ലോകകപ്പിൽ കളിക്കാർ മാത്രമല്ല കളിക്കുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ സ്റ്റേഡിയങ്ങളും കളിക്കും.

പന്ത് കാലിൽ തൊടുന്നതിനും വിസിൽ മുഴങ്ങുന്നതിനും മുമ്പ് തന്നെ അവ തങ്ങളുടെ കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങും. വർഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളും പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ആർപ്പുവിളികളും ഇതിഹാസങ്ങളുടെ കാൽപ്പാടുകളും നെഞ്ചിലേറ്റി നിൽക്കുന്ന അവയ്ക്ക് ഓരോ ലോകകപ്പും ഒരു പുതിയ അധ്യായം മാത്രമാണ്.

ഇന്ന് ഗ്രൂപ്പ് എയുടെ കഥ പറയാൻ രണ്ട് വേദികളുണ്ട്.

ഒന്ന് മെക്സിക്കോ നഗരത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ.

മറ്റൊന്ന് സിയോളിന്റെ ചുവന്ന ഹൃദയത്തിൽ.

അസ്ടെക്: ചരിത്രം ശ്വസിക്കുന്ന ഭീമൻ

അസ്ടെക് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ ആദ്യം പറയുക ഉയരത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും.

“ഞാൻ മേഘങ്ങൾക്കടുത്താണ്,” എന്ന് അത് അഭിമാനത്തോടെ പറയും.

വായു നേർത്തതാകുന്ന ഉയരങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ഭീമന് മനുഷ്യരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാൻ അറിയാം. പല എതിരാളികളുടെയും കാലുകൾ ഭാരമായതും പല സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ചിറകുകൾ വിരിഞ്ഞതും അത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

ഫുട്ബോൾ ലോകത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഓർമ്മപ്പുസ്തകങ്ങളിലൊന്നാണ് അസ്ടെക്.

പെലെയുടെ പുഞ്ചിരി അതിന് ഓർമ്മയുണ്ട്.

മറഡോണയുടെ മിന്നൽപ്പാച്ചിൽ അതിന് ഓർമ്മയുണ്ട്.

ലോകം മുഴുവൻ ശ്വാസമടക്കിനിന്ന നിമിഷങ്ങൾ അതിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് നെഞ്ചിൽ ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.

ഇന്ന് മെക്സിക്കോയുടെ താരങ്ങൾ മൈതാനത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അസ്ടെക് അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യും.

പക്ഷേ അത് അവരോട് ഒരു മുന്നറിയിപ്പും പറയും.

“ഇത് നിങ്ങളുടെ വീടാണ്. ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ പാട്ടുകളുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ പതാകകളുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ജനതയുടെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ചരിത്രം മാത്രം മതിയാകില്ല. ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം കഥ എഴുതണം.”

അസ്ടെക്കിന് അറിയാം, ഓരോ ലോകകപ്പും പഴയ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചല്ല.

പുതിയ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയുടെ താരങ്ങളെ കണ്ടാൽ അതിന്റെ ശബ്ദം മൃദുവാകും.

ദൂരെ ഭൂഖണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് വന്ന സ്വപ്നക്കാരെ അത് തിരിച്ചറിയും.

കാരണം വലിയ പേരുകളില്ലാത്ത ടീമുകൾ ചരിത്രം മാറ്റിയെഴുതുന്നത് അസ്ടെക് പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

ഒരു രാത്രി മതി.

ഒരു ഗോൾ മതി.

ഒരു നിമിഷം മതി.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കഥ മാറാൻ.

സിയോൾ: ചുവന്ന താളത്തിന്റെ സംഗീതം

ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം സിയോൾ മറ്റൊരു സ്വഭാവക്കാരനാണ്.

അസ്ടെക് ഒരു പ്രായം ചെന്ന കഥാകാരനാണെങ്കിൽ സിയോൾ ഒരു സംഗീതജ്ഞനാണ്.

അവൻ കഥകൾ പറയുന്നില്ല.

അവൻ താളങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ചുവന്ന കടലുപോലെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന ആരാധകരുടെ ആർപ്പുവിളികളിൽ അവൻ സംഗീതം കണ്ടെത്തുന്നു.

സ്വപ്നങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് പറക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന അവന്റെ രൂപത്തിൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് ഏഷ്യ മുഴുവൻ കണ്ട സ്വപ്നത്തിന് സാക്ഷിയായിരുന്നവനാണ് സിയോൾ.

ആ രാത്രികളുടെ പ്രതിധ്വനികൾ ഇന്നും അവന്റെ ചുവരുകളിൽ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്.

ഇന്ന് കൊറിയയുടെ താരങ്ങൾ മൈതാനത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സിയോൾ അവരോട് പറയും:

“നിങ്ങളുടെ വേഗം എനിക്ക് അറിയാം.

നിങ്ങളുടെ അച്ചടക്കം എനിക്ക് അറിയാം.

പക്ഷേ ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം ധൈര്യം തെളിയിക്കണം.”

ചെക്കിയയുടെ താരങ്ങളെ കണ്ടാൽ സിയോൾ പുഞ്ചിരിക്കും.

കാരണം ഫുട്ബോളിന്റെ സൗന്ദര്യം എല്ലായ്പ്പോഴും വേഗത്തിലല്ലെന്ന് അവന് അറിയാം.

ചിലപ്പോൾ അത് ക്ഷമയിലാണ്.

ചിലപ്പോൾ അത് കാത്തിരിപ്പിലാണ്.

ചിലപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം മാത്രം നീളുന്ന കൃത്യതയിലാണ്.

ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അവസരത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നതുപോലെ.

ഒരു സംഗീതജ്ഞൻ ശരിയായ സ്വരത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നതുപോലെ.

സ്റ്റേഡിയങ്ങളുടെ ദർശനം

സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ സംസാരിച്ചാൽ അവ ഒരിക്കലും സ്കോർബോർഡിനെക്കുറിച്ച് പറയില്ല.

അവയ്ക്ക് കണക്കുകളിൽ വിശ്വാസമില്ല.

അവയ്ക്ക് വിശ്വാസമുള്ളത് മനുഷ്യരിലാണ്.

ഒരു യുവതാരം ആദ്യമായി ലോകകപ്പിന്റെ പുല്ലിൽ കാലുകുത്തുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം എത്ര വേഗത്തിലാണ് മിടിക്കുന്നതെന്ന് അവയ്ക്ക് അറിയാം.

ഒരു പരിചയസമ്പന്നനായ താരം അവസാനമായി ഈ വേദിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ എത്ര ഓർമ്മകൾ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടെന്നും അവയ്ക്ക് അറിയാം.

ഫുട്ബോൾ ചിലപ്പോൾ കാലുകളാൽ കളിക്കുന്ന കളിയല്ലെന്ന് സ്റ്റേഡിയങ്ങൾക്കറിയാം.

അത് ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടും പ്രതീക്ഷകൾ കൊണ്ടും ഭയങ്ങൾ കൊണ്ടും സ്വപ്നങ്ങൾ കൊണ്ടും കളിക്കുന്ന കളിയാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് തോൽവിക്ക് ശേഷവും കൈയടിച്ച ആരാധകരെ അവർ മറക്കാത്തത്.

അതുകൊണ്ടാണ് വിജയത്തിനുശേഷം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പുല്ലിൽ കിടന്ന കളിക്കാരെ അവർ ഓർക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ഗോളിനേക്കാൾ ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ കാലം ജീവിക്കുന്നത്.

കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന സാക്ഷികൾ

ഓരോ ലോകകപ്പും അവസാനിക്കും.

ഒരു ദിവസം ഉദ്ഘാടന വിസിൽ മുഴങ്ങും.

ഒരു ദിവസം അവസാന വിസിലും.

ഇടയിൽ ചിലർ നായകന്മാരാകും.

ചിലർ നിരാശയുടെ പേരായി മാറും.

ചിലരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ സഫലമാകും.

ചിലരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അടുത്ത ലോകകപ്പിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കപ്പെടും.

പക്ഷേ സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ മാത്രം അവിടെ തുടരും.

പഴയ ആർപ്പുവിളികളുടെ പ്രതിധ്വനികളുമായി.

പഴയ വിജയങ്ങളുടെ നിഴലുകളുമായി.

പുതിയ കഥകൾക്കായി തുറന്ന ഹൃദയവുമായി.

അസ്ടെക് അടുത്ത തലമുറയെ കാത്തിരിക്കും.

സിയോൾ അടുത്ത ചുവന്ന തിരമാലയെ കാത്തിരിക്കും.

അടുത്ത സ്വപ്നം ജനിക്കുന്നത് കാണാൻ.

അടുത്ത കണ്ണുനീർ വീഴുന്നത് കാണാൻ.

അടുത്ത നായകൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നത് കാണാൻ.

ഇന്ന് രാത്രി പന്ത് ഉരുളുമ്പോൾ നമ്മൾ കാണുന്നത് ഒരു മത്സരം മാത്രമല്ല.

കാലത്തെ ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് ഭാവിയെ വരവേൽക്കുന്ന രണ്ട് സ്റ്റേഡിയങ്ങളുടെ സംഭാഷണമാണ്.

നാല് രാജ്യങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന രണ്ട് സാക്ഷികളുടെ കഥയാണ്.

ലോകകപ്പ് എന്ന മഹാനാടകത്തിന്റെ മറ്റൊരു അധ്യായമാണ്.