ചില സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ കോൺക്രീറ്റും ഇരുമ്പും കൊണ്ടാണ് പണിയപ്പെടുന്നത്.

ചിലത് സ്വപ്നങ്ങൾ കൊണ്ടും.

1950 ജൂലൈ 16-ന് മരക്കാനാ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിലായിരുന്നു.

റിയോ ഡി ജനീറോയിലെ ആ ഭീമൻ സ്റ്റേഡിയം അന്ന് ഒരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല.

അത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.

രണ്ടുലക്ഷം മനുഷ്യർ.

രണ്ടുലക്ഷം ഹൃദയങ്ങൾ.

ഒരേയൊരു വിശ്വാസം.

ഇന്ന് ബ്രസീൽ ലോക ചാമ്പ്യന്മാരാകും.

അത് സംശയമല്ലായിരുന്നു.

ഏതാണ്ട് ഉറപ്പായിരുന്നു.

സ്പെയിനിനെ ആറിനെതിരെ ഒന്ന്.

സ്വീഡനെ ഏഴിനെതിരെ ഒന്ന്.

ഗോളുകൾ മഴപോലെ പെയ്തിരുന്ന ബ്രസീൽ.

സ്വന്തം മണ്ണിൽ.

സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ.

കിരീടം നഷ്ടമാകുമെന്ന് ആരും സങ്കൽപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.

സമനില പോലും മതിയായിരുന്നു.

അത്ര അടുത്തായിരുന്നു സ്വപ്നം.

മരക്കാന അന്ന് ആഘോഷത്തിനായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരുന്നു.

പത്രങ്ങൾ വിജയത്തിന്റെ തലക്കെട്ടുകൾ മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു.

ഗാനങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു.

പ്രസംഗങ്ങൾ തയ്യാറായിരുന്നു.

കപ്പ് ഉയർത്തുന്നതിന് മുമ്പേ രാജ്യം ആഘോഷം തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഫുട്ബോൾ മാത്രമാണ് ആഘോഷം തുടങ്ങിയിട്ടില്ലാതിരുന്നത്.

കളി തുടങ്ങി.

സമയം നീങ്ങി.

രണ്ടാം പകുതിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഫ്രിയാസ ഗോൾ നേടി.

1-0.

മരക്കാന പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

ജനങ്ങൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

പതാകകൾ ഉയർന്നു.

ചിലർ കരഞ്ഞു.

സന്തോഷം കൊണ്ട്.

അവർ കരുതിയത് കാത്തിരിപ്പ് അവസാനിച്ചുവെന്നാണ്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ദുരന്തം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

66-ാം മിനിറ്റ്.

സ്കിയാഫിനോ.

1-1.

സ്റ്റേഡിയം ആദ്യമായി നിശ്ശബ്ദമായി.

പക്ഷേ ഭയം ഇനിയും പൂർണമായി എത്തിയിരുന്നില്ല.

സമനില മതിയല്ലോ.

ഇപ്പോഴും കപ്പ് ബ്രസീലിന്റേതല്ലേ.

ജനങ്ങൾ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

79-ാം മിനിറ്റ്.

അൽസിഡെസ് ഘിഗ്ഗിയ.

ഒരു ഓട്ടം.

ഒരു ഷോട്ട്.

ഒരു നിമിഷം.

1-2.

അന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശബ്ദം ഗോൾ ആഘോഷമായിരുന്നില്ല.

അതിന് ശേഷം വന്ന നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.

രണ്ടുലക്ഷം മനുഷ്യർ ഒരേസമയം മിണ്ടാതായ നിമിഷം.

മരക്കാനയുടെ കോൺക്രീറ്റ് ചുവരുകൾ പോലും ആ നിശ്ശബ്ദത കേട്ടിരിക്കണം.

മത്സരം അവസാനിച്ചു.

ഉറുഗ്വായ് ലോക ചാമ്പ്യന്മാരായി.

പക്ഷേ ആ ദിവസം ലോകം ഓർത്തുവച്ചത് വിജയികളെക്കുറിച്ചല്ല.

തോറ്റവരെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

ഗോൾകീപ്പർ മൊവാസിർ ബാർബോസ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ആ മത്സരത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയില്ല.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

പതിറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോയി.

ബ്രസീൽ ലോകകപ്പുകൾ നേടി.

പെലെ ജനിച്ചു.

പുതിയ തലമുറകൾ വളർന്നു.

എന്നിട്ടും ആളുകൾ ബാർബോസയെ കണ്ടാൽ ആ ഗോൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

“ബ്രസീലിൽ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ മുപ്പത് വർഷമാണ്.
ഞാൻ അമ്പത് വർഷമായി ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നു.”

ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു.

ആ തോൽവിക്ക് ശേഷം ബ്രസീൽ ജേഴ്സിയുടെ നിറം പോലും മാറി.

വെള്ള ജേഴ്സി ചരിത്രത്തിലേക്ക് പോയി.

മഞ്ഞ ജനിച്ചു.

പക്ഷേ പുതിയ നിറത്തിന് പഴയ മുറിവ് മായ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഇന്നും മരക്കാനയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ബ്രസീലുകാർ ഒരു മത്സരം ഓർക്കുന്നില്ല.

അവർ ഒരു ദിവസം ഓർക്കുന്നു.

ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്.

ഒരു ഗോൾ.

ഒരു നിശ്ശബ്ദത.

കാരണം മരക്കാനാസോ ഒരു ഫുട്ബോൾ തോൽവിയല്ല.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആദ്യ ഹൃദയഭംഗമാണ്.

അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി ഇന്നും മരക്കാനയുടെ ചുവരുകളിൽ എവിടെയോ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.