിക്ക | 67-ാം മിനിറ്റ്
വേദി: എസ്റ്റാഡിയോ അസ്ടെക്ക, മെക്സിക്കോ സിറ്റി | 87,523 കാണികൾ

 രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലെ ഒരു പന്ത്

1997 മാർച്ച് 24. കൊളംബിയയിലെ നരിനോയിലെ മാഗുയി പയാൻ. ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമം. അവിടെ ഒരു ആൺകുട്ടി ജനിച്ചു – ജൂലിയൻ ആന്ദ്രെസ് ക്വിനോൺസ് ക്വിനോൺസ്.

അച്ഛൻ ജൂലിയൻ സീനിയർ കൂലിപ്പണിക്കാരൻ. അമ്മ മരിയ എമിൽസെ വീട്ടുജോലിക്കാരി. വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് വിള്ളലുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വിള്ളലില്ലായിരുന്നു. ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാൻ കുടുംബം അതിർത്തി കടന്നു. മെക്സിക്കോയിലെ ബാജ കാലിഫോർണിയയിലേക്ക്. കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് രണ്ട് പെട്ടിയും ഒരു പഴയ പന്തും മാത്രം.

പുതിയ നാട്. പുതിയ ഭാഷ. പുതിയ വെറുപ്പ്. സ്കൂളിൽ കുട്ടികൾ കളിയാക്കി: “എൽ കൊളംബിയാനോ”. അവൻ മിണ്ടാതെ പന്ത് തട്ടി. പന്ത് മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ഉത്തരം.

 പരിഹാസത്തിൽ നിന്ന് പാസ്പോർട്ടിലേക്ക്

9-ാം വയസ്സിൽ ടിജുവാനയിലെ തെരുവിൽ നിന്ന് ടൈഗ്രെസ് UANL-ന്റെ സ്കൗട്ട് അവനെ കണ്ടെടുത്തു. പക്ഷേ കളി എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.

16-ാം വയസ്സിൽ മെക്സിക്കൻ പൗരത്വം കിട്ടിയപ്പോൾ സ്വന്തം നാട്ടുകാർ പോലും പറഞ്ഞു: “നീ മെക്സിക്കക്കാരനല്ല. നീ ജേഴ്സിക്ക് അർഹനല്ല.” സോഷ്യൽ മീഡിയ നിറയെ തെറിവിളി. അവൻ ഇൻസ്റ്റഗ്രാം ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു.

അവന്റെ ആദ്യ കോച്ച് റിക്കാർഡോ ഫെറെറ്റി പറഞ്ഞു: “മോനേ, അവർ വായ കൊണ്ട് ഗോൾ അടിക്കട്ടെ. നീ കാല് കൊണ്ട് മറുപടി കൊടുക്ക്.”

2023-ൽ മെക്സിക്കോ ദേശീയ ടീമിൽ അരങ്ങേറ്റം. കുപ്പായമിട്ട് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, ഇനി ആരും എന്നെ അന്യൻ എന്ന് വിളിക്കില്ല.”

 ഹ്യൂഗോ സാഞ്ചെസ്.

അസ്ടെക്കയിൽ ഹ്യൂഗോ ഗോൾ അടിക്കുന്ന കറുപ്പ്-വെളുപ്പ് വീഡിയോ അവൻ നൂറുവട്ടം കണ്ടു. ഒപ്പം അച്ഛന്റെ നിശബ്ദത. അച്ഛൻ ഒരിക്കലും “ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പകരം എല്ലാ ശനിയാഴ്ചയും 3 ബസ്സ് മാറിക്കയറി അവന്റെ കളി കാണാൻ വന്നു. അതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ പ്രണയം.

 ആനയും ഒരു വോയ്സ് നോട്ടും

ഭാര്യ അന മരിയ. കോളേജിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. അവൾക്ക് ഫുട്ബോൾ അറിയില്ലായിരുന്നു. ആദ്യ ഡേറ്റിന് അവൻ അവളെയും കൂട്ടി സ്റ്റേഡിയത്തിൽ പോയി. 90 മിനിറ്റും അവൾ ഫോണിൽ നോക്കിയിരുന്നു. കളി കഴിഞ്ഞ് അവൻ ചോദിച്ചു: “ബോറടിച്ചോ?” അവൾ പറഞ്ഞു: “നീ കളിക്കുമ്പോൾ നിന്നെയല്ലാതെ വേറെ ആരെയും നോക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല.” അന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു – ഇവളാണ്.

മകൻ ലൂക്കാസ്, 4 വയസ്സ്. ലോകകപ്പ് ഉദ്ഘാടന മത്സരത്തിന്റെ തലേന്ന് ലൂക്കാസ് അയച്ച വോയ്സ് നോട്ട്: “പാപ്പാ, നാളെ ഗോൾ അടിക്കണം. അടിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോവില്ല.” ആ വോയ്സ് നോട്ട് അവൻ കേട്ടത് 17 തവണ.

 ആ നിമിഷം: 67-ാം മിനിറ്റ്

സ്കോർ 0-0. അസ്ടെക്ക നിശബ്ദം. 87,000 പേരുടെ ഭാരം അവന്റെ ബൂട്ടിൽ.

ഇടതുവിങ്ങിൽ നിന്ന് ലോസാനോയുടെ ക്രോസ്. ബോക്സിന്റെ മധ്യത്തിൽ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക്. തല കൊണ്ട് പന്ത് തൊട്ടപ്പോൾ സമയം നിന്നു.

അവൻ പിന്നീട് പറഞ്ഞു: “ആ ഒരു സെക്കൻഡിൽ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ കണ്ടു. ടിജുവാനയിലെ പൊടിമണ്ണ്. അമ്മയുടെ കണ്ണീർ. ‘നീ മെക്സിക്കക്കാരനല്ല’ എന്ന് വിളിച്ചവന്റെ മുഖം. അച്ഛൻ ബസ്സിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയത്. ആനയുടെ ചിരി. ലൂക്കാസിന്റെ വോയ്സ് നോട്ട്. എല്ലാം. എന്നിട്ട് ഞാൻ കണ്ണടച്ച് തല വെച്ചു.”

ഗോൾ! അസ്ടെക്ക പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവൻ ജേഴ്സിയുടെ മെക്സിക്കൻ കൊടി മുത്തി. ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഇത് എന്റെ വീടിനാണ്.”

കളി കഴിഞ്ഞ് മിക്സഡ് സോണിൽ വെച്ച് ഒരു ജേണലിസ്റ്റ് ചോദിച്ചു: “ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നുണ്ടോ, നിങ്ങൾ ഒരു യഥാർത്ഥ മെക്സിക്കക്കാരനാണെന്ന്?”

അവൻ ചിരിച്ചു: “ഞാൻ ജനിച്ചത് കൊളംബിയയിലാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത് മെക്സിക്കോക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ഇന്ന് അസ്ടെക്ക അത് കേട്ടു.”

രാത്രി ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ ലൂക്കാസ് വിളിച്ചു: “പാപ്പാ, നീ ഗോൾ അടിച്ചു. നാളെ ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോകും.”

ജൂലിയൻ ക്വിനോൺസ് ഉറങ്ങിയില്ല. ജനലിലൂടെ മെക്സിക്കോ സിറ്റിയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി അവൻ കരഞ്ഞു. സന്തോഷം കൊണ്ട്. വർഷങ്ങളുടെ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചത് പോലെ.